26-11-07

After the rainbow

there is our pot of gold.... and we will get to it!

Nee, we zijn niet op zoek naar de ultieme rijkdom. Wel naar het ultieme geluk. En ik denk dat we goed bezig zijn. Heel veel praten heeft ons al terug veel dichter bij elkaar gebracht, en da's goed. De sfeer hier in huis is er al een pak op verbeterd. Eigenlijk is het niet zo moeilijk, maar je moet weten dat het nodig is he?

Een voorbeeldje? Bij discussiepunten waarvoor we enkele weken nog heel gefrustreerd gezucht zouden hebben of die tot een stomme ruzie zouden geleid hebben, proberen we nu kalm te blijven en elkaar te begrijpen. Zo simpel, maar  oh zo doeltreffend.

Afgelopen vrijdag zijn we met mijn werk iets gaan drinken. Jaja, schattie was erbij. Afgesproken rond half 7 in Melsele, daar een tijdje gezeten met heel de hoop. En moe maar voldaan thuisgekomen om 6 uur de volgende ochtend. Daartussenin hebben we nog enkele adresjes aangedaan, om af te sluiten in de Ladies Palace in Antwerpen.

Een plaats waar ik van ben verschoten: Frans Bauer en André Hazes zijn niet direct mijn idee van goeie uitgaansmuziek maar soit, we hebben ons er wel op geamuseerd.

Zaterdag moesten we recupereren, op mijn leeftijd blijf je niet meer ongestraft het klokje rond wakker (we waren tenslotte van de ochtend daarvoor wakker he, hadden ook nog de vroege gehad). Maar ook dat recupereren was plezant, samen met schattie :). 

07:20 Gepost door Peggy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrije tijd, uitgaan, werk, schattie, geluk, praten |  Facebook |

10-11-07

Whisper - voor mijn liefste

Catch me as I fall
Say you're here, and it's all over now
Speaking to the atmosphere
No one's here, and I fall into myself
This truth drives me into madness
I know I can stop the pain, if I will it all away
If i will it all away...

Don't turn away
(Don't give in to the pain)
Don't try to hide
(Though they're screaming your name)
Don't close your eyes
(God knows what lies behind them)
Don't turn out the light
(Never sleep, never die...)

I'm frightened by what I see
But somehow, I know that there's much more to come
Immobilized by my fear
And soon to be blinded by tears
I can stop the pain, if I will it all away
If I will it all away...

Don't turn away
(Don't give in to the pain)
Don't try to hide
(Though they're screaming your name)
Don't close your eyes
(God knows what lies behind them)
Don't turn out the light
(Never sleep, never die...)

Fallen angels at my feet
Whispered voices at my ear
Death before my eyes
Lying next to me, I fear
She beckons me, shall I give in?
Upon my end, shall I begin?
Forsaking all I've fallen for, I rise to meet the end

Don't turn away
(Don't give in to the pain)
Don't try to hide
(Though they're screaming your name)
Don't close your eyes
(God knows what lies behind them)
Don't turn out the light
(Never sleep, never die...)

Don't turn away
(Don't give in to the pain)
Don't try to hide
(Though they're screaming your name)
Don't close your eyes
(God knows what lies behind them)
Don't turn out the light
(Never sleep, never die...)

Don't turn away
(Don't give in to the pain)
Don't try to hide
(Though they're screaming your name)
Don't close your eyes
(God knows what lies behind them)
Don't turn out the light...
(Never sleep, never die...)

Servatis a periculum...
Servatis a maleficum...
(repeat and fade out)

Evanescence - Whisper... omdat zij mij opvangt, altijd weer en weer 

14:24 Gepost door Peggy in Schattie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: schattie, toevlucht, evanescence, whisper, helpen |  Facebook |

Crash

Donderdagavond ben ik compleet ingestort. De dag was nochtans heel goed, 'k had die nacht eindelijk een hele nacht door kunnen slapen, voelde me veilig in schatties armen.

