21-04-08

Een daggeske

Wel, 'k had niet gedacht dat het er nog van zou komen nu ik teamleader ben: een dagje verlof nemen. Ik geef eerlijk toe dat ik het soms een tikje moeilijk (understatement of the year) heb om mijn werk los te laten, 'k wil het immers goed doen maar slaag daar vooralsnog nog niet altijd en/of volledig in.

Gevolg is dat ik droom over dozen die kwijt zijn, paletten die we niet vinden en over de ultieme manier om mijn mensen (dagelijks tussen de tien en vijftien personen) tot goeie prestaties aan te sporen zonder dat ze zich al te veel opgejaagd voelen. Een utopie tot hier toe maar in mijn dromen ziet het er altijd goed uit: ik vind dozen en paletten en mijn team wordt steevast het allerbeste van het hele bedrijf.

Maar goed, morgen komt het er eindelijk van. Schattie en ik hebben voor het eerst sinds lang eens een dagje vrij samen. En dat we het ervan gaan pakken, daar mag je van op aan. Wat we gaan doen weet ik nog niet, wel dat we van elkaar gaan genieten. Misschien een dagje naar zee, of toch maar thuis blijven en wie weet de hele dag luieren in bed of voor de tv. Alle opties zijn open. Zalig!

Toch morgenochtend eerst langs 't werk: mijn broertje (onze enige) mag morgen bij ons beginnen. Heeft geen vervoer en ik zou ik niet zijn als ik geen 70 km op en weer af zou rijden om hem goed af te leveren. Kan ik ineens checken of mijn mensen goed aan hun shift beginnen.

Ikke werkverslaafd? Neuh..... 

17:29 Gepost door Peggy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: schattie, vrijaf, werk, broer |  Facebook |

30-12-07

Oh what a day!

Gisteren... 'k word alweer moe als ik eraan terugdenk, maar het was wél een fijne dag.

We hadden ons voorgenomen om vroeg op te staan, maar daar staken de Gangs of New York - die we de avond daarvoor zagen tot na 1 uur - een stokje voor. Typisch wij natuurlijk. Toen we eindelijk goed en wel uit bed waren was het al 10 uur. Dan maar besloten om in de Lunch Garden te ontbijten, dan waren we al onderweg. Zo gezegd zo gedaan en om 5 voor 11 (om 11 uur geven ze geen ontbijt meer) schoven we aan tafel. 

Eerste stop daarna: mijn broer en zijn vriendin. Hij heeft een tof huisje in Melsele en we hebben daar een uur of twee gezeten. Dan onderweg de pistoleetjes opgegeten die we meehadden terwijl we op weg waren naar mijn pa. Eindbestemming Houtvenne, tussen Heist op den Berg en Aarschot.

Ik had ook een plantje mee voor op mama's graf en mijn jongste dochtertje had een kaartje gemaakt, dat ons elke keer deed huilen als we het lazen. Tja, hoort erbij he. We waren al een tijdje bij papa en het werd vrij donker. Ben toen maar even alleen naar het kerkhof gereden.

Was wel blij dat ik ernaar toe ging, maar daarna ben ik altijd vrij down. Logisch natuurlijk.

Toen ik terugkwam was papa aan het vertellen over een straat bij hen in de buurt die helemaal versierd was, ze was op het nieuws geweest. In het archief van het nieuws de juiste aflevering gezocht om de straat te kunnen opzoeken en even later vertrokken. De straat (Ceulemansstraat in Hulshout) en de huizen erin waren inderdaad versierd, zij het dat niet alle huizen meededen. Er waren er mooie, er waren er lelijke. Maar het initiatief is wel tof natuurlijk.

Ondertussen was het al donker en na zessen. We zijn in Mortsel gestopt om pita te gaan eten (Cleopatra op de Antwerpsestraat, nog steeds de allerbeste van de omgeving!!! was trouwens zalig om er nog eens naartoe te gaan) en dan huiswaarts. Ik reed stipt om negen uur de oprit op.

Kids bedje in en wij half gekraakt in de zetel om naar The Triumph te kijken op 5TV. Waargebeurd verhaal over een blanke leerkracht die een zesde leerjaar van nergens naar de beste klas in de staat loodst. Af en toe een traan gelaten, 't was soms best wel aangrijpend... En dan ons bedje in, knor knor. 

08:41 Gepost door Peggy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: uitstap, kerstwensen, broer, ma, graf, pa, pita |  Facebook |