10-11-07

Crash

Donderdagavond ben ik compleet ingestort. De dag was nochtans heel goed, 'k had die nacht eindelijk een hele nacht door kunnen slapen, voelde me veilig in schatties armen.

Toen ik haar af had gehaald en we nog iets gingen drinken kregen we alweer een knetterende ruzie. Over - hoe raar je het - iets banaals. De gemoederen raakten oververhit en we zaten als twee ordinaire viswijven tegen elkaar te schreeuwen. Even later zette ze me af en vertrok naar de dierenarts om onze jongste kat af te gaan halen. En ik ben weggelopen.

Als een dief in de nacht ben ik buitengeslopen en naar het station gegaan. Ik moest gewoon wég. Ik liet daarbij mijn kids achter. Dat zorgde voor een boel wroeging maar ergens wist ik dat de oudste hen zou opvangen, en ook schattie zou niet lang wegblijven. Ik ben van mezelf niet iemand die wegloopt van problemen, maar als ik geen uitweg meer zie doe ik dat wel. Dan laat ik alles achter...

Mijn oudste zoon was boos op me natuurlijk, die moest opdraaien voor de kids die thuis waren. Ik bezwoer hem dat ik terug zou komen, maar even tijd voor mezelf nodig had. Ik vertelde niemand waar ik naartoe ging, ik wilde echt even alleen zijn.

Die avond heb ik uren gebeld met een kennis en een collega. De kennis zei me dat ik naar haar mocht toegaan en blijven zolang ik wilde maar dat zag ik niet zitten. De collega praatte met me en bracht me tot rust. Zodat ik later toen ik schattie sprak kon zeggen dat ik wel bij haar wil zijn, maar de ruzies zo beu ben... En toen vertrok ik weer naar huis.

Ze is me komen afhalen en believe me, de laatste meters tot ik bij haar was heb ik gelopen om in haar armen te kunnen vliegen. Na snel iets gegeten te hebben zijn we naar huis gegaan. Die nacht heb ik weer heel slecht geslapen en gisteren zijn we naar de dokter gegaan want zo kan het niet verder. Ik heb rust nodig, voor mijn lichaam maar absoluut ook in mijn hoofd, ik word gek van mijn gedachten en mijn onrust. Die heb ik nu al zo lang en ik wil er vanaf !

Donderdag gaan we naar de therapie, daar verwacht ik heel veel van en ik ben van plan om goed mee te werken. Ik wil terug worden wie ik ooit was en de slechte gevoelens achter me laten. Want schattie heeft recht op een leven met degene waar ze haar hart aan schonk, niet met dat rare mens dat ik nu ben.  

14:18 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: crash, depressief, schattie, gezin, vluchten, therapie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.