10-11-07

Crash

Donderdagavond ben ik compleet ingestort. De dag was nochtans heel goed, 'k had die nacht eindelijk een hele nacht door kunnen slapen, voelde me veilig in schatties armen.

Toen ik haar af had gehaald en we nog iets gingen drinken kregen we alweer een knetterende ruzie. Over - hoe raar je het - iets banaals. De gemoederen raakten oververhit en we zaten als twee ordinaire viswijven tegen elkaar te schreeuwen. Even later zette ze me af en vertrok naar de dierenarts om onze jongste kat af te gaan halen. En ik ben weggelopen.

Als een dief in de nacht ben ik buitengeslopen en naar het station gegaan. Ik moest gewoon wég. Ik liet daarbij mijn kids achter. Dat zorgde voor een boel wroeging maar ergens wist ik dat de oudste hen zou opvangen, en ook schattie zou niet lang wegblijven. Ik ben van mezelf niet iemand die wegloopt van problemen, maar als ik geen uitweg meer zie doe ik dat wel. Dan laat ik alles achter...

Mijn oudste zoon was boos op me natuurlijk, die moest opdraaien voor de kids die thuis waren. Ik bezwoer hem dat ik terug zou komen, maar even tijd voor mezelf nodig had. Ik vertelde niemand waar ik naartoe ging, ik wilde echt even alleen zijn.

Die avond heb ik uren gebeld met een kennis en een collega. De kennis zei me dat ik naar haar mocht toegaan en blijven zolang ik wilde maar dat zag ik niet zitten. De collega praatte met me en bracht me tot rust. Zodat ik later toen ik schattie sprak kon zeggen dat ik wel bij haar wil zijn, maar de ruzies zo beu ben... En toen vertrok ik weer naar huis.

Ze is me komen afhalen en believe me, de laatste meters tot ik bij haar was heb ik gelopen om in haar armen te kunnen vliegen. Na snel iets gegeten te hebben zijn we naar huis gegaan. Die nacht heb ik weer heel slecht geslapen en gisteren zijn we naar de dokter gegaan want zo kan het niet verder. Ik heb rust nodig, voor mijn lichaam maar absoluut ook in mijn hoofd, ik word gek van mijn gedachten en mijn onrust. Die heb ik nu al zo lang en ik wil er vanaf !

Donderdag gaan we naar de therapie, daar verwacht ik heel veel van en ik ben van plan om goed mee te werken. Ik wil terug worden wie ik ooit was en de slechte gevoelens achter me laten. Want schattie heeft recht op een leven met degene waar ze haar hart aan schonk, niet met dat rare mens dat ik nu ben.  

14:18 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: crash, depressief, schattie, gezin, vluchten, therapie |  Facebook |

03-11-07

Talk the talk

Na elkaar eerst enkele dagen ontzien te hebben (en da's dan vooral schattie's verdienste) beginnen we nu voorzichtig te praten, over hoe het zo fout is kunnen lopen. Daar zijn we allebei van geschrokken, het is namelijk niet zo dat we nooit praten. Dat we het nooit eens zijn. We hebben alleen de dingen die ons kwaad konden doen gemist omdat we zo opgeslorpt werden door de dagelijkse sleur van werk en gezin.

Daar ga je helemaal in op. Je denkt dat je voor elkaar zorgt, maar ondertussen sluipen ergernissen binnen die je wegdrukt, verkeerd aanpakt. En voor je het weet zit je in een fout denkpatroon: we wilden elkaar niet kwetsen dus zeiden we niet wat er op onze lever ligt maar die duiveltjes doen natuurlijk wel hun werk. Resultaat: steeds meer ruzie, steeds meer onvrede want ondanks dat we ons best doen gaat het niet beter...

Dat patroon is nu doorbroken. Da's misschien het enige goeie dat eruit voort zal komen. Dat we weer echt naar elkaar luisteren en niet zomaar "oké" zeggen, juist maar om de ander gerust te stellen. Dat we nog veel werk voor de boeg hebben, dat staat vast. Iets dat op meer dan twee jaar gegroeid is los je niet zomaar op enkele dagen op.

Binnen twee weken hebben we onze eerste sessie bij een therapeut. We gaan een aktieplan opstellen en zorgen dat we daar allebei achter kunnen staan. Want dat we van elkaar houden, dat staat vast. Maar soms is dat niet genoeg en moet er meer gedaan worden. 

04:05 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, schattie, praten, gesprek, ruzie, therapie |  Facebook |

05-12-06

Bwatte?

OneEye001Eerst eens wat nieuws over ons Vlekske. Nee nee, de poes hiernaast is niet onze Vlek (die is namelijk spierwit), maar nadat zijn draadjes deze week verwijderd zullen zijn, zal hij er ook zo uitzien. En dat valt best nog wel mee he? Het beestje heeft ook nog maar weinig of geen last van zijn ongeluk dus eind goed al goed.

Verder is Sinterklaas natuurlijk geweest dit weekend, dat was wel lekker handig zo: ze hadden tenminste eens tijd en gelegenheid om met hun nieuw verkregen schatten te spelen!

Over mijn hand nog steeds geen nieuws spijtig genoeg. Donderdag terug naar de orthopedist, die me weer voor andere onderzoeken op weg zal sturen. Pfff, leuk is wat anders maar soit, niks aan te doen.

Zeker niet vergeten: de Chrysler heeft het nog maar eens begeven, dit keer was schattie er mee onderweg. We hebben nu besloten om alles op alles te zetten om een andere maar vooral wel betere (!!!) wagen te krijgen want we hebben onze buik meer dan vol van alle mankementen die er maar aan bleven zijn en die maar niet goed hersteld geraakten.

