03-11-07

Talk the talk

Na elkaar eerst enkele dagen ontzien te hebben (en da's dan vooral schattie's verdienste) beginnen we nu voorzichtig te praten, over hoe het zo fout is kunnen lopen. Daar zijn we allebei van geschrokken, het is namelijk niet zo dat we nooit praten. Dat we het nooit eens zijn. We hebben alleen de dingen die ons kwaad konden doen gemist omdat we zo opgeslorpt werden door de dagelijkse sleur van werk en gezin.

Daar ga je helemaal in op. Je denkt dat je voor elkaar zorgt, maar ondertussen sluipen ergernissen binnen die je wegdrukt, verkeerd aanpakt. En voor je het weet zit je in een fout denkpatroon: we wilden elkaar niet kwetsen dus zeiden we niet wat er op onze lever ligt maar die duiveltjes doen natuurlijk wel hun werk. Resultaat: steeds meer ruzie, steeds meer onvrede want ondanks dat we ons best doen gaat het niet beter...

Dat patroon is nu doorbroken. Da's misschien het enige goeie dat eruit voort zal komen. Dat we weer echt naar elkaar luisteren en niet zomaar "oké" zeggen, juist maar om de ander gerust te stellen. Dat we nog veel werk voor de boeg hebben, dat staat vast. Iets dat op meer dan twee jaar gegroeid is los je niet zomaar op enkele dagen op.

Binnen twee weken hebben we onze eerste sessie bij een therapeut. We gaan een aktieplan opstellen en zorgen dat we daar allebei achter kunnen staan. Want dat we van elkaar houden, dat staat vast. Maar soms is dat niet genoeg en moet er meer gedaan worden. 

04:05 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, schattie, praten, gesprek, ruzie, therapie |  Facebook |

06-10-07

Tja, stom he...

Vandaag gaan werken, moest om 6 u beginnen en had gisteren de late. Reken uit hoeveel uur ik sliep... juist, een uur of 4 :(

Mijn plan - toen we overigens heel vroeg om 12 u mochten stoppen-  was in eerste instantie dus gewoon lekker slapen en voor de rest gewoon niks doen ... Schattie was ook op haar werk, 't was voorstelling van de raad van bestuur van de Federatie en daar moest ze bij aanwezig zijn. Ze had al speciaal omdat ik moest werken gezegd dat ze niet mee ging eten na afloop dus toen ik haar berichtte dat ik klaar was kreeg ik een sms terug dat zij ook gedaan had. Enkele momenten later stuurde ik terug dat ik haar kwam halen.

Je zal misschien lachen, maar die gestolen momenten zijn de leukste... het presseerde niet écht om naar huis te gaan, ik kan mijn oudste zoon - die vandaag hulp had van zijn vriendin - volledig vertrouwen. En dus pakten we het ervan: ons aan de Zuid in Gent lekker op een terrasje gezet, facing the sun (gosh, 't was zaaaalig), pintje gedronken.  Daarna mee naar de kapper en mijn madam  getransformeerd zien worden ('k weet niet hoe dat bij jullie is, maar als die van mij er ineens NOG mooier uitziet kan ik mijn geluk alvast niet op) en dan naar huis.

Along the way is er toch weer iets misgelopen vrees ik ... ben al heel de week 'n beetje melancholisch, denk veel te veel aan mijn ma en om een lang verhaal kort te maken: op een gegeven moment heb ik nogal ambetant gedaan tegen schattie, hoewel die het absoluut niet verdiende. Stom!!!

Ondertussen is het al weer in orde, ttz, we hebben gesmst en ze heeft gezegd dat ze mij begrijpt. 'k Heb dan ook wel de beste madam in de wereld he.... Schatteke, het spijt me echt, maar dat weet je he...

Zo'n dingen voel je nooit aankomen he, en da's de kloterij eraan: het ene moment voel je je super en vrij euforisch, het andere los je alles wat er op je lever ligt .... en nog veel meer. We're all human, aren't we? 

01-10-07

Boos!

Ik kom net van m'n werk, en ik ben kwaad, heel kwaad.

Moest vandaag gaan helpen in mag 22 en hé, dan doen we dat he. Het streelt mijn ijdelheid ook wel een beetje, want ik ben de enige zo'n beetje die en kan scannen, reachen, met de vorklift rijden, en ook wat burowerk. Dus ikke daarnaartoe.  Ondanks de ijdelheid toch tegen mijn zin, sinds we er weg zijn loopt het daar in het honderd blijkbaar en ze zijn daar grote kuis aan 't houden. Niet echt leuk vooruitzicht maar soit, als het moet dan moet het.

Erin gevlogen toen ik eraan kwam, beetje detail gedaan (is zendingen controlleren), wat palletten weggezet, rekken gereorganiseerd. Ondertussen met de supervisor van de 15, die nu in de 22 orde op zaken moet stellen, wat gekibbeld maar dat mag je vriendelijk beschouwen: ze aanvaardt kritiek en vindt het wel tof als je je mond opendoet. Wat ik dus overvloedig gedaan heb vandaag :)

Maar er was 1 ding dat me tegenstak, een iemand meerbepaald: ik moest met hem wisselen van job en hij zei dat het was omdat ik het niet kon. tuurlijk kon ik het wel, maar als het gecommandeerd wordt, doen we het he. Hij heeft een paar keer serieus op mijn tenen getrapt vandaag maar ik liet het zo. Tot vanavond, hij stond een hele tijd te babbelen en ik heb het gezegd tegen de TL; ikke werken iedereen werken he. Hij is het te weten gekomen, vroeg aan mij of ik het gezegd had en ikke, stomme gans, ik zeg dan gewoon ja.

