13-02-07

Bones

Ergens in de loop van de dag krijg ik een sms van schattie... Ze is opgebeld door de school van onze oudste zoon... hij heeft gevochten en ze gaan met hem naar de spoed.

Mijn gevoel is heel duidelijk: schaamte, kwaad. Als er iets is waar ik altijd op gehamerd heb is het dat ze NIET mogen vechten van mij. Wat mij betreft is iemand die zijn handen in zijn zakken houdt véél sterker dan iemand die vecht. Helaas gaat het niet altijd zoals je wil he...

Zoveel uur later: weer bericht van school: zijn hand is gebroken (middenhandsbeentje in zijn rechterhand). Blijkt dat één van de leerlingen zijn vriend aan het belagen was en hij is ertussen gekomen. Mooi motief? Misschien wel. Toch had ik liever gezien dat hij niet geslagen had, al zegt hij zelf dat hij pas sloeg nadat hij zelf aangevallen werd omdat hij zijn vriend verdedigde.

Dus vanavond heb ik hem een preekje gegeven... maar ook al gelachen. Hem gezegd dat ik nu wel contact moet opnemen met de school, al is het maar om te zeggen dat hij niet agressief van aard is...

De mevrouw van school die belde zei dat "ze" (de jongeren dus) het allemaal zo'n beetje hebben zitten, dat ze allemaal kort van stof zijn en niet veel nodig hebben. Vraag me af hoe het komt...

19:40 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zoon, breuk, geweld, vechten, school |  Facebook |

10-10-06

Een update-je (hoe schrijf je dat toch?)

Awel, ik heb een goed weekend gehad, niks te klagen. Onze oudste zoon had een vriend te logeren, dat bleek een toffe gast te zijn dus hij content en wij ook .

Maar zondagavond begon hij te klagen, pijntje hier, koortsje daar. En toen werd ik een beetje heel pissig want vorige keer was hij ook een hele week ziek en op 't einde van de week wilde hij wél buiten. Wat voor mij niet kan.

Dus toen hij maandagochtend om 4 uur naar beneden kwam, duizelend op zijn benen van de koorts was ik eerder argwanend. En wilde hem niet geloven.... Ik heb hem een pijnstillend/koortswerend pilletje gegeven en hem terug naar bed gestuurd. Natuurlijk kreeg ik enkele uren later een sms-je, "mag ik terug gaan slapen mama?" en ik heb maar ja gezegd. Tenslotte, als hij ziek is is hij ziek... Maar ik wil niet dat ze denken dat ze zomaar thuis mogen blijven!

Soit.

De dokter is gisteren geweest en die dacht aan klierkoorts. Eén dag later is het echter al veel beter met hem, hij zeurt weer en is weer veel mondiger... Dus waarschijnlijk geen klierkoorts, gelukkig maar!!

Voor de rest alles ok hier... Met schattie is de relatie opperbest, ze moet af en toe een serieus zagen wanneer ik vergeet dat ik hier thuis ook nog taken moet doen maar dat neem ik erbij (en zij gelukkig ook ).

Beste nieuws van de week tot hiertoe: ik ben vanmiddag de Chrysler gaan halen. Jaja, raar maar waar, ik vroeg me heel de dag af wanneer het afbeltelefoontje zou komen maar nee hoor, ik heb 'm kunnen gaan halen en wat nog beter is, hij rijdt zelfs GOED! Nu maar hopen dat het zo blijft he...

19:23 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zoon, ziek, chrysler, schattie |  Facebook |