Toen ik haar af had gehaald en we nog iets gingen drinken kregen we alweer een knetterende ruzie. Over - hoe raar je het - iets banaals. De gemoederen raakten oververhit en we zaten als twee ordinaire viswijven tegen elkaar te schreeuwen. Even later zette ze me af en vertrok naar de dierenarts om onze jongste kat af te gaan halen. En ik ben weggelopen.

Als een dief in de nacht ben ik buitengeslopen en naar het station gegaan. Ik moest gewoon wég. Ik liet daarbij mijn kids achter. Dat zorgde voor een boel wroeging maar ergens wist ik dat de oudste hen zou opvangen, en ook schattie zou niet lang wegblijven. Ik ben van mezelf niet iemand die wegloopt van problemen, maar als ik geen uitweg meer zie doe ik dat wel. Dan laat ik alles achter...

Mijn oudste zoon was boos op me natuurlijk, die moest opdraaien voor de kids die thuis waren. Ik bezwoer hem dat ik terug zou komen, maar even tijd voor mezelf nodig had. Ik vertelde niemand waar ik naartoe ging, ik wilde echt even alleen zijn.

Die avond heb ik uren gebeld met een kennis en een collega. De kennis zei me dat ik naar haar mocht toegaan en blijven zolang ik wilde maar dat zag ik niet zitten. De collega praatte met me en bracht me tot rust. Zodat ik later toen ik schattie sprak kon zeggen dat ik wel bij haar wil zijn, maar de ruzies zo beu ben... En toen vertrok ik weer naar huis.

Ze is me komen afhalen en believe me, de laatste meters tot ik bij haar was heb ik gelopen om in haar armen te kunnen vliegen. Na snel iets gegeten te hebben zijn we naar huis gegaan. Die nacht heb ik weer heel slecht geslapen en gisteren zijn we naar de dokter gegaan want zo kan het niet verder. Ik heb rust nodig, voor mijn lichaam maar absoluut ook in mijn hoofd, ik word gek van mijn gedachten en mijn onrust. Die heb ik nu al zo lang en ik wil er vanaf !

Donderdag gaan we naar de therapie, daar verwacht ik heel veel van en ik ben van plan om goed mee te werken. Ik wil terug worden wie ik ooit was en de slechte gevoelens achter me laten. Want schattie heeft recht op een leven met degene waar ze haar hart aan schonk, niet met dat rare mens dat ik nu ben.  

14:18 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: crash, depressief, schattie, gezin, vluchten, therapie |  Facebook |

03-11-07

Talk the talk

Na elkaar eerst enkele dagen ontzien te hebben (en da's dan vooral schattie's verdienste) beginnen we nu voorzichtig te praten, over hoe het zo fout is kunnen lopen. Daar zijn we allebei van geschrokken, het is namelijk niet zo dat we nooit praten. Dat we het nooit eens zijn. We hebben alleen de dingen die ons kwaad konden doen gemist omdat we zo opgeslorpt werden door de dagelijkse sleur van werk en gezin.

Daar ga je helemaal in op. Je denkt dat je voor elkaar zorgt, maar ondertussen sluipen ergernissen binnen die je wegdrukt, verkeerd aanpakt. En voor je het weet zit je in een fout denkpatroon: we wilden elkaar niet kwetsen dus zeiden we niet wat er op onze lever ligt maar die duiveltjes doen natuurlijk wel hun werk. Resultaat: steeds meer ruzie, steeds meer onvrede want ondanks dat we ons best doen gaat het niet beter...

Dat patroon is nu doorbroken. Da's misschien het enige goeie dat eruit voort zal komen. Dat we weer echt naar elkaar luisteren en niet zomaar "oké" zeggen, juist maar om de ander gerust te stellen. Dat we nog veel werk voor de boeg hebben, dat staat vast. Iets dat op meer dan twee jaar gegroeid is los je niet zomaar op enkele dagen op.

Binnen twee weken hebben we onze eerste sessie bij een therapeut. We gaan een aktieplan opstellen en zorgen dat we daar allebei achter kunnen staan. Want dat we van elkaar houden, dat staat vast. Maar soms is dat niet genoeg en moet er meer gedaan worden. 

04:05 Gepost door Peggy in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, schattie, praten, gesprek, ruzie, therapie |  Facebook |