Resultaat: hij gaat het aan de bazen verklikken als ik t minste verkeerd doe. Awel dat hij maar doet, want ik bel morgenvroeg naar bovengenoemde supervisor vd 15 om mijn zegje te doen, ah ja. Wat denkt die klojo wel, mij een beetje bedreigen of wat? 't Is de grootste klaploper die bij ons rondloopt, en die gaat mij eens effe de les spellen? Don't think so... en dan mogen ze mij een bazenpoeper noemen, maar ik ben ook niet te schoon om mijn mond tegen diezelfde bazen open te trekken als er iets niet in orde is, en ik moet de eerste nog na mij zien komen :) 

23:08 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (3) | Tags: werk, ruzie, magazijn, klikken |  Facebook |

06-02-07

Vallen en opstaan

"Iets mindere" periodes in een relatie, je kent ze wel he. Die iets minder staat dan uitdrukkelijk tussen aanhanlingstekens want op die momenten weet je niet meer wat te doen. Kan je elkaars bloed wel drinken soms. Lijkt de liefde soms eerder in bijna-haat om te slaan... Alles lijkt je ipv dichter, verder bij je geliefde te brengen.

Jaja, ik weet dat we nog maar een dik half jaar getrouwd zijn maar bijna 5 jaar samen maar we hebben samen al heel wat meegemaakt en soit, we zijn allebei nogal redelijke heethoofden dus...

Bij ons ging het een hele tijd goed maar nu hebben we het weer even moeilijk. Eén stapje vooruit en twee weer terug... Je elke ochtend voornemen je kalm te houden om dan een half uur later weer uit je slof te schieten...

Redenen?

  • altijd te weinig geld
  • kinderen
  • ziek geweest
  • vrienden aan wiens integriteit je soms twijfelt
  • de mogelijkheden zijn zoals jullie ongetwijfeld weten, eindeloos
vallen_opstaan

Maar dan, net als je denkt dat echt ALLES om zeep is, begint er stillekesaan een straaltje zonlicht te schijnen.

En dan begin je, heel voorzichtig toch weer te praten en merk (lees hoop) je dat er misschien toch nog een kans is dat alles goedkomt. Dat die vreselijke misverstanden met een beetje goeie wil en véél geduld misschien toch opgelost kunnen geraken. Dat ... het misschien gewoon allemaal in orde komt.

't Gebeurt niet vaak dat ik echt over problemen praat, maar langs de andere kant is het onnozel om erover te zwijgen he. Schattie leest mijn blog dagelijks (meestal zit ze zelfs al mee te lezen terwijl ik het schrijf hoewel ik daar de creeps van krijg), dus ze weet wat erin staat. En als het haar niet aanstaat weet ze de delete-knop ook staan. Maar mijn vrijheid van meningsuiting zover beknotten, dat gaat ze zeker niet doen, hihi.

Anyway, we gaan er weer voor. Hopelijk voor lange tijd nu. Onze gewone heethoofden-uitspattingen niet meegerekend natuurlijk maar die heeft ne mens nodig om de spanning erin te houden he :)

20:19 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: impasse, vallen, opstaan, ruzie, goedmaken |  Facebook |

04-02-07

Turbulentie

De voorbije week had ik -zoals altijd natuurlijk- weer veel te weinig geslapen. Eigen schuld dikke bult zeker?Daarom heb ik zaterdag een inhaalbeweging gemaakt. Het was nodig.

Door een onnozel iets enorme ruzie met schattie gehad dus dat moest ook goedgemaakt worden... Het is toch ongelofelijk hoe snel een gebrek aan wil tot luisteren en/of geduld heel snel kan ontaarden in een geschil...

wake_turbulence

 

Zaterdag heb ik dus het grootste deel van de dag horizontaal doorgebracht, daarna gegeten en me dan terug gelegd. Met iedereen samen naar Robotz gekeken (wat trouwens echt een hilarische film is) maar helaas ergens along the way ingedommeld... Half tien bedje in: oogjes dicht en snaveltjes toe. SNURK!

Vanochtend was ik nog moe maar met de moed der wanhoop hebben we ons door de meest noodzakelijke klusjes geworsteld. Maar het voor de rest toch weer kalmkes aan gedaan. Ik zou haast beginnen denken dat ik van slapen zou beginnen houden .

Met schattie was het al goed gemaakt. Dat duurt gelukkig nooit echt lang, al denk ik soms dat het nooit meer goed komt. Er zal tijdens de beste vluchten wel eens turbulentie zijn zeker ...?

20:07 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schattie, ruzie, stom, goedmaken, moe, slapen |  Facebook |

17-01-07

Scared shitless ...

fear

 

Morgen weer aan de slag, nog eens....

Dit keer met nog minder moed dan vorige week, 'k heb vorige week immers echt een slechte beurt gemaakt en ik moet eerlijk zeggen dat ik het benauwd krijg als ik denk aan de eventuele kritiek die ik ga krijgen.

Maar dat wil niet zeggen dat ik het ga laten zien natuurlijk... Ik ben ondertussen een krakske geworden in het niet laten zien dat ik bang ben, en dus vertrouw ik maar op mijn spelletje blufpoker...

Maar toch..., wish me luck!

20:22 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werken, ziekte, ruzie, terugkeer, kritiek |  Facebook |