15-07-08

Verlof = fun?

Ondanks mijn eerder euh pessimistische blogberichtje van enkele dagen geleden, proberen we er de moed in te houden. En wel door samen met de kinderen dingen te doen.

Zoals daar zijn (zie foto's onderaan, klik erop om ze groter te zien):

  1. op 11 juli naar het gratis optreden van Sweet Coffee op het Sint-Pietersplein in Gent. Was héél knap, en hebben ons dan ook goed geamuseerd
  2. zondag naar Knokke Zoute. Zelden zoveel Bentleys, Jaguars en andere dikke bakken op enkele vierkante kilometers bijeen gezien
  3. maandagmiddag naar de Blaarmeersen in Gent. Het strand is er volledig vernieuwd, grasperken helemaal terug ingezaaid. 't is knap geworden.
  4. en diezelfde avond (gisteravond dus) naar de eerste dag van het Kneistival geweest. Dat is een (alweer) gratis festivalletje in Heist, op het Heldenplein. Traden gisteren aan: Thou uit Gent en de Van Jets. Thou was een aangename kennismaking met een groep die we nog niet kenden, de Van Jets waren alweer ongelofelijk goed... Onderweg nog gestopt om frietjes te eten. 't was kwart na 12... Niet echt pedagogisch verantwoord maar de kinderen vonden het super. En dat mag ook al eens he :)
Voor wie geïnteresseerd is, het programma van het Kneistival staat op de rug van de t-shirts die de kids aan hebben. Als het morgen niet regent gaan wij alvast terug om Delavega en Janez Detd te kijken.

En wat de rest betreft, we doen ons best om eruit te raken, met een beetje geluk gaat het ons ook effectief lukken. Maw, ik heb weer wat hoop op een goeie afloop...

De foto's...   

DSC00133

DSC00148

DSC00166
 

 

 

 

 

 

 

DSC00173


DSC00186

DSC00187

28-03-08

[wijvenweek]Kinderen

ww_banner_500x150


Kinderen... klein woordje, grote gevolgen he.

Ikzelf heb er 5. Ja, je leest het goed... Was in mijn vorige leven met een man getrouwd, wist zelfs niet dat ik op vrouwen zou kunnen vallen. Het huwelijk was niet goed, de eigenschap om voort te planten ging als vanzelf. Met vijf prachtige kinderen tot gevolg.

Toen ik ontdekte dat ik wel degelijk van een vrouw hield (wat heet, op de eerste die ik tegenkwam werd ik stapelverliefd en ben er nu al bijna zes jaar heel gelukkig mee samen) had ik even last van rare gevoelens. Niet bij mezelf, ik voelde me als een vis in het water, maar eerder ten opzichte van de kinderen. Wat zouden zij er wel niet van denken als hun mama, die ze altijd lekker bon ton bij hun papa hadden geweten, haar geluk zou zoeken bij een vrouw. Iemand anders dan hun pa, maar dan ook nog eens van het andere geslacht.

En god, ik weet dat ik het heel slecht had kunnen treffen, maar net als in de film is het bij mij als van een leien dakje gegaan... Toen ik net bij mijn vrouw was vroeg ik mijn oudste zoon (mijn steun en toeverlaat toen, en nu ook nog wel een beetje) eens of hij het niet "vies" vond, twee vrouwen die samen zijn. Zijn antwoord: 'Mama, als jij gelukkig bent, ben ik het ook'.

Nu, bijna zes jaar later gaat het nog steeds goed. Ik ga niet zeggen dat mijn liefste haar botsingen niet heeft met de kids. Maar... die heb ik ook. En welke ouder kan zeggen dat hij nooit eens last heeft met zijn/haar kids?

Surplusje, gelezen in de krant vorige week: als je puber geen ruzie met je maakt, heeft ie ook geen respect voor je omdat het een manier van voor zich opkomen is. Wel, als dat waar is hebben die van ons zeeën van respect voor ons! 

12-09-07

Kleine wasjes, grote wasjes

We hebben ze allebei, en in overvloed :)

Maar eigenljik wou ik het meer hebben over kleine kindjes, grote kindjes... Met kleine kindjes heb je eigenlijk kleine lastjes, met grote kindjes grote. Ok, toegegeven, met grote kindjes kan je beter praten, lekker discussiëren, 't is zalig om te zien hoe ze hun weg zoeken, maar hell, je wordt moedeloos van hoe ze je proberen te manipuleren en hun zin trachten te krijgen...

