04-02-08

Avondje uit

Zaterdag hadden we een vriendin te eten, het was best gezellig en toen ze zei dat ze nog geen kaarten had voor het concert van Anouk, duurde het niet lang eer wij aan de pc zaten om ze voor haar te bestellen. Ik vroeg schattie waarom we niet zouden meegaan en zodoende zijn de tickets voor 4 (de vriendin vd vriendin gaat ook mee) besteld. Niet dat Anouk direct mijn favoriete zangeres is, maar haar optreden vorig jaar op TW Classic vond ik toch wel geslaagd.

anouk

Toen de kleintjes die avond in bed lagen zijn we nog weggegaan: eerst naar Hooters in Wetteren waar we een paar uurtjes hebben gezeten, daarna met zijn vieren naar een holebifuif in Gent. Was heel plezant, en om 3 uur waren we thuis.

Schattie en ik zouden schattie en ik niet zijn als dit geen babbelmoment was, en ja hoor, we hebben tot half acht 's morgens zitten tetteren. Heel emotioneel bij momenten want tijdens die sessies komt er heel wat uit. Maar dat moet dan af en toe ook eens kunnen he. Het ging over het werk, maar ook over diepe emoties: dingen die we samen hebben meegemaakt, het verdriet om mama, verdriet dat schattie heeft over bepaalde dingen. We hebben veel gehuild maar zijn toen moe maar opgelucht in bed gekropen.

Spijtig genoeg duurde het slapen niet lang want om 10 uur stonden er al kids in de kamer. AU! Uurtje later met veel moeite uit bed gekropen (na een lekker luie vrijpartij) en naar beneden. We hebben gegeten en zijn dan op de zetel gekropen, ik had al heel snel besloten dat ik zondag horizontaal zou doorbrengen. Ikke op de ene zetel languit, schattie op de andere en we hebben er een filmmarathon van gemaakt.

notebook

We begonnen met Assault on Presinct 13, de tweede film die we zagen had ik al een tijdje geleden meegekregen van een collega: The Notebook.  Het is een prachtige film en op het einde zaten we allebei te huilen. Ik ga niet verklappen hoe de film gaat, maar wat ik wel kwijt wil is dat het gaat over grote liefde, die alles kan overwinnen. Nog tijdens de eindgeneriek kwam schattie bij mij zitten en we hebben in elkaars armen zitten wenen (we moesten namelijk allebei denken aan de gesprekken die we nog maar een paar uur achter de rug hadden).

De band die we hebben is weer ijzersterk. En ja, we maken nog ruzie hoor, we zijn nu eenmaal allebei nogal opvliegend soms. Maar we weten weer van elkaar dat we door willen en da's echt een zalig gevoel.

Met traantjes nog in de ogen naar American History X gekeken, die ook wel veel indruk maakte, zo erg... Later gegeten en wat tv gekeken en om half 10 bedje in. Al was onze zondag lui, 't was een perfecte dag! 

 

26-11-07

After the rainbow

there is our pot of gold.... and we will get to it!

Nee, we zijn niet op zoek naar de ultieme rijkdom. Wel naar het ultieme geluk. En ik denk dat we goed bezig zijn. Heel veel praten heeft ons al terug veel dichter bij elkaar gebracht, en da's goed. De sfeer hier in huis is er al een pak op verbeterd. Eigenlijk is het niet zo moeilijk, maar je moet weten dat het nodig is he?

Een voorbeeldje? Bij discussiepunten waarvoor we enkele weken nog heel gefrustreerd gezucht zouden hebben of die tot een stomme ruzie zouden geleid hebben, proberen we nu kalm te blijven en elkaar te begrijpen. Zo simpel, maar  oh zo doeltreffend.

Afgelopen vrijdag zijn we met mijn werk iets gaan drinken. Jaja, schattie was erbij. Afgesproken rond half 7 in Melsele, daar een tijdje gezeten met heel de hoop. En moe maar voldaan thuisgekomen om 6 uur de volgende ochtend. Daartussenin hebben we nog enkele adresjes aangedaan, om af te sluiten in de Ladies Palace in Antwerpen.

Een plaats waar ik van ben verschoten: Frans Bauer en André Hazes zijn niet direct mijn idee van goeie uitgaansmuziek maar soit, we hebben ons er wel op geamuseerd.

Zaterdag moesten we recupereren, op mijn leeftijd blijf je niet meer ongestraft het klokje rond wakker (we waren tenslotte van de ochtend daarvoor wakker he, hadden ook nog de vroege gehad). Maar ook dat recupereren was plezant, samen met schattie :). 

07:20 Gepost door Peggy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrije tijd, uitgaan, werk, schattie, geluk, praten |  Facebook |

03-11-07

Talk the talk

Na elkaar eerst enkele dagen ontzien te hebben (en da's dan vooral schattie's verdienste) beginnen we nu voorzichtig te praten, over hoe het zo fout is kunnen lopen. Daar zijn we allebei van geschrokken, het is namelijk niet zo dat we nooit praten. Dat we het nooit eens zijn. We hebben alleen de dingen die ons kwaad konden doen gemist omdat we zo opgeslorpt werden door de dagelijkse sleur van werk en gezin.

Daar ga je helemaal in op. Je denkt dat je voor elkaar zorgt, maar ondertussen sluipen ergernissen binnen die je wegdrukt, verkeerd aanpakt. En voor je het weet zit je in een fout denkpatroon: we wilden elkaar niet kwetsen dus zeiden we niet wat er op onze lever ligt maar die duiveltjes doen natuurlijk wel hun werk. Resultaat: steeds meer ruzie, steeds meer onvrede want ondanks dat we ons best doen gaat het niet beter...

Dat patroon is nu doorbroken. Da's misschien het enige goeie dat eruit voort zal komen. Dat we weer echt naar elkaar luisteren en niet zomaar "oké" zeggen, juist maar om de ander gerust te stellen. Dat we nog veel werk voor de boeg hebben, dat staat vast. Iets dat op meer dan twee jaar gegroeid is los je niet zomaar op enkele dagen op.

Binnen twee weken hebben we onze eerste sessie bij een therapeut. We gaan een aktieplan opstellen en zorgen dat we daar allebei achter kunnen staan. Want dat we van elkaar houden, dat staat vast. Maar soms is dat niet genoeg en moet er meer gedaan worden. 

04:05 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, schattie, praten, gesprek, ruzie, therapie |  Facebook |

02-10-07

Collegaatjes

Met collega's is het simpel: je brengt meer tijd met hen door dan met je partner (uitzonderingen daargelaten :D). Je kan dus maar best zorgen dat je ermee overeen komt...

Vandaag hoorde ik van één van m'n collega's dat ze mijn blog had gelezen, en ik vond dat best fijn eigenlijk. Er staat niks op dat niemand mag weten en zo leren ze me eens van een andere kant kennen he. Dus ..., leuk dat je hier eens komt lezen :)

Met 1 van m'n nieuwe collega's (ben weer verhuisd van mag 22 naar de 14 maar dat vertelde ik waarschijnlijk al) kom ik echt goed overeen: we hebben vandaag honderduit gebabbeld, en dat terwijl ik amper gisteren schreef dat ik nooit sta te tetteren. Zeg dus nooit nooit he... Maar ik dwaal af.. 

't Is gewoon heel plezant om iemand te ontmoeten waar je je bij op je gemak voelt, waarmee het gezellig praten is en die snapt wat je bedoelt als je iets zegt. Awel, ondanks alle spanningen op het werk (en believe me, they're there) zou ik me geen zaliger werkplek kunnen voorstellen: 'k heb mijn plekje gevonden, word gewaardeerd en  kom met de meeste mensen goed overeen. Wat wil je dan nog meer?

Overigens over dat van gisteren: 'k heb inderdaad naar die supervisor gebeld en mijn uitleg gedaan, en nu laat ik het rusten, die gast is mijn energie niet waard en iemand moet zich de slimste tonen, niet? (fijnzinnig glimlachje)

23:12 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, collega s, relatie, praten |  Facebook |

12-02-07

 Tetter tetter

Moe. Heel moe. Maar weet hoe het komt en heb er geen spijt van: zaterdag zijn schattie en ik iets gaan drinken. Op tijd naar huis maar daar natuurlijk weer blijven tateren en voor we het wisten was het weer ochtend. Als wij eenmaal beginnen zijn we niet te stoppen...

Gisteren dus heel de dag doodop maar zijn de dag doorgeraakt. Onder andere lekker lui frietjes gebakken en in de zetel opgegeten. Kids vonden het de max natuurlijk!
moe

Erger was dat ik vanochtend weer met de vroege moest beginnen. Dus maar goed op tijd gaan slapen en er gelukkig ook redelijk goed uitgeraakt maar had het gevoel alsof er in mijn hoofd een pak watten zat. Je kent dat gevoel wel he.

Op 't werk zag het er kalm uit. Heb gevraagd om te stoppen om 10 uur, thuisgekomen en in mijn bedje gekropen. Heb nu, enkele uren later nog steeds niet het gevoel dat ik bijgeslapen ben maar 't is toch al beter. Vanavond met mijn Schattie vroeg in de bedstee duiken denk ik...

15:35 Gepost door Peggy in Schattie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: moe, praten, werken, slapen |  Facebook |

25-11-06

Mijn missie

endless-sorrow_klein





















Ondanks de supersfeer tussen schattie en mezelf was ik gisteren voor de therapie toch enorm zenuwachtig. En dat bleek terecht te zijn.

Het werd dus alweer een zeer emotionele en pijnlijke sessie voor ons allebei. Maar we weten dat we erdoor willen, erdoor moeten maar het lukt ons niet om er op eigen houtje de goeie manier voor te vinden dus doen we het via therapie, en we hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing.

En geloof me, de therapeute spaart ons niet, ze haalt het onderste uit de kan. Dingen die ver, heel ver weg verstopt zitten haalt ze tevoorschijn. Die moeten ons helpen inzien waarom we sommige dingen doen, waarom sommige dingen gebeuren. Leuk is het niet, maar wel nodig.

Ikzelf bijvoorbeeld zoek wanhopig naar goedkeuring bij alles wat ik doe. Oorzaak: tekort aan aandacht en genegenheid op een cruciaal punt in mijn leven. Schuldige: niemand... en toch... hoe goed mijn moeder het ook bedoelde toen ze vocht om voor ons te zorgen, ze was zelf zo'n emotioneel wrak dat er niks meer voor ons overbleef. Dat voel je als klein kind, en zonder het te weten probeer je voor de rest van de tijd die je met haar hebt om haar gelukkig te maken maar je weet niet dat je haar nooit kan geven wat ze zo zocht: geborgenheid, genegenheid en liefde.

't Zijn heel zware dobbers die je in zo'n therapie te verwerken krijgt maar zoals ik zei: het is nodig. Want als ik nu de cirkel niet doorbreek ga ik net dezelfde kant op met mijn kinderen. Ondanks het feit dat ik met schattie heel gelukkig ben en me enorm inspan om een goeie mama te zijn kan je het verleden niet uitwissen, het speelt op. En om dat aan te kunnen moet het verwerkt worden, anders loopt het verkeerd af. En dat wil ik niet.

So wish me luck, ik ga het nodig hebben. Maar ik ga vechten, ik wil het echt, ik wil hierdoor geraken!

20:39 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (2) | Tags: therapie, hulp, praten, toekomst |  Facebook |

24-11-06

En maar babbelen :)

Vandaag gaan schattie en ik weer naar de therapie. Dit keer om te bespreken wat er vorige keer boven water is gekomen...

Daar was ik nochtans al mee begonnen door aan de therapeute te vertellen dat het nogal op mijn lever lag, ik heb haar toen ook alles verteld en gevraagd om me ermee te helpen maar spijtig genoeg is het op een andere manier gebeurd. Soit niks aan te doen natuurlijk.

En vandaag gaat er dus gepraat worden over waarom ik dat verzweeg... Nee niet omdat ik zo persé achterbaks wilde doen of zo. Maar gewoon omdat ik er geen krak in ben om moeilijke dingen te vertellen, that's all. Troost voor mezelf toch: ik wil dat ze weet dat ik eerlijk ben en te vertrouwen, 't is aan mij om haar dat duidelijk te maken maar als ik de sfeer die er tussen ons is geweest sinds vorige week als graadmeter mag gebruiken dan weet ik dat alles piekfijn in orde komt!!! Jippiejajee ... :)

18:07 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, therapie, praten, oplossing, afspraken |  Facebook |