25-05-07

Blogstukske zoveel

Toen mijn madammeke er 't afgelopen weekend niet was en ik voor die gelegenheid verlof had genomen (kindjes om voor te zorgen, weet u wel), deed ik de moeite om elke dag een stukje te posten. Ok, 't was vooral voor haar maar het gebeurde toch. Het doel heiligt de middelen, blablabla ...

Maandagavond kwam ze terug en ging ik haar halen. Was ruim op tijd in de luchthaven (al heb ik me half suf gezocht naar een parkeerplaats). We waren net binnen toen ik een sms kreeg, ze was er. Stuurde terug dat ik met de kleintjes iets dronk terwijl zij douane & bagage afhandelde en dat ik zou wachten op haar bericht dat ze eraan kwam.

Toen dat kwam haastten we ons naar waar ze ging buitenkomen. Wachtte. En wachtte. Om dan weer 'n sms te krijgen: "Ik sta aan de Quick"... Wij stonden links, zij was rechts buitengegaan. Onnozel, maar oh zo typisch voor ons...

Nevertheless, toen ik haar zag was alles weer ok, 'k voelde me zalig. Ze had het leuk gehad en was blij daar nog eens geweest te zijn. Meer moet dat niet zijn he?

Onderweg naar huis bijgebabbeld en haar heel de tijd verliefd aangekeken, ik was echt gelukkig dat ze weer thuis was. De thuiskomst vond schattie trouwens ook fijn: 'k had gezorgd dat alles spic & span was... Niet echt van mijn gewoonte maar voor een speciale gelegenheid maak ik graag een uitzondering .

De volgende dag was het weer business as usual: werken, family stuff, the worx. Deze week werkte ik in de vroege ploeg dus ze viel weer pats boem in de realiteit. Maar 't is allemaal perfect verlopen, schatie is 'n krakske in zo'n dingen.

Amai al zo'n verhaal. Even afronden, dit topic toch: ze was blij me weer te zien en ik, ik voelde gewoon perfect gelukkig.

tribalheartflame

Zoals ik net al zei, nu is het weer het leven van alledag. Sleur dus en bijgevolg niks bijzonders te melden.

Of toch: ik kreeg gisterenavond totaal onverwacht telefoon van een ex-collega die afgelopen oktober naar Engeland verhuisde. Met de belofte me zeker eens te bellen maar ach, ik verwachtte het al niet meer. 't Werd een heel prettig wederhoren en we hebben afgesproken dat als we ooit naar Londen gaan om schatties vriendin te bezoeken, we haar dan ook opzoeken.

En nu staat er een lang weekend voor de deur, en 't is meer dan welkom! Voorop op het programma: uitrusten, bijslapen en batterijtjes opladen. De laatste weken waren vrij druk en ons energy-level is alarmerend laag. Daar gaan we dus met hoge prioriteit iets aan doen. Wat we voor de rest nog doen? Weet ik niet, is niet belangrijk eigenlijk, we zullen ons zeker niet vervelen...

18:07 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schattie, thuis, gelukkig, rusten |  Facebook |

26-11-06

Aimée et Jaguar

Aimee_et_Jaguar

 

Ik hoop maar dat ik met mijn triestige berichtjes nu niet de indruk heb gewekt dat het in mijn leventje al kommer en kwel is hoor, integendeel. De therapie is zwaar en ik heb het moeilijk om er afstand van te nemen en daarom ben ik die avond/de dag erna wat verdrietig. Maar voor de rest geniet ik met volle teugen van mijn leventje.

Ik weet niet of ik het al gezegd had, maar ik ben ondertussen al 3 weken thuis. Er scheelt iets met mijn linkerarm, iets dat ervoor zorgt dat ik verga van de pijn als ik die arm belast. De testen die ik tot hiertoe liet doen hebben nog niet veel duidelijkheid gebracht. En tot mijn grote ergernis moet ik één test terug laten doen omdat de orthopedist ervan overtuigd is dat ik wél een geknelde zenuw heb, en dit terwijl de dokter die de de test deed zei dat er met m'n zenuwen niks aan de hand was . Natuurlijk is dat bepaald onderzoek vrij pijnlijk maar soit, als het moet dan moet het he.

Even afgedwaald want ik ging vertellen over wat ik doe om de tijd door te komen... Beetje huishouden, fameus ziek geweest (op het randje van een longontsteking en enorm van afgezien) en voor de rest al veel films gezien.

Zoals bijvoorbeeld de film waarvan jullie hierboven de cover zien: Aimée et Jaguar. Een heel mooie film die zich afspeelt in Berlijn tijdens de tweede wereldoorlog en het verhaal vertelt over de Duitse Lilli die een verhouding krijgt met de Joodse (maar dat weet ze natuurlijk niet) Félice. 't Is enorm aangrijpend en een prachtig liefdesverhaal, absoluut een aanrader!

13:07 Gepost door Peggy in Holebi | Permalink | Commentaren (0) | Tags: film, ziek, thuis, bezigheid |  Facebook |