'n Voorbeeldje? Wel, bij ons krijgt elk kind elke dag een taak. Groot of klein, die taken worden randomly gewisseld. Daar hoor ik nooit over klagen. Maar als die groten eens iets extra willen en wij zeggen dat ze daar dan ook een extra taak voor moeten doen..... dan is het hek van de dam!

Ach, we mogen niet klagen, ondanks de strubbellingen die hier voorvallen (en ongetwijfeld in alle gezinnen met kids in de leeftijden van die van ons) hebben we een tof gezin en mogen we overal komen met onze kinderen en da's toch ook al iets moois he.

Bon, 'k ga de discussie over het vriendinnetje dat al dan niet mag blijven van 't weekend verder volgen :) 

19:32 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezin, kinderen, problemen, opgroeien, pubers, geluk |  Facebook |

30-08-07

't Is weer voorbij ...

... die mooie zomer ...
Ja tarara, niks geen mooie zomer. Maar soit, we kunnen er niks aan doen, hoogstens hopen dat de volgende beter zal zijn. En wie weet krijgen we die Indian Summer die ons nu voorspeld wordt, inderdaad echt. 

Wat ook op zijn laatste beentjes loopt is de schoolvakantie. 'k Ben er niet rouwig om, twee maanden is veel te lang he. Vanaf volgende week zullen mijn kinderen, samen met honderdduizend anderen, weer richting klaslokalen trekken... 

school

Dus vanaf maandag, eindelijk weer regelmaat in ons leven, tijdens het verlof is dat soms ver zoek: we werken beide fulltime dus qua kinderopvang moeten we soms heel inventief zijn maar gelukkig kunnen onze oudste zoons inspringen wanneer het nodig is. Meestal liep alles vlotjes maar het gebeurde ook wel eens dat de kleintjes het hen moeilijk gemaakt hadden en wereldoorlog 5 precies aan de gang was wanneer we thuis kwamen... Ach ja, we hebben het met z'n allen weeral overleefd he, da's toch het belangrijkste.

Morgen moet ik met mijn zoons hun boeken al gaan halen en man, het is toch wel stikkeduur he, de prijs van de oudste zijn boeken alleen overtreft de schoolpremie die we voor alle kinderen samen kregen... En dat zijn dan alleen nog maar die 2 hun boeken, dan hebben we het nog niet over overall (met schoolembleem), turngerief (idem), werkgerief (de ene volgt de richting bouw, de andere automechanica), ........ Gelukkig zitten er nog 3 in het lager onderwijs, en dat zou volgens de spotjes geen financiële aderlating meer zijn voor de ouders. Ik ben benieuwd!!!!!

00:00 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werken, gezin, school, kinderen, duur, gerief |  Facebook |

05-07-07

Life is great!

Aaaah, het leven is toch schoon he. 'k Weet het, ben een softieke, maar ik heb nu eenmaal echt niet veel nodig om perfect gelukkig te zijn.

Wat ik heb: een superlieve vrouw, toffe kinderen die het me niet altijd makkelijk maken maar da's mijn schuld: ik zeg altijd dat het hun taak is om hun grenzen te verkennen, ik heb een fantastische job die ik echt graag doe, een paar ongelofelijke vrienden, heel fijne collega's, ...

Vanaf maandag is mijn oudste zoon bij ons op 't werk vakantiejob aan het doen en hij zeurt al maar soit, dat zal wel normaal zijn he, hij is zelfs nog geen 16 maar wil geld verdienen om naar zijn vriendinnetje te gaan. Lief he?

2774-o-325726

Nee, dat ben ik niet op de afbeelding, maar 'k wilde een mooie lach bij deze post ;).

Overmorgen is het al TW Classic, sta al te popelen om P!nk weer te zien, de rest zal hopelijk ook wel meevallen maar is wat mij betreft van minder belang.

Tot dan is er morgen na het werk een drink, de eerste keer dat ik eens mee ga, ineens met het zoontje (die eigenlijk een kop groter is dan mij) erbij maar da's niet erg: 't is een coole kerel en we komen heel goed overeen (buiten de keren dat we elkaar haast afmaken, we lijken veel te erg op elkaar ... maar 't is mijn eerste kind en we hebben best een speciale band). Alweer lief he ;)

Jullie hebben het al gemerkt, ik ben in een super duper luvvy buitje, zalig gewoon!!!!!

08-06-07

VADERdag ...?

Sinds ik met schattie samen ben is vaderdag een steeds terugkerend vervelend iets. Niet alleen voor ons, maar zeker voor de kinderen. Een beetje uitleg? Ok.

  • Schattie was van in het begin 1000 en zoveel keer meer "ouder" dan de papa van de kids ooit voor hen is geweest. Gewoon, puur, omdat ze het wilde, omdat zij het waard waren en het nodig hadden. De liefde die ze al vrij snel voor hen voelde was onvoorwaardelijk, niet gebonden door allerlei dingen die volgens "Meneer Papa" moesten, wel door genegenheid, de wil om voor hen te zorgen, en dat omdat ze zoveel van mij houdt
  • Wat de kinderen betreft: er zijn scholen die er rekening mee houden, en er zijn er die er géén rekening mee houden. Al die zever over openminded scholen tegenwoordig? Vergeet het, dikke blabla. Als de juf/meester meewil heb je geluk, als het een achterlijk en in de dark ages levend schepsel is, tja, tough luck he... Dan krijgt dat kind een VADERdag kadootje mee naar huis wanneer het zover is.
  • We hebben het al meegemaakt dat één van onze kinderen twee kadootjes meehad voor moederdag en dat is dan zalig plezant. Het warme gevoel dat je krijgt omdat die ene leerkracht toch effe de moeite doet om je tegemoet te komen is met geen pen te beschrijven.
  • We hebben echter ook al voorgehad (bv onlangs met moederdag) dat mijn dochter van 12 met 1 presentje afkwam. Het kind schaamde zich rot want ze wilde er twee maken en mocht niet... Ze heeft er echter zelf een mouw aangepast: het geschenk dat ze voor vaderdag moest maken is aan schattie gericht: het kadertje is hetzelfde als dat van de rest van de klas, de tekst die ze maakte is een hulde aan schattie. Hoe ik me daarbij voel? Heel teleurgesteld in sommige leden van het onderwijzend personeel (en dan wil ik niet veralgemenen, deze keer heb je geluk, de andere niet), voorzichtige vreugde naar mijn lief toe (omdat het voor haar echt goed moet voelen dat die kleine dat voor haar doet) en onnoemelijke trots naar mijn dochter toe, omdat ze op haar manier tegen haar juf "Fuck Off" zegt.
family_logo

Vaderdag... ook voor schattie en mezelf blijft het een vreemd gegeven. We hebben beiden een beetje een haat-liefde verhouding met onze vaders. Over schattie's pa ga ik niks zeggen, da's mijn plaats niet. Over de mijne echter wil ik echter wel wat meer vertellen.

Het was de tweede echtgenoot van mijn mama. Toen ze een koppel werden en twee jaar later trouwden was de situatie niet echt super, niet financieel, niet emotioneel. Het financiële aspect wist hij aan te pakken: hij werkte dag en nacht, sliep soms wekenlang maar 3 à 4 uur per nacht om toch maar zoveel mogelijk geld in het laatje te brengen.

Het emotionele aspect echter was - uiteraard ook door het feit dat hij altijd aan het werk was - een pak minder. Hij was en is een man waar iedereen met zijn problemen terecht kan, al hij kan (en zelfs als dat niet zo is) zal hij helpen, hoeveel moeite het hem ook kost. Maar zoals zo vaak het geval is: zoveel als hij aan "derden" gaf, zo erg vervreemdde hij ook van mijn mama en ons, met soms pijnlijke situaties tot gevolg.

't Is zo erg geëscaleerd dat ze er een tijdje van weggeweest is en oh ironie, hoe kwaad ik ook op hem was, ik ben degene die ze weer samen gebracht heeft.

Soit, mijn ma is iets meer dan twee jaar dood nu. En hoewel ik altijd zal zeggen dat hij mijn pa is en niet degene die het zaadje plantte, toch is er sinds haar overlijden weer een afstand tussen ons gekomen. Iets dat niet verbeterde toen hij iemand nieuw leerde kennen. Niet verkeerd begrijpen: ik gun hem al het geluk van de wereld want hij heeft altijd met heel hart en ziel, toewijding en enorm veel wilskracht voor ons gezin en ook voor haar gezorgd toen ze ziek was en ongeneeslijk bleef. Maar nu... nu heeft hij een nieuw leven, een leven waar wij precies soms geen deel van uitmaken en dat doet soms wel pijn...

24-01-07

Daddy Cool

Eén van de dingen die ik altijd zeg over mijn positie binnen ons gezin is dat ik de papa ben...

Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat ik een autoritair en machtsgeil persoon ben, en net zo min dat ik mijn vrouwtje alle taken laat uitvoeren. Dat zijn de cliché's, al ben ik ervan overtuigd dat die al lang voorbijgestreefd zijn want ik ken een hoop toffe papa's die veel met hun kindjes bezig zijn, er veel aandacht aan schenken, er geduld mee hebben én ook een handje toesteken in de dagelijkse beslommeringen van het huishouden.

Wat ik er wel mee bedoel? 't Is moeilijk om uit te leggen maar ik voel me de daddy... Toen ik weer begon te werken een jaartje geleden was ik apetrots dat ik voor mijn gezin kon zorgen. Toen Schattie eens dagdroomde over een jaartje tijdskrediet vond ik dat super want ik kon voor haar zorgen. Die dingen he.

Toch is het niet altijd even gemakkelijk. En dat komt natuurlijk doordat we bij ons ook een Nieuw Samengesteld Gezin hebben: mijn liefste heeft gekozen voor een leven met mij, en heeft in één trek door ook mijn kids in haar hartje gesloten.

Met mijn ploegenwerk komt natuurlijk onvermijdelijk toch een hoop van het werk op haar schouders neer. Ik probeer wat meer bij te springen tijdens de uren dat ik thuis ben maar daar staat tegenover dat zij ofwel 's ochtends ofwel 's avonds altijd met de kinderen zit.
daddy_cool

 

En kinderen kunnen zagen... En hebben hun kuren... En kunnen het al eens fameus uithangen... En dan meestal nog op het moment dat zij/ik/wij het gevoel hebben dat we hun extra tegemoet komen.

Gevolg: soms barst er eens een bom! Zoals gisteren, al was het maar een klein bommeke eigenlijk hoor. De twee grote zoons hadden geprobeerd om wat extra privilegies te krijgen (hey, ze kunnen maar proberen he ...) maar eigenlijk verdienen ze het niet. Ik mag niet zeggen dat het ettertjes van kinderen zijn of zo, maar toch mogen zij nu eens laten zien dat ze iets extra verdienen voor ze het krijgen ipv dat ze een toegeving van ons krijgen na een belofte van hen die naderhand weer niet ingelost blijkt te worden.

't Is geven en nemen in een gezin. Meestal geven wij veel en nemen genoegen met wat we terugkrijgen maar dit keer zal het andersom zijn: eerst het bewijs dat ze het waard zijn en dan met heel veel plezier hun tegemoetkomen.

Soit, ik dwaal af. Gisterenavond na het werk had ik van Schattie het hele verhaal gehoord en me voorgenomen om vanochtend vroeg op te staan en hen zoals een "goeie huisvader" eens te woord te staan. Je weet wel:"Gasten, komaan he zeg. Schattie doet zoveel voor jullie en ikke ook. Jullie doen goed je best maar de laatste tijd is het een beetje aan het slabakken. Ik zou graag zien dat jullie echt eens laten zien dat je waard bent wat je vraagt en dan gaan we dat met veel plezier toestaan." Zoiets in de aard.

Maar ... ik was hondsmoe vanochtend en geraakte niet wakker. Wekker afgeduwd en terug in slaap. Jongens weg voor ik ze kon spreken. Klein zaagske van schattie dat ik ze niet had kunnen spreken... En terecht. Dus mijn gsm gepakt en de oudste opgebeld. Hem gezegd waar het op stond en dan zijn broer aan de telefoon gevraagd en ook preekske afgestoken.

En nu eens zien of het iets gaat uithalen... Ik hoop het voor hen want hoe dan ook haalt het niks uit als je altijd toegeeft he... Ook in het echte leven (en dat is niet zo gek ver meer voor hen) moeten compromissen gesloten worden om te krijgen wat je wil en hoe eerder ze dàt leren, hoe beter he?

12:40 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (1) | Tags: daddy, kinderen, compromis, conflict |  Facebook |

18-12-06

Jong geleerd oud gedaan?

pink_cloud_k_2

 

Afgelopen weekend was er eentje met verschillende emoties: geluk, verdriet, woede, teleurstelling, en nog wel een paar andere.

Vrijdag kwam mijn pa zijn auto brengen, we mogen 'm lenen tot we er zelf weer eentje hebben. We moesten hem (en zijn nieuwe vriendin ) wél terug naar huis brengen. Dat zag ik niet zo goed zitten maar soit, het kon nu eenmaal niet anders. Ik was al een beetje van plan om ze af te zetten en weer door te rijden maar omdat we allebei zo dringend moesten plassen moest ik wel binnen natuurlijk...

Je vraagt je misschien af wat daar nu zo erg aan is, maar ik ben er al heel lang niet meer geweest. In elk geval niet meer sinds hij een nieuwe vriendin heeft. Van mijn zus had ik al gehoord dat er niks meer was dat aan mijn moeder herinnerde en dat stak me nogal tegen. Het bleek inderdaad zo te zijn: het toch al zo kleine huisje lijkt nu nog meer dan daarvoor op een smakeloos antiekwinkeltje met een allegaartje aan meubels en andere dingen.

'k Weet het, ik ben misschien te streng maar ze is nog geen twee jaar dood en hoewel ik mijn pa absoluut toewens om weer gelukkig te worden voelde het heel vreemd om hem "zoetje" tegen haar te horen zeggen ... Soit, het zal moeten slijten he?

Zaterdag dan, was er Bal Federal. Georganiseerd door de Holebifederatie om de Homofolie en -fobie prijs uit te reiken. De fobieprijs is naar Gerard Bodifee gegaan, de folieprijs naar Saddie Choua voor haar film "Mijn zus Zahra". En terecht! Op Annestasia's blog vind je ook een stukje over de avond, ik had haar uitgenodigd omdat ik het wel een leuk idee vond aangezien ze journalistiek studeert. Was trouwens heel leuk om je te ontmoeten!

Tijdens de receptie was er spijtig genoeg wel weinig volk en we maakten ons al een beetje zorgen voor de fuif die erop volgde maar gelukkig zijn holebi's feestbeesten en het is nog heel leuk geworden, heb zelfs even gepraat met Yani van de heren maken de man!

Iets na vijven kwamen we thuis, om onze tweede oudste zoon nog zeer wakker aan te treffen, de oudste lag te slapen op de zetel. 'k Was te moe om me boos te maken maar het zat me niet lekker. Hij beweerde dat hij "een beetje had gesurft en ge-msn'd".

Nu mogen ze bij ons op de pc zonder restricties, ze weten wat ze wel en niet mogen. Er wordt ook haast niet gecontrolleerd wàt ze precies op internet uitspoken, maar dit voorval vroeg erom om bekeken te worden...

En mijn vrees kwam uit. Ik ga geen greep uit zijn zoekwoorden posten, maar het ging over de grens die wij getrokken hebben en die hij verdomd goed kent. Geloof me vrij, ik ben allerminst een kwezel of preuts, en als ze op Google naar "bikinibabes" willen zoeken kan ik dat nog verstaan... Maar wat ik te zien kreeg ging veel verder.

Dus ikke heel boos, en vooral teleurgesteld. Voorlopig (en dat is nog zacht uitgedrukt) dus geen internet meer voor het ventje... Vertrouwen moet je verdienen he...

Verder niks dan goeds eigenlijk. Soit er zijn wel mindere dingen maar die zijn het vermelden niet waard want ik zit op mijn wolkje dat ergens in de zevende hemel drijft. De reden daarvan? Mijn schattie he, ze fluistert me stoute dingen toe, kijkt me aan met die verleidelijke ogen van haar, laat me voelen hoeveel ze van me houdt, kortom, love is in the air! En ik, ik geniet er enorm van!

20:40 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, kinderen, stout, vertrouwen, geluk |  Facebook |

21-11-06

Crea time

Iedereen met een groot gezin weet het, het kost handenvol geld en ik zal dan ook wel niet de enige zijn die z'n hart vasthoudt voor de maand december die eraan komt.

Ook onze jongste dochter is dan jarig, netjes tussen Sinterklaas en Kerst in...

Voila dat weten jullie al, nu het volgende: ik moet volgens onze therapeute meer moeite doen om de band met de kinderen te versterken (hoewel ik heel sociaal ben durf ik daar nogal eens fameus de mist ingaan) en ik ben op het idee gekomen om samen met hen te knutselen. Vind het zelf echt redelijk geniaal van mezelf, op die manier kan ik iets doen wat ik graag doe, ook zij doen het graag en ondertussen zijn we samen met iets bezig. Geef toe...

Wat we gaan knutselen? Wel, zou graag ons huisje eens versieren met zelfgemaakte dingen tegen Kerst. Bijvoorbeeld de grote muur in de living, daar zou ik graag een gigantische, zij het platte, kerstboom voor maken. Die dan versierd kan worden met allerlei dingen die de kids maken, beetje klitteband ertegen aan beide kanten en 't is in orde. We zijn toch van plan om binnenkort te schilderen dus who cares.

14:22 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (2) | Tags: knutselen, samen, kerst, duur, kinderen |  Facebook |