05-12-06

Bwatte?

OneEye001Eerst eens wat nieuws over ons Vlekske. Nee nee, de poes hiernaast is niet onze Vlek (die is namelijk spierwit), maar nadat zijn draadjes deze week verwijderd zullen zijn, zal hij er ook zo uitzien. En dat valt best nog wel mee he? Het beestje heeft ook nog maar weinig of geen last van zijn ongeluk dus eind goed al goed.

Verder is Sinterklaas natuurlijk geweest dit weekend, dat was wel lekker handig zo: ze hadden tenminste eens tijd en gelegenheid om met hun nieuw verkregen schatten te spelen!

Over mijn hand nog steeds geen nieuws spijtig genoeg. Donderdag terug naar de orthopedist, die me weer voor andere onderzoeken op weg zal sturen. Pfff, leuk is wat anders maar soit, niks aan te doen.

Zeker niet vergeten: de Chrysler heeft het nog maar eens begeven, dit keer was schattie er mee onderweg. We hebben nu besloten om alles op alles te zetten om een andere maar vooral wel betere (!!!) wagen te krijgen want we hebben onze buik meer dan vol van alle mankementen die er maar aan bleven zijn en die maar niet goed hersteld geraakten.

Met schattie en mij alles ok. Ben vanmiddag alleen naar de therapie geweest, dit keer om mijn demonen aan te pakken. Een andere keer vertel ik er misschien nog wel eens over.

Voila, dan rest er mij nog enkel te zeggen om te zeggen dat ik blijkbaar op de lijst van nominaties voor de bwards sta. Heel raar vond ik dat omdat ik niet echt de meest consequente blogger ben, geen ongelofelijke schrijfstijl heb of een flashy design. Maar hey, ik vind het best leuk hoor :)

22:41 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (2) | Tags: therapie, sinterklaas, poes, chrysler, bwards |  Facebook |

17-10-06

Kabang!

Vorige week schreef ik nog dat de Chrysler goed rijdt, maar heb toch nog een weekje (van dinsdag tot gisteren) beroep moeten doen op een vervangwagen.  De reden: ik reed vorige dinsdag naar mijn werk en ter hoogte van St Niklaas begon hij ineens ongelofelijk te hobbelen. Ben heel bang geworden en ben aan de kant gaan staan. Kon me echt niet schelen of er misschien niks aan de hand was maar wilde het zekere voor het onzekere nemen. En ja hoor, het had niet veel gescheeld of ik had een klapband gehad!!!

Maar soit, nu rijd ik er al twee dagen mee en 't is een bijouke. De aanhouder wint? Wees er maar zeker van!!!

Voor de rest: mis ik mijn beste vriendin die niks van zich laat horen, al een hele tijd... Ze was nog getuige op mijn huwelijk en daarna hebben we nog een paar keer gemaild en gebeld maar sinds een maand of twee is er niks van contact meer...

Ik heb haar al ge-sms't, gemaild, paar keer gebeld (antwoordapparaat of babysit), maar krijg niks meer terug...

Ik snap het niet, we zijn al zolang bevriend, kan me niet voorstellen dat ze zomaar geen contact meer met me zou opnemen. Ja, ik was altijd degene die de meeste inbreng had in die zin dat ik er echt wel veel moeite voor deed (dat heeft ze me zelf trouwens eens gezegd, als ik er niet zoveel moeite voor had gedaan dat we nu dan niet meer bevriend zouden zijn ...). Maar waarom antwoordt ze  me nu dan niet meer???

Ik breek er mijn hoofd over want ik ben heel fanatiek in m'n vriendschappen, heb er maar een paar maar die soigneer ik zo goed ik kan...

Bon, ik heb haar gisteren een mailtje gestuurd, hoop dat ik gauw een antwoord krijg....

23:16 Gepost door Peggy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: twijfel, chrysler, vriendin, klapband |  Facebook |

10-10-06

Een update-je (hoe schrijf je dat toch?)

Awel, ik heb een goed weekend gehad, niks te klagen. Onze oudste zoon had een vriend te logeren, dat bleek een toffe gast te zijn dus hij content en wij ook .

Maar zondagavond begon hij te klagen, pijntje hier, koortsje daar. En toen werd ik een beetje heel pissig want vorige keer was hij ook een hele week ziek en op 't einde van de week wilde hij wél buiten. Wat voor mij niet kan.

Dus toen hij maandagochtend om 4 uur naar beneden kwam, duizelend op zijn benen van de koorts was ik eerder argwanend. En wilde hem niet geloven.... Ik heb hem een pijnstillend/koortswerend pilletje gegeven en hem terug naar bed gestuurd. Natuurlijk kreeg ik enkele uren later een sms-je, "mag ik terug gaan slapen mama?" en ik heb maar ja gezegd. Tenslotte, als hij ziek is is hij ziek... Maar ik wil niet dat ze denken dat ze zomaar thuis mogen blijven!

Soit.

De dokter is gisteren geweest en die dacht aan klierkoorts. Eén dag later is het echter al veel beter met hem, hij zeurt weer en is weer veel mondiger... Dus waarschijnlijk geen klierkoorts, gelukkig maar!!

Voor de rest alles ok hier... Met schattie is de relatie opperbest, ze moet af en toe een serieus zagen wanneer ik vergeet dat ik hier thuis ook nog taken moet doen maar dat neem ik erbij (en zij gelukkig ook ).

Beste nieuws van de week tot hiertoe: ik ben vanmiddag de Chrysler gaan halen. Jaja, raar maar waar, ik vroeg me heel de dag af wanneer het afbeltelefoontje zou komen maar nee hoor, ik heb 'm kunnen gaan halen en wat nog beter is, hij rijdt zelfs GOED! Nu maar hopen dat het zo blijft he...

19:23 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zoon, ziek, chrysler, schattie |  Facebook |