Met schattie en mij alles ok. Ben vanmiddag alleen naar de therapie geweest, dit keer om mijn demonen aan te pakken. Een andere keer vertel ik er misschien nog wel eens over.

Voila, dan rest er mij nog enkel te zeggen om te zeggen dat ik blijkbaar op de lijst van nominaties voor de bwards sta. Heel raar vond ik dat omdat ik niet echt de meest consequente blogger ben, geen ongelofelijke schrijfstijl heb of een flashy design. Maar hey, ik vind het best leuk hoor :)

22:41 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (2) | Tags: therapie, sinterklaas, poes, chrysler, bwards |  Facebook |

25-11-06

Mijn missie

endless-sorrow_klein





















Ondanks de supersfeer tussen schattie en mezelf was ik gisteren voor de therapie toch enorm zenuwachtig. En dat bleek terecht te zijn.

Het werd dus alweer een zeer emotionele en pijnlijke sessie voor ons allebei. Maar we weten dat we erdoor willen, erdoor moeten maar het lukt ons niet om er op eigen houtje de goeie manier voor te vinden dus doen we het via therapie, en we hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing.

En geloof me, de therapeute spaart ons niet, ze haalt het onderste uit de kan. Dingen die ver, heel ver weg verstopt zitten haalt ze tevoorschijn. Die moeten ons helpen inzien waarom we sommige dingen doen, waarom sommige dingen gebeuren. Leuk is het niet, maar wel nodig.

Ikzelf bijvoorbeeld zoek wanhopig naar goedkeuring bij alles wat ik doe. Oorzaak: tekort aan aandacht en genegenheid op een cruciaal punt in mijn leven. Schuldige: niemand... en toch... hoe goed mijn moeder het ook bedoelde toen ze vocht om voor ons te zorgen, ze was zelf zo'n emotioneel wrak dat er niks meer voor ons overbleef. Dat voel je als klein kind, en zonder het te weten probeer je voor de rest van de tijd die je met haar hebt om haar gelukkig te maken maar je weet niet dat je haar nooit kan geven wat ze zo zocht: geborgenheid, genegenheid en liefde.

't Zijn heel zware dobbers die je in zo'n therapie te verwerken krijgt maar zoals ik zei: het is nodig. Want als ik nu de cirkel niet doorbreek ga ik net dezelfde kant op met mijn kinderen. Ondanks het feit dat ik met schattie heel gelukkig ben en me enorm inspan om een goeie mama te zijn kan je het verleden niet uitwissen, het speelt op. En om dat aan te kunnen moet het verwerkt worden, anders loopt het verkeerd af. En dat wil ik niet.

So wish me luck, ik ga het nodig hebben. Maar ik ga vechten, ik wil het echt, ik wil hierdoor geraken!

20:39 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (2) | Tags: therapie, hulp, praten, toekomst |  Facebook |

24-11-06

En maar babbelen :)

Vandaag gaan schattie en ik weer naar de therapie. Dit keer om te bespreken wat er vorige keer boven water is gekomen...

Daar was ik nochtans al mee begonnen door aan de therapeute te vertellen dat het nogal op mijn lever lag, ik heb haar toen ook alles verteld en gevraagd om me ermee te helpen maar spijtig genoeg is het op een andere manier gebeurd. Soit niks aan te doen natuurlijk.

En vandaag gaat er dus gepraat worden over waarom ik dat verzweeg... Nee niet omdat ik zo persé achterbaks wilde doen of zo. Maar gewoon omdat ik er geen krak in ben om moeilijke dingen te vertellen, that's all. Troost voor mezelf toch: ik wil dat ze weet dat ik eerlijk ben en te vertrouwen, 't is aan mij om haar dat duidelijk te maken maar als ik de sfeer die er tussen ons is geweest sinds vorige week als graadmeter mag gebruiken dan weet ik dat alles piekfijn in orde komt!!! Jippiejajee ... :)

18:07 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, therapie, praten, oplossing, afspraken |  Facebook |

11-11-06

Therapietje

insanity

Gisteren met schattie op therapie geweest. Oorspronkelijk waren we daarmee begonnen doordat ik adhd had maar ondertussen is gebleken dat we allebei wel één en ander te verwerken hadden en daar zijn we dus volop mee bezig.

Nochtans had ik er gisteren helemaal geen zin in maar ja, afspraak is afspraak he. Ik hield me een beetje op de achtergrond, zei alleen maar iets wanneer dat gevraagd werd. Dat is niet wat ze van me gewend zijn dus werd er gevraagd waarom ik zo stil was.

Eerst wilde ik het niet zeggen, maar toen kwam het er allemaal uit. De tranen volgden natuurlijk ook direct, 't zal weer een schoon zicht geweest zijn . Soit.

Voordeel van zo'n therapie is dat wat je gezegd direct geanalyseerd en uitgelegd wordt. Het was niet echt prettig om te horen en de meeste dingen wist ik zelf al wel (maar wil ik niet weten omdat het dan makkelijker is om er niet aan te denken), zo kreeg ik te horen dat ik een enorm minderwaardigheidsgevoel heb en me graag laat verleiden om in een droomwereld te verblijven... Daar gaan we dus aan werken he, om te zorgen dat ik mezelf meer ga waarderen en om mijn realiteitsbesef wat beter op punt te zetten.

Wat mij betreft kan het niet snel genoeg beginnen hoor, meestal kan ik alles nogal goed verbergen en me heel zelfzeker voordoen. Maar als ik zoals kortgeleden dan alle grond onder m'n voeten voel wegzakken voel ik me echt niks, noppes, nada meer. En dat heeft lang genoeg geduurd!

15:31 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (1) | Tags: therapie, minderwaardig, dromen, utopia |  Facebook |