30-12-08

Out here on my own

Ooit was het een monsterhit. Ooit dat is 1982, een eeuwigheid geleden.

Zoals daarna zo vaak gebeurt raakte het nummer (bij mij toch) in de vergetelheid maar sinds enkele weken is het weer opgedoken en zit het constant in mijn hoofd.

Zij die mij goed kennen weten waarom, zij die mij niet kennen moet ik teleurstellen: ik kan er niet over praten...

 

11-02-08

Fast forward

Voorbije week was heel plezant: samen met mijn liefste gewoon heel prettig doorgebracht en meer vraag ik niet. Enig minpuntje misschien is dat we besloten hebben toch maar niet naar Anouk te gaan zien; zo goed vinden we haar nu ook weer niet en ik geef liever dat geld uit aan iemand die ik écht wil zien.

Maar ...

forward

... ik heb vrijdag ge-wel-dig nieuws gekregen. Nieuws waar ik helaas nog niks over kan vertellen, er is me gevraagd nog even mijn mond te houden en hey, dan doe ik dat he. Wat ik wel kan zeggen: ik ben dolgelukkig!

11:45 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (1) | Tags: prive, schattie, liefde, werk, zwijgen |  Facebook |

03-12-07

Baaldagje

Er zijn zo van die dagen he dat je liefst van al in je bed zou blijven liggen tot je je weer goed voelt, whenever that may be... En vandaag is er zo eentje.

Misschien moet ik hier toch eens een beetje tekst en uitleg geven want jullie kunnen waarschijnlijk totaal niet meer volgen he. De ene keer schrijf ik dat alles super is, de andere keer dat ik stout ben geweest, dan weer zit ik op een roze wolk.

In 't kort: ik heb schattie bedrogen een tijdje geleden, iets waar ik me heel erg slecht over voel. Was verliefd geworden op een collega en in een heel dronken bui is het totaal uit de hand gelopen. Schattie wist het bijna direct daarna, en gelukkig wil ze me vergeven wat ik deed.

Maar zelf kom ik er niet mee in het reine, ik snap nog steeds niet hoe ik het heb kunnen doen. Ondanks het feit dat ik me tot dat meisje aangetrokken voelde was het absoluut niet in me opgekomen om daar iets mee te doen, ik heb een hekel aan overspelige mensen. En nu ben ik er zelf eentje...

Da's wat ik nog het meest griezelig vind: ik zie mijn vrouw doodgraag, en toch, op momenten dat het wat minder gaat en het lijkt of je alleen nog maar ruzie maakt, gebeuren er dingen waar je achteraf onnoemelijk veel spijt van hebt. En dat woord beschrijft het echte rotgevoel maar amper.

Er zijn momenten, veel zelfs, dat ik mezelf haat. Want ik heb haar enorm veel pijn gedaan. Mezelf ook trouwens. 'k Heb de toekomst van de kinderen in het gedrang gebracht. Enz enz... Enkel en alleen omdat ik het gevoel had dat ik aandacht te kort kwam. Ok, dit is misschien een beetje simplistisch weergegeven, maar beter kan ik het niet uitleggen.

Vandaag is dus een dag dat ik niet anders doe dan nadenken, piekeren, mezelf pijnigen met de vraag waarom ik me niet heb beheerst. Vragen waar ik geen antwoorden op heb, maar waarmee ik blijf worstelen.

Binnenkort kunnen we weer naar de therapie. Het wordt in eerste instantie relatietherapie, maar ik wil ook uitzoeken waarom ik afdwaalde, of het iets met mijn adhd te maken heeft, of er manieren zijn om met die gevoelens om te gaan.

Want ik heb vorig jaar een verliefdheid gehad (puur platonisch want online) die zeer ingrijpend is geweest voor ons (het gebeurde vlak voor ons trouwen), en dit jaar gebeurde het weer, echt dit keer. Ik wil leren wat ik moet doen wanneer ik me verwaarloosd voel, wanneer we uit elkaar dreigen te groeien want -al geloven jullie het misschien niet meer na deze post - ik zie schattie echt on-ge-lo-fe-lijk graag, ze is echt degene met wie ik oud wil worden en ik wil dat niet meer in de waagschaal stellen... 

Zij en ik, we hebben nog zoveel plannen, we hebben samen al zoveel meegemaakt, ons leven is goed. Het enige wat ik dus vraag is om te leren hoe ik de vrouw kan zijn die haar gelukkig maakt. Want dat is wat ik wil. Dat is wat zij wil. Ik wil mijn beloftes aan haar waarmaken, daar heeft ze recht op...

10:38 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (5) | Tags: prive, verliefd, overspel, toekomst, schattie, liefde, bewijzen |  Facebook |

31-10-07

what becomes of the broken hearted?

Uitwijden ga ik er niet over doen, maar ik heb schattie ongelofelijk veel pijn gedaan. Ondanks het feit dat ik haar heel graag zie is er iets gebeurd dat echt niet had mogen gebeuren. Er moeten dus veel brokken gelijmd worden. Vooral door mij.

We hebben het al een tijdje moeilijk. Jullie zullen nu misschien raar opkijken, ik schrijf tenslotte altijd zo'n opgewekte stukjes over ons. Die zijn wel oprecht, echt waar. Maar toch, toch zijn er dingen die fout zitten. Waarover we het hoe langer hoe minder eens zijn, en die ondermijnen wat we hebben.

Ik ga eerlijk zijn: mijn schat is bereid me tegemoet te komen, iets waar ik haar immens dankbaar voor ben. Want ik zou niet weten wat ik zonder haar moet beginnen.

Wish us luck, we'll need it... bigtime! 

00:17 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (1) | Tags: prive, schattie, fout, goedmaken, relatie |  Facebook |

13-10-07

Vaarwel Carine

Deze week gebeurde er iets ergs in de klas van mijn oudste dochter: één van haar klasgenootjes verloor maandag zijn mama. Ook wij kenden haar: ze had een kapsalon en we gingen er soms met Annelies, die oudste dochter.

Het was een levenslustige, vriendelijke vrouw. Door het leven getekend, maar ze hield de moed erin. Haar plotse overlijden heeft dan ook iedereen geschokt, niet in het minst haar familie en de kinderen van de school.

in memoriam carine

Bovenstaand gedicht heeft Annelies geschreven nadat Carine stierf, en ze is gevraagd om het vandaag tijdens de uitvaart voor te lezen. Ikzelf zal er niet bij zijn, het brengt teveel herinneringen mee. Maar ik ben trots op haar, en op schattie, die in mijn plaats meegaat. In gedachten zal ik er ook bij zijn, maar meer durf ik niet aan. 

Vaarwel Carine, heel goed kende ik je niet, maar je laat een leegte achter. 

 

 

09:14 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (4) | Tags: annelies, gedicht, begrafenis, overlijden, emoties, prive |  Facebook |

30-05-07

 I'll fix you

Schattie kreeg gisteren slecht nieuws. Wat het is vertel ik niet, 't is privé.

Maar ik weet dat ze wat er nu gebeurt zo goed mogelijk probeert te verwerken. 't Is een sterke vrouw dus ik weet dat het haar zal lukken.

Toch hebben ook sterke mensen een schouder nodig als het hen teveel wordt, gewoon om de spanning eens kwijt te raken

troosten groen
Dus, schatje, wat ik eigenlijk wil zeggen: k ga m'n best doen om te proberen jou evengoed op te vangen als jij met mij doet... Want jouw verdriet doet me pijn, ik hoop dat ik je kan troosten wanneer je me nodig hebt!

11:29 Gepost door Peggy in Schattie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schattie, verdriet, prive, zorgen, troosten, luisteren |  Facebook |

26-04-07

Am I evil?

Een mens bestaat uit twee dingen denk ik: wat hij/zij wil dat de buitenwereld ziet en wat hij werkelijk is...

Bij mij is het niet anders: ik weet dat ik een "lief en aangenaam" persoon ben, maar ik val oh zo vaak uit mijn rol... En dan meestal omdat ik een pintje heb gedronken en het niet bij eentje kon laten. Ik zei het al eens, 't is niet dat ik me zat drink, maar ik kan gewoon niet tegen drank...

'k Ben er allesbehalve fier op, maar besef ook dat als er nu geen drastische stappen ondernomen worden, het dan pas echt een major problem gaat worden...

bad_girl

Dus mijn hartje nog eens uitgestort bij schattie, en haar om hulp gevraagd... alleen kan ik het niet. Schaam me er rot om maar misschien is het beter het gewoon toe te geven en hulp te vragen dan om koppig te blijven volhouden dat ik het alleen wel de baas zal kunnen... Zo denk ik er althans over...

Op het tijdstip dat ik dit schrijf ben ik overigens wel nuchter... 'k Zou het niet leuk vinden dat jullie denken dat ik altijd zat of ondewege ben, maar 'k vind het zelf niet leuk meer dus ...

20:33 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (1) | Tags: drinken, oplossing, prive, probleem |  Facebook |

29-10-06

Postje zoveel :)

Deze week was vrij zwaar en druk. Niks mis met druk maar zwaar heb ik niet zo graag....

Met het werk verhuizen we naar een nieuw adres en alles uit ons magazijn moet verhuisd worden. Ik heb dus heel de week mee vrachtwagens geladen met palletten. An sich een heel prettig jobke, al was het af en toe even stressen: de collega die me hielp moest in de helft van de week iets anders gaan doen omdat er iemand wegviel wegens ziekte en ik kreeg helpers toegewezen die misschien al langer met zo'n brommerke rijden maar er niet echt bedreven in bleken te zijn. Ter illustratie: de palletten worden dwars geladen en passen zo nét in de vrachtwagen, er is ongeveer 10 cm over in het midden. Wanneer er echter dozen zijn die een beetje uitpuilen wordt het moeilijk om alles er netjes ingepuzzeld te krijgen... Ik had na een dag al door dat ik beter eerst keek hoe de dozen eruit zagen en paste dan een goeie pallet naast een dikke maar sommige mensen begrijpen dat niet he, die pakken de pallet, rijden de vrachtwagen in en snappen dan pas dat het niet gaat... Aaaaaargh!!!

Soit, woensdagnacht heb ik bijna niet geslapen door de pijn aan mijn hand (wsch carpal tunnel, een geblokkeerde zenuw in mijn linkerhand). Toch gaan werken donderdag maar om 12 uur gestopt en vrijdag ook thuisgebleven. Nu lijkt het iets beter, al voelt ze nog niet aan als mijn hand...

Vanaf morgen zitten we in het andere magazijn, ben eens benieuwd...

Het zwaarste deze week was de emotionele staat waar ik me in bevond. Er waren de dingen waar ik eerder al over schreef en waar ik het meer dan moeilijk mee heb gehad. Al geef ik dat niet graag toe, je weet wel hoe dat gaat he. Maar maandag heb ik ook mijn adhd-diagnose gehad. En vanaf deze week neem ik dan ook medicatie om de symptomen te verminderen zodat ik misschien eens wat georganiseerder word. Voor mensen die er iets over willen weten is hier en hier meer te vinden.

Gelukkig  heb ik schattie die me enorm steunt in alles, zelfs als ik wat tegendraads doe. Zo vraagt ze me regelmatig of ik niet beter dichter bij huis zou komen werken, waarop ik steevast wat vervelend begin te doen, ik voel me nl best goed waar ik ben. Toch neemt ze me dat niet kwalijk. Ook voor al de rest is ze mijn grote steun, en daar heb ik dit weekend ook weer van mogen genieten.

We zijn namelijk vrijdag nog iets gaan drinken, en het is vrij laat geworden. Natuurlijk kwam het gesprek op de dingen die die week gebeurd waren en ik ben beginnen huilen, 't kwam er allemaal uit (dat komt er van als je je zo sterk voordoet he). Maar ik ben blij dàt het er eens is uitgekomen, ik voelde me nochtans van vrijdag al beter maar hoe dan ook moeten bepaalde dingen echt slijten natuurlijk.

Bon, ik ga eens naar mijn werkzaamheden zien en verder doen. Ben weer een pc aan het maken, dit keer voor een vriend van mijn zoon. 't Is m'n lang leven en ik geniet er heel erg van om ermee bezig te zijn.

Nog een goed weekend allemaal en voor deze week: goed werken he , dat ga ik ook doen hoop ik...

15:22 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (1) | Tags: prive, verdriet, werk, brommer, hand |  Facebook |