29-03-07

aaargh, wadistnu???

Al drie zalige dagen in magazijn 22 doorgebracht maar morgen moet ik terug naar waar ik normaal sta, mag 14...

Voor hen die net afstemmen op dit kanaal: ik werk bij een onderdeel van Katoennatie dat instaat voor de handling van de goederen van een Franse sportwinkelketen... Ons bedrijf bestaat een goede 11 jaar en heeft sinds kort een onderkomen gevonden in de nieuwe faciliteiten van Katoennatie aan Haven 1998 of 1548 (ja nu weet je veel he :P). Kort gezegd: we zijn naar euh "grotere" magazijnen verhuisd.

Ik heb meegeholpen met de verhuis van DEF naar 14 (maar ben toen ziek gevallen) en ook met die van GH naar 22 (tot mijn trots volledig afgewerkt!).

En nu komt het: magazijn 22 heeft minder (tussen aanhalingstekens) te doen maar de sfeer is daar ZOVEEL beter... Geen gezever, geen gedoe, geen gezaag, gene kul, toffe collega's, leuke babbels, kortom, alles wat ik wil...

Van de week moest ik niet werken bij ons en ik kon in mag 22 terecht en heb daar 3 zalige dagen gehad: met de reachtruck leren rijden (thanks Sandra!!!), ook met de vorklift (idem), me gekoesterd in de goeie sfeer, ... Maar vandaag hoorde ik van de supervisor dat ik morgen weer naar m'n oude magazijn moet...

sad


Bummer!!! Ik weet dat ze me in de 22 willen houden omdat ... (eigen lof stinkt, haha) maar ik wil er ook doodgraag blijven... Bovengenoemde supervisor zei me dat haar collega van de 14 haar bijna had gesmeekt om me morgen naar daar te laten komen. Ergens is mijn ijdelheid natuurlijk wel gestreeld he, ik bén goed in m'n werk, en kan ondertussen ook met de vorklift rijden en de rest van de machines, tja, da's een kwestie van tijd eer ik ze ook onder de knie heb

Maar ik voel me gewoon zo goe in de 22... 't Is langs geen kanten te vergelijken met de sfeer die er bij ons is, in de 22 is er geen fuss, geen gedoe

En 't is net dàt dat me zo aanstaat ...

Stomste is, in de 14 heb ik ondertussen ook m'n imago, ik wordt gewaardeerd en zo maar 't is niet hetzelfde. In de 22 maak ik fouten (zoals vanochtend, zo stom maar soit) maar er wordt niet over gezeurd...
Ik wéét al dat ik morgen ongelofelijke heimwee ga hebben naar de zalige rust in de 22 maar hou me vast aan de beloften van hogerhand dat ik er op termijn permanent ga terecht komen... Keep your fingers crossed he :)

21:19 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (5) | Tags: werk, keuze, verplichting, spijt, heimwee |  Facebook |

28-03-07

@ work

Op m'n werk ben ik met mijn gat in de boter gevallen, allez dat vind ik toch. Gisterenochtend kwam ik er aan, maar omdat er geen werk was moest ik weer naar huis. Bummer maar ik bleef niet bij de pakken zitten en ging naar een ander magazijn (hetgeen waarvoor ik mee de verhuis heb gedaan) en nadat ik had verteld dat ik niet kon werken zei de teamleader dat ik daar kon blijven.

Ze wil me leren rijden met de machines en ik zeg daar niet nee tegen. Eerste machine was de reachtruck...

reachtruck
Ik moet ondertussen niet meer zeggen dat ik zot ben van zo'n dingen dus ik heb me gisteren prima vermaakt!!! En ik was dan ook heel content toen ze me zeiden dat ik vandaag weer naar daar mocht. Vandaag heb ik wat met de vorklift gereden, en ook dat is de max!
vorklift
Eén ding is alvast zeker: het ziet er allemaal heel gemakkelijk uit maar dat is het niet. Al ga ik me daar uiteraard niet door laten tegenhouden om het onder de knie te krijgen...

19:28 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, machine, opleiding, reachtruck, vorklift |  Facebook |

24-03-07

Nurse me

Het lijkt hier wel een ziekenhuis, de virusjes, bacilletjes en kwaaltjes tieren welig: Schattie heeft een keelontsteking, oudste dochter een oorontsteking, jongste vreselijke hoofdpijn. Tweede zoon kon gisteren niet naar school wegens koorts en zelf stond ik elke ochtend op met een hoofd vol watten.

Gisterenavond is de dokter langsgeweest en het weekend zal ipv voor vermaak voor herstel dienen. Soit, niks aan te doen en ondergetekende is verpleegsterke van dienst. Iets dat ik graag op me neem, schattie doet hetzelfde voor mij als ik out ben.

nurse_me

Denk dat schattie het heel leuk zou vinden als ik in zo'n outfitje ten tonele zou verschijnen maar helaas lopen er hier nog een handjevol kids rond die het maar heel raar zouden vinden om mama zo te zien. We houden het dus maar bij als fantasietje...

Voor de rest best een goeie week gehad, waardering op het werk en goeie verstandhouding thuis.

16:11 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ziek, herstel, genezen, nurse, werk |  Facebook |

19-03-07

Aiai caramba

Vorige week met z'n allen genoten van die eerste heerlijke lentetemperaturen. Nu is 't al heel wat minder en natuurlijk heeft net nu onze mazoutbrander het laten afweten. Dikke bummer!!! Ineens deed hij niks meer dus is het een typisch geval van twee madammen bijeen die niet goed in het oog  houden wanneer de stookolie op is (zeer goed mogelijk dus) of is het de brander waar iets aan mankeert? Wij weten het niet, maar de meneer die ons in het verleden uit de brand (euh...) hielp komt vanavond kijken...
Cold
Ik hoop maar dat het inderdaad iets aan de brander zelf is... We hadden namelijk toch ruim genoeg mazout besteld en hebben minder moeten stoken. Dat zou er toch voor moeten zorgen dat we nog over hebben, niet? Of gaat die bewerking niet op en zijn er externe factoren waar we rekening mee hadden moeten houden? We zullen wel zien he...

08:33 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezin, kou, verwarming, mazout, kapot |  Facebook |

18-03-07

Walk the line

Mijn madam heeft me duidelijke instructies gegeven: dit keer eens géén sextalk en aangezien ik altijd naar haar luister zal ik deze keer over iets anders praten .

Vanmiddag hebben we samen naar Walk the line gekeken, de film over het leven van Johnny Cash. (via onderstaande afbeelding kom je op een uitgebreide filmbespreking).

walk the line

Het leven van Johnny Cash ging blijkbaar niet altijd over rozen: in de begindagen van de Rock & Roll werd hij samen met oa Elvis, Carl Perkins en Jerry Lee Lewis bekend. Gloriedagen maar met de roem kwamen ook de drugs...

Hij ging op tournee met June Carter, een countryzangeres, en werd verliefd op haar. Hij was echter al getrouwd... Dat was niet het enige waar hij mee te kampen had: hij was jarenlang verslaafd aan oppeppende pillen en raakte er pas vanaf toen hij besefte dat hij June nooit zou krijgen tenzij de pillen tot het verleden zouden behoren.

Johnny Cash

We hebben genoten van de film, leuke muziek, goed geacteerd. Reese Witherspoon kreeg trouwens een Oscar voor haar vertolking van June Carter. Net als hoofdrolspeler Joaquin Phoenix zingt ze zelf en ze leerden ook beiden hun instrumenten bespelen.

Aanrader!

Fuck you!

Update ivm mijn vorige postje: bij nader inzien doet het me minder dan ik verwacht had. Ik had namelijk gedacht dat ik er helemaal door in de war zou blijven maar dat is gelukkig niet waar.

Voor zij die het nog niet wisten: ik ben 14 jaar met die vent getrouwd geweest, en het heeft me heel veel tijd gekost om onder zijn invloed uit te geraken maar blijkbaar is het me dan toch gelukt (thanks schattieke!!!).

FuckYou

Dus ik denk dat ik van de week een briefje ga terugschrijven waarin ik uitleg dat ik niet geneigd ben om op bezoek te komen en mijn madam nog minder. Waarin ik zal zeggen dat, als hij dan zo perse iets moet opbiechten, dat hij dat dan toch maar per brief moet doen. En waarin ik zal vragen of zijn kinderen zo weinig voor hem betekenen dat hij er zelfs nog niet naar informeert...

Ik moet zeggen dat ik best geniet van het feit dat ik after all niet met een kater blijf zitten door zijn schrijfsel, maar dat ik me al bij al heel goed en sterk voel. Eerlijkheidshalve geef ik toe dat ik geïntrigeerd ben door de brief, dat wel. Maar bang of zo? Nee hoor, dat niet meer!

05:41 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fuck you, brief, biecht, bezoek, ex |  Facebook |

17-03-07

From hell

Gisteren, toen ik nog snel even achter pizza ging, kreeg ik telefoon van Nick, mijn zoon. Ik hoorde direct dat hij van streek was en begreep ook waarom: er was een brief gekomen van mijn ex... uit de gevangenis.

Ben onmiddellijk naar huis gegaan en nadat ik de brief gelezen had was er van mijn goede humeur van daarvoor niks meer over. Alleen teleurstelling (omdat hij toch weer contact zocht), afschuw (omdat hij alweer alle schuld van zich afschoof) en medelijden met de kinderen, omdat er uiteindelijk helemaal ... niets over hen in stond. Maar dat weten ze niet, ik ga ze pas straks vertellen wat er in stond, aan de groten toch, de kleintjes mogen het niet weten.

inmate

In het kort komt het erop neer dat hij schattie en mij wil spreken omdat hij iets wil vertellen, iets dat hij nooit heeft willen zeggen. Er is inderdaad wel iets dat ooit gebeurd is maar dat hij vroeger altijd ontkende...

Als het inderdaad dat zou zijn ga ik hem waarschijnlijk nog meer verachten. Vraag is alleen of we er ooit naartoe zullen gaan: schattie is niet geneigd om bij hem op bezoek te gaan en ik al evenmin: we zijn nu bijna 5 jaar samen en in die tijd heeft hij meer dan genoeg uitgestoken om ons het leven zuur te maken.

Als hij nu nog zou aangeven dat hij spijt heeft van wat er gebeurd is en er wil zijn voor zijn kinderen, dan zouden we -misschien- nog begrip kunnen krijgen, maar op deze manier ... Ik weet het niet hoor. Al wat ik weet is dat er nog veel over gesproken zal worden en dat ik me er raar door voel.

06:46 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ex, gevangenis, brief, opbiechten |  Facebook |

13-03-07

Ne resumé

Veel goesting om te bloggen maar geen tijd, te moe, ... Bummer want ik had veel te vertellen. Maar zal er dan maar een samenvatting van geven he.

  • Op 't werk nog altijd met de verhuis bezig. De deadline is donderdagavond maar ik ben er zeker van dat we die niet gaan halen: er zijn ondertussen al 2 collega's ziek gevallen en ook het materiaal laat het afweten. Resultaat: heel veel stress. En de mindere kanten van het verantwoordelijk zijn, namelijk gezever van bovenaf. Bovenaf die eigenlijk niet competent is om de verhuis te leiden, in te schatten hoeveel personeel er nodig is en daar tijdig op inspelen enzovoort enzovoort. Bon, op het moment dat ze begon te zagen had ik mijn antwoord klaar, ah ja.
  • Vorige week trouwens de schrik van mijn leven gehad toen ik een vrachtwagen aan het lossen was en bijna terug het magazijn inreed op het moment dat de chauffeur doorreed. Hij dacht dat de wagen leeg was...
    Ik heb echt ongelofelijk veel chance gehad want als ik één meter verder was geweest was ik eruit gedonderd en had die brommer op mijn hoofd gekregen... Denk niet dat ik dat zou overleefd hebben.
    Toen hij stilstond ben ik eruit gesprongen en ik heb die vent uitgescholden voor 't rot van 't straat. Amai. Hij heeft trouwens zijn laatste rit voor ons gereden en eerlijk gezegd kan me dat geen bal schelen.
  • Hier thuis een major crisis gehad door iets dat Sofie heeft uitgestoken. Ga er niet teveel over zeggen, alleen dat we ons een bult verschoten zijn want het is niet niks wat ze heeft gedaan. Maar laat ons zeggen dat alle betrokken partijen het erover eens zijn dat ze heel goed moet worden opgevangen en extra begeleid.
  • Nieuws van het babyfront: mijn jongste zusje is mama geworden dus ikke tante. Ben er best trots op hoor en hoop dat kleine Quinten haar en haar vriend heel veel vreugde zal schenken maar dat zal wel lukken.
  • Met mijn madammeke alles meer dan goed, we hebben elkaar weer helemaal teruggevonden en dat is gewoon fantastisch. 't Is zalig om met haar een uurtje te gaan wandelen, alleen wij tweetjes. Of zoals afgelopen zondag heel vroeg wakkerworden (beneden in het zetelbed in slaap gevallen...), elkaar een beetje opvrijen en dan ineens horen "hallo, ik wéét wat jullie aan het doen zijn...". Vervelend? Nee hoor, we waren nog niet in volle actie  en hebben daarna op onze kamer lekker verdergedaan.

Allez, al bij al ben ik best wel tevreden met hoe alles draait. En dat is toch het belangrijkste he?

19:00 Gepost door Peggy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: genieten, werk, ritje, schattie, vrijen |  Facebook |

03-03-07

Alleeeeeeeeeeeeeez!

Dit is het derde postje vandaag... Ok ik had de tijd en mogelijkheid (schattie was op cursus) maar er moet me toch iets van het hart: waarom krijg ik geen reacties?????

't Is niet dat ik pas meedraai in blogland he, op 9 maart 2006 schreef ik mijn eerste postje. Bijna een jaar Goodlife dus... Heb in mijn categorie op de tweede plaats gestaan dus word gelezen. Er zijn keren geweest dat ik wél reacties kreeg, meer dan één, zelfs wel eens veel. Maar nu, nu is het degoutant stil. Heb net even gecheckt en op de laatste zoveel postjes is er 1 reactie van schattie (omdat ik daar al eens om vraag) en eentje die me niet aanstaat (maar dat je die ook kan krijgen aanvaard ik).

Dus, vertel me eens: wat doe ik in 's hemelsnaam fout??? Zaag ik teveel, is het te depressief, te gekunsteld, te ... WAT???????

 

sad

Ik zei het net, draai nu een jaartje mee en trouw aan mijn fanatieke eigen weet ik ondertussen wat er in het blogwereldje gebeurt. Bezoek regelmatig andere blogs, heb er vele in mijn favorieten staan, kreeg zelfs van Kieran (voor wie ik heel veel bewondering heb omdat hij KAN wat ik wil kunnen) een link op zijn blog...

Heb dankzij zijn eenvoudige en begrijpelijke tips de lay out van mijn posts een standaard uitzicht gegeven: tekst, foto, tekst en moet zeggen dat het me bevalt zo, 't ziet er goed uit.

Weet dat ik niet alle dagen schrijf, hell, zelfs niet elke week, maar toch gaat er nooit heel veel tijd voorbij tot ik weer iets post. De ene keer over mijn relatie, de andere keer over iets leuks dat ik deed, of over mijn werk, ... En al weet ik dat ik nooit de vrouwelijke Hemingway zal worden, toch weet ik dat ik niet slecht schrijf...

Bloggen is voor mij een manier om me te uiten, aan de wereld een blik op mij te geven. Sommige mensen bezitten de gave om hun diepste gedachten te uiten op een heel aangename manier, weten hun woorden goed te kiezen. Zelