17-02-08

Rust?

Hoewel ik vrijdag een dagje verlof had genomen (stond met de vroege en schattie ging for the weekend naar haar vriendin in Londen, ik moest dus 's ochtends voor de kindjes zorgen), is daar niks van in huis gekomen: uiteindelijk ben ik van half 10 tot bijna 3 gaan werken. Maar daar stopte het niet mee, met een groepje collega's hebben we ook de nacht van vrijdag op zaterdag gewerkt.

'k Moet toegeven dat het me niet echt goed afging, mijn humeur liet dik te wensen over en ik was al gauw heel moe. Soit, somewhere along the night heb ik toch maar besloten dat het geen zin had om slechtgezind te zijn en dat het ooit wel eens zes uur zou worden; wat telde was dat we ons steentje probeerden bij te dragen.

Eens thuisgekomen ben ik nog even opgebleven, dan een paar uur geslapen.

Werd wakker met het gevoel dat ik precies heel de nacht uitgeweest was, niet zo fijn dus...  Met de moed der wanhoop rap naar de winkel en dan languit in de zetel. 's Avonds met iedereen naar het frituur om daar te eten, om erachter te komen dat het daar bakske vol was en we maar terug naar huis moesten om daar onze frietjes op te eten.

Gisterenavond in de zetel in slaap gevallen. Een paar keer wakker geworden maar niet de moeite gedaan om naar boven te gaan, het bed zou toch veel te groot zjin voor mij alleen.  En me dus maar lekker -voor zover dat mogelijk was- genesteld en verder geslapen.

Deze morgen heb ik gezorgd dat ons huisje proper is en om 16 uur ga ik schattie halen in Brussel-Zuid. Oef, als ze weer bij mij is ga ik me pas terug echt goed voelen! 

12:09 Gepost door Peggy in Schattie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: schattie, werk, nacht, reisje, londen, moe |  Facebook |

09-09-07

Afgelopen week

Eergisteren schreef ik een postje, liet het aan schattie lezen in preview en sloot toen m'n browser. Typisch ikke :(. 't Zal wel van vermoeidheid geweest zijn, ik heb namelijk van dinsdag tot vrijdag de nachtploeg gehad. Die extra ploeg was ingelegd om in een ander magazijn te gaan helpen, ze verdronken er in het werk.

Op zich was het wel plezant, eens iets anders, maar verdorie 't was ook heel zwaar, je moet tenslotte je hele ritme aanpassen aan werken tijdens de nacht en slapen overdag. Ik ben al geen goeie slaper maar dat was wel moordend: de eerste dag kon ik amper 2 keer een uurtje slapen en na de middag nog eens 1.5 u. En 's avonds toen ik weer moest opgaan een wrak natuurlijk.

De laatste dag, vrijdag, heb ik bijna heel de dag in bed doorgebracht, het slapen lukte al heel goed :). Die nacht was uiteindelijk vrij zwaar, niet zozeer fysiek maar emotioneel: we kwamen vanalles te weten (plotse verschuivingen in het kader en nog meer onaangename dingen). 'k Heb staan huilen als een klein kind omdat ik heel teleurgesteld was in iemand die ik vertrouwde maar dat niet waard blijkt te zijn, en ben heel kwaad geweest. Gelukkig zijn ben ik goed opgevangen door andere collega's, een goed gesprekje later kon ik de nacht nog met een lach afsluiten.

Zaterdag heb ik heel de dag verslapen, vannacht ook vrij veel en nu, nu ben ik alweer moe. Maar da's niks, morgen wacht de vroege op me. Ik heb nog twee weken magazijn 22 voor de boeg, en binnen veertien dagen vertrek ik terug naar de 14. Ja, daar wilde ik weg, maar ik heb er iets te bewijzen, en ik wil niet rusten voor ik dat bereikt heb! 

19:53 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nacht, vermoeiend, werk, zwaar, emoties, slapen |  Facebook |