24-02-08

Zwemmen of verzuipen?

Vorige week zondag schattie van de Eurostar gaan halen en zelfs al had ik haar maar twee dagen niet gezien, 't was zalig dat ze er weer was. Ze had ook een kadootje mee voor me: een zilveren duimring uit Soho, hét gay-quarter in Londen. Ikke heel blij want ik wilde er al lang eentje! 

Volgende keer zijn we samen weg, dat staat vast. Het is geleden van toen Pink optrad in het Sportpaleis, zo'n anderhalf jaar geleden, dat we nog eens een weekendje onder ons hadden en we zijn er echt wel aan toe. Misschien binnenkort eens mijn overuurtjes, die ik ondertussen al flink heb opgebouwd, eens opnemen daarvoor...

Die overuurtjes zijn afgelopen week bijna verdubbeld: ik heb 3 dagen tot 12 uur gewerkt want het was meer dan nodig. Mijn eerste volledige week als teamleader was dus heel druk en hectisch en ik moet nog zoveel leren maar ik heb er ook zo van genoten. Ondanks het feit dat er nog gigantisch veel is dat ik moet leren combineren mag ik toch zeggen dat ik enkele complimentjes heb gekregen en die hebben me enorm deugd gedaan.

Ben iemand die zich - zeker op professioneel vlak - altijd maar wil bewijzen, die ook altijd bevestiging zoekt. Nu ik een trapje ben geklommen op de ladder voel ik me dan ook supergoed: hoewel de week loodzwaar was liep ik over van energie en zelfs mijn dag van 10 uur was te kort. 'k Zal dat dus maar als een goed teken beschouwen he, en mijn koppigheid zal me hier nog van pas komen :)

Je raadt het al he, ik voel me kiplekker op dit moment en dat vertaalt zich ook naar mijn privé-leven: zelfs de kids merken op dat ik zo lief ben en dat is het mooiste compliment dat ze me kunnen geven. Denk nu niet dat ik anders niet lief ben, maar 'k heb meer geduld en heb gewoon het gevoel dat alles beter gaat. 

Gelukkig staat schattie er volledig achter: zonder haar zou ik dit nooit kunnen doen want er komt nu toch wel meer op haar terecht. Maar ze zei me dat ze heel trots op me is en dat ze begrijpt dat ik er volledig voor wil gaan zodat ik een goede teamleader kan zijn, want dat is mijn doel. Als ik dat kan bereiken, dan pas zal ik voor mezelf kunnen zeggen dat ik de mensen die me mijn kans gaven en die me steunden, heb bewezen dat ik het waard ben.

Dat ik er niet op uit ben om ten koste van gelijk wat hogerop te raken, maar alles zal doen om te blijven groeien in wat ik doe. Maar eerst dus maar eens laten zien dat ik deze kans verdiend heb he, één stapje tegelijk.

12:08 Gepost door Peggy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ring, londen, soho, schattie, werk, kans, vertrouwen, steun |  Facebook |

18-12-06

Jong geleerd oud gedaan?

pink_cloud_k_2

 

Afgelopen weekend was er eentje met verschillende emoties: geluk, verdriet, woede, teleurstelling, en nog wel een paar andere.

Vrijdag kwam mijn pa zijn auto brengen, we mogen 'm lenen tot we er zelf weer eentje hebben. We moesten hem (en zijn nieuwe vriendin ) wél terug naar huis brengen. Dat zag ik niet zo goed zitten maar soit, het kon nu eenmaal niet anders. Ik was al een beetje van plan om ze af te zetten en weer door te rijden maar omdat we allebei zo dringend moesten plassen moest ik wel binnen natuurlijk...

Je vraagt je misschien af wat daar nu zo erg aan is, maar ik ben er al heel lang niet meer geweest. In elk geval niet meer sinds hij een nieuwe vriendin heeft. Van mijn zus had ik al gehoord dat er niks meer was dat aan mijn moeder herinnerde en dat stak me nogal tegen. Het bleek inderdaad zo te zijn: het toch al zo kleine huisje lijkt nu nog meer dan daarvoor op een smakeloos antiekwinkeltje met een allegaartje aan meubels en andere dingen.

'k Weet het, ik ben misschien te streng maar ze is nog geen twee jaar dood en hoewel ik mijn pa absoluut toewens om weer gelukkig te worden voelde het heel vreemd om hem "zoetje" tegen haar te horen zeggen ... Soit, het zal moeten slijten he?

Zaterdag dan, was er Bal Federal. Georganiseerd door de Holebifederatie om de Homofolie en -fobie prijs uit te reiken. De fobieprijs is naar Gerard Bodifee gegaan, de folieprijs naar Saddie Choua voor haar film "Mijn zus Zahra". En terecht! Op Annestasia's blog vind je ook een stukje over de avond, ik had haar uitgenodigd omdat ik het wel een leuk idee vond aangezien ze journalistiek studeert. Was trouwens heel leuk om je te ontmoeten!

Tijdens de receptie was er spijtig genoeg wel weinig volk en we maakten ons al een beetje zorgen voor de fuif die erop volgde maar gelukkig zijn holebi's feestbeesten en het is nog heel leuk geworden, heb zelfs even gepraat met Yani van de heren maken de man!

Iets na vijven kwamen we thuis, om onze tweede oudste zoon nog zeer wakker aan te treffen, de oudste lag te slapen op de zetel. 'k Was te moe om me boos te maken maar het zat me niet lekker. Hij beweerde dat hij "een beetje had gesurft en ge-msn'd".

Nu mogen ze bij ons op de pc zonder restricties, ze weten wat ze wel en niet mogen. Er wordt ook haast niet gecontrolleerd wàt ze precies op internet uitspoken, maar dit voorval vroeg erom om bekeken te worden...

En mijn vrees kwam uit. Ik ga geen greep uit zijn zoekwoorden posten, maar het ging over de grens die wij getrokken hebben en die hij verdomd goed kent. Geloof me vrij, ik ben allerminst een kwezel of preuts, en als ze op Google naar "bikinibabes" willen zoeken kan ik dat nog verstaan... Maar wat ik te zien kreeg ging veel verder.

Dus ikke heel boos, en vooral teleurgesteld. Voorlopig (en dat is nog zacht uitgedrukt) dus geen internet meer voor het ventje... Vertrouwen moet je verdienen he...

Verder niks dan goeds eigenlijk. Soit er zijn wel mindere dingen maar die zijn het vermelden niet waard want ik zit op mijn wolkje dat ergens in de zevende hemel drijft. De reden daarvan? Mijn schattie he, ze fluistert me stoute dingen toe, kijkt me aan met die verleidelijke ogen van haar, laat me voelen hoeveel ze van me houdt, kortom, love is in the air! En ik, ik geniet er enorm van!

20:40 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, kinderen, stout, vertrouwen, geluk |  Facebook |

18-11-06

Out in the open

liefde (Chinees)2
 
Je wil je liefste iets vertellen en je weet niet goed hoe dat te doen... Iedereen heeft het vast al eens meegemaakt. Hoe langer je wacht om het te vertellen hoe moeilijker het wordt. En uiteindelijk hoop je dat het ooit eens zal gebeuren, en liefst nog zonder dat er ruzie van komt.

Ook ik wilde schattie al een tijdje iets vertellen. Het was zelfs redelijk belangrijk -voor ons toch- maar ik vond maar geen manier om het te doen. Eerlijk gezegd zat ik er wel nogal mee maar het lukte gewoon niet.

Maar ze heeft zelf het eigenlijk opgelost door er achter te komen. Het vermoeden was er al een tijdje en toen ze me donderdagavond vroeg of het waar was kon ik alleen maar bevestigend antwoorden en blij zijn dat ze het wist.

Schattie gaf toe een beetje boos te zijn dat ze er zelf achter had moeten komen maar dat ze wist dat ik er niks verkeerds mee doe. Dat was nog mijn grootste geruststelling, het vertrouwen dat ze in me had was al eens gebroken en ik wilde niets liever dan dat ze weet dat ze op alle vlakken op me kan rekenen.
 
Dat we van elkaar houden wisten we en onze verstandhouding is meestal heel goed maar nu is ze gewoon nog beter dus ik ben ontzettend gelukkig!

18:53 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eerlijkheid, vertrouwen, schattie, liefde |  Facebook |