13-10-07

Vaarwel Carine

Deze week gebeurde er iets ergs in de klas van mijn oudste dochter: één van haar klasgenootjes verloor maandag zijn mama. Ook wij kenden haar: ze had een kapsalon en we gingen er soms met Annelies, die oudste dochter.

Het was een levenslustige, vriendelijke vrouw. Door het leven getekend, maar ze hield de moed erin. Haar plotse overlijden heeft dan ook iedereen geschokt, niet in het minst haar familie en de kinderen van de school.

in memoriam carine

Bovenstaand gedicht heeft Annelies geschreven nadat Carine stierf, en ze is gevraagd om het vandaag tijdens de uitvaart voor te lezen. Ikzelf zal er niet bij zijn, het brengt teveel herinneringen mee. Maar ik ben trots op haar, en op schattie, die in mijn plaats meegaat. In gedachten zal ik er ook bij zijn, maar meer durf ik niet aan. 

Vaarwel Carine, heel goed kende ik je niet, maar je laat een leegte achter. 

 

 

09:14 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (4) | Tags: annelies, gedicht, begrafenis, overlijden, emoties, prive |  Facebook |

09-09-07

Afgelopen week

Eergisteren schreef ik een postje, liet het aan schattie lezen in preview en sloot toen m'n browser. Typisch ikke :(. 't Zal wel van vermoeidheid geweest zijn, ik heb namelijk van dinsdag tot vrijdag de nachtploeg gehad. Die extra ploeg was ingelegd om in een ander magazijn te gaan helpen, ze verdronken er in het werk.

Op zich was het wel plezant, eens iets anders, maar verdorie 't was ook heel zwaar, je moet tenslotte je hele ritme aanpassen aan werken tijdens de nacht en slapen overdag. Ik ben al geen goeie slaper maar dat was wel moordend: de eerste dag kon ik amper 2 keer een uurtje slapen en na de middag nog eens 1.5 u. En 's avonds toen ik weer moest opgaan een wrak natuurlijk.

De laatste dag, vrijdag, heb ik bijna heel de dag in bed doorgebracht, het slapen lukte al heel goed :). Die nacht was uiteindelijk vrij zwaar, niet zozeer fysiek maar emotioneel: we kwamen vanalles te weten (plotse verschuivingen in het kader en nog meer onaangename dingen). 'k Heb staan huilen als een klein kind omdat ik heel teleurgesteld was in iemand die ik vertrouwde maar dat niet waard blijkt te zijn, en ben heel kwaad geweest. Gelukkig zijn ben ik goed opgevangen door andere collega's, een goed gesprekje later kon ik de nacht nog met een lach afsluiten.

Zaterdag heb ik heel de dag verslapen, vannacht ook vrij veel en nu, nu ben ik alweer moe. Maar da's niks, morgen wacht de vroege op me. Ik heb nog twee weken magazijn 22 voor de boeg, en binnen veertien dagen vertrek ik terug naar de 14. Ja, daar wilde ik weg, maar ik heb er iets te bewijzen, en ik wil niet rusten voor ik dat bereikt heb! 

19:53 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nacht, vermoeiend, werk, zwaar, emoties, slapen |  Facebook |