30-08-07

't Is weer voorbij ...

... die mooie zomer ...
Ja tarara, niks geen mooie zomer. Maar soit, we kunnen er niks aan doen, hoogstens hopen dat de volgende beter zal zijn. En wie weet krijgen we die Indian Summer die ons nu voorspeld wordt, inderdaad echt. 

Wat ook op zijn laatste beentjes loopt is de schoolvakantie. 'k Ben er niet rouwig om, twee maanden is veel te lang he. Vanaf volgende week zullen mijn kinderen, samen met honderdduizend anderen, weer richting klaslokalen trekken... 

school

Dus vanaf maandag, eindelijk weer regelmaat in ons leven, tijdens het verlof is dat soms ver zoek: we werken beide fulltime dus qua kinderopvang moeten we soms heel inventief zijn maar gelukkig kunnen onze oudste zoons inspringen wanneer het nodig is. Meestal liep alles vlotjes maar het gebeurde ook wel eens dat de kleintjes het hen moeilijk gemaakt hadden en wereldoorlog 5 precies aan de gang was wanneer we thuis kwamen... Ach ja, we hebben het met z'n allen weeral overleefd he, da's toch het belangrijkste.

Morgen moet ik met mijn zoons hun boeken al gaan halen en man, het is toch wel stikkeduur he, de prijs van de oudste zijn boeken alleen overtreft de schoolpremie die we voor alle kinderen samen kregen... En dat zijn dan alleen nog maar die 2 hun boeken, dan hebben we het nog niet over overall (met schoolembleem), turngerief (idem), werkgerief (de ene volgt de richting bouw, de andere automechanica), ........ Gelukkig zitten er nog 3 in het lager onderwijs, en dat zou volgens de spotjes geen financiële aderlating meer zijn voor de ouders. Ik ben benieuwd!!!!!

00:00 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werken, gezin, school, kinderen, duur, gerief |  Facebook |

13-02-07

Bones

Ergens in de loop van de dag krijg ik een sms van schattie... Ze is opgebeld door de school van onze oudste zoon... hij heeft gevochten en ze gaan met hem naar de spoed.

Mijn gevoel is heel duidelijk: schaamte, kwaad. Als er iets is waar ik altijd op gehamerd heb is het dat ze NIET mogen vechten van mij. Wat mij betreft is iemand die zijn handen in zijn zakken houdt véél sterker dan iemand die vecht. Helaas gaat het niet altijd zoals je wil he...

Zoveel uur later: weer bericht van school: zijn hand is gebroken (middenhandsbeentje in zijn rechterhand). Blijkt dat één van de leerlingen zijn vriend aan het belagen was en hij is ertussen gekomen. Mooi motief? Misschien wel. Toch had ik liever gezien dat hij niet geslagen had, al zegt hij zelf dat hij pas sloeg nadat hij zelf aangevallen werd omdat hij zijn vriend verdedigde.

Dus vanavond heb ik hem een preekje gegeven... maar ook al gelachen. Hem gezegd dat ik nu wel contact moet opnemen met de school, al is het maar om te zeggen dat hij niet agressief van aard is...

De mevrouw van school die belde zei dat "ze" (de jongeren dus) het allemaal zo'n beetje hebben zitten, dat ze allemaal kort van stof zijn en niet veel nodig hebben. Vraag me af hoe het komt...

19:40 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zoon, breuk, geweld, vechten, school |  Facebook |

09-02-07

Hallucinant

Gisteren sneeuwde het voor de eerste keer "tegoei" (zoals wij in Antwerpen plegen te zeggen ). Mijn dochtertje was door het dolle heen, ik iets minder :(. Door het simpele feit dat ik 's middags nog 70 km moest rijden en 's ochtends, na schattie even naar het werk te brengen, een voorproefje had gekregen van hoe de Vlaamsche automobilist, en dan meerbepaald de camionneurs met dit weertype omgaan... Over de gewone chauffeurs trouwens niks dan lof, iedereen paste zich aan, de vrachtwagenbestuurders daarentegen... (via de foto hieronder kom je bij een artikel dat ik vandaag over het onderwerp las in Het Nieuwsblad).

Dat ritje naar schattie's werk duurde trouwens ipv de normale 45 minuten 2 uur en een kwartier.

trucks

Dingen zoals hierboven op de foto heb ik dus gisteren meegemaakt.... Hallucinant gewoon!!! Ik reed op de R4 rond Gent, niet ver voor de afrit Destelbergen. Wij autootjes reden kalmpjes maar die reuzen vlogen langs links voorbij om dan weer af te kappen zodat ze de afrit niet misten. Griezelig, schandalig en eigenlijk niet te vatten...

Ik las verder in mijn krantje en zag haast per ongeluk ergens staan dat "de leerlingen van Don Bosco heel nuchter reageerden"... (hier is het artikel). 

Aangezien mijn twee zoons daar school lopen moest ik natuurlijk eens gaan kijken en viel haast achterover toen ik zag dat ook daar een incident tussen leerlingen plaatsvond, waar een mes bij betrokken was... Ik wist van NIKS...

mes

Kijk, that really freaks me out he... Toen ik aan schattie vroeg of ze ervan wist antwoordde ze bevestigend; de jongens hadden het haar verteld (ik wist van niks omdat ik pas laat thuiskom). Ze zei ook dat er maar een snijwonde was...

Ik heb een beetje moeite met die visie: waar het mij om gaat is dat zo'n snotaap een MES mee naar school brengt en dan ook nog eens het lef heeft dat boven te halen. Ok, er is niks ernstigs gebeurd, maar voor hetzelfde geld gebeurt er een stom ongeluk en valt er wel een slachtoffer...

Om het met de woorden van Swa Backeljauw te zeggen:" In wa veur ne weireld leive wij na??????"

Tot slot nog even dit, al kan het misschien geheimzinnig en mysterieus klinken: zorg voor je vrienden, ze hebben je misschien nodig terwijl je het niet merkt ... en zijn vrienden niet minstens even belangrijk als een goeie relatie?

12:45 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: onverantwoord, sneeuw, vrachtwagen, mes, geweld, school |  Facebook |