08-06-07

VADERdag ...?

Sinds ik met schattie samen ben is vaderdag een steeds terugkerend vervelend iets. Niet alleen voor ons, maar zeker voor de kinderen. Een beetje uitleg? Ok.

  • Schattie was van in het begin 1000 en zoveel keer meer "ouder" dan de papa van de kids ooit voor hen is geweest. Gewoon, puur, omdat ze het wilde, omdat zij het waard waren en het nodig hadden. De liefde die ze al vrij snel voor hen voelde was onvoorwaardelijk, niet gebonden door allerlei dingen die volgens "Meneer Papa" moesten, wel door genegenheid, de wil om voor hen te zorgen, en dat omdat ze zoveel van mij houdt
  • Wat de kinderen betreft: er zijn scholen die er rekening mee houden, en er zijn er die er géén rekening mee houden. Al die zever over openminded scholen tegenwoordig? Vergeet het, dikke blabla. Als de juf/meester meewil heb je geluk, als het een achterlijk en in de dark ages levend schepsel is, tja, tough luck he... Dan krijgt dat kind een VADERdag kadootje mee naar huis wanneer het zover is.
  • We hebben het al meegemaakt dat één van onze kinderen twee kadootjes meehad voor moederdag en dat is dan zalig plezant. Het warme gevoel dat je krijgt omdat die ene leerkracht toch effe de moeite doet om je tegemoet te komen is met geen pen te beschrijven.
  • We hebben echter ook al voorgehad (bv onlangs met moederdag) dat mijn dochter van 12 met 1 presentje afkwam. Het kind schaamde zich rot want ze wilde er twee maken en mocht niet... Ze heeft er echter zelf een mouw aangepast: het geschenk dat ze voor vaderdag moest maken is aan schattie gericht: het kadertje is hetzelfde als dat van de rest van de klas, de tekst die ze maakte is een hulde aan schattie. Hoe ik me daarbij voel? Heel teleurgesteld in sommige leden van het onderwijzend personeel (en dan wil ik niet veralgemenen, deze keer heb je geluk, de andere niet), voorzichtige vreugde naar mijn lief toe (omdat het voor haar echt goed moet voelen dat die kleine dat voor haar doet) en onnoemelijke trots naar mijn dochter toe, omdat ze op haar manier tegen haar juf "Fuck Off" zegt.
family_logo

Vaderdag... ook voor schattie en mezelf blijft het een vreemd gegeven. We hebben beiden een beetje een haat-liefde verhouding met onze vaders. Over schattie's pa ga ik niks zeggen, da's mijn plaats niet. Over de mijne echter wil ik echter wel wat meer vertellen.

Het was de tweede echtgenoot van mijn mama. Toen ze een koppel werden en twee jaar later trouwden was de situatie niet echt super, niet financieel, niet emotioneel. Het financiële aspect wist hij aan te pakken: hij werkte dag en nacht, sliep soms wekenlang maar 3 à 4 uur per nacht om toch maar zoveel mogelijk geld in het laatje te brengen.

Het emotionele aspect echter was - uiteraard ook door het feit dat hij altijd aan het werk was - een pak minder. Hij was en is een man waar iedereen met zijn problemen terecht kan, al hij kan (en zelfs als dat niet zo is) zal hij helpen, hoeveel moeite het hem ook kost. Maar zoals zo vaak het geval is: zoveel als hij aan "derden" gaf, zo erg vervreemdde hij ook van mijn mama en ons, met soms pijnlijke situaties tot gevolg.

't Is zo erg geëscaleerd dat ze er een tijdje van weggeweest is en oh ironie, hoe kwaad ik ook op hem was, ik ben degene die ze weer samen gebracht heeft.

Soit, mijn ma is iets meer dan twee jaar dood nu. En hoewel ik altijd zal zeggen dat hij mijn pa is en niet degene die het zaadje plantte, toch is er sinds haar overlijden weer een afstand tussen ons gekomen. Iets dat niet verbeterde toen hij iemand nieuw leerde kennen. Niet verkeerd begrijpen: ik gun hem al het geluk van de wereld want hij heeft altijd met heel hart en ziel, toewijding en enorm veel wilskracht voor ons gezin en ook voor haar gezorgd toen ze ziek was en ongeneeslijk bleef. Maar nu... nu heeft hij een nieuw leven, een leven waar wij precies soms geen deel van uitmaken en dat doet soms wel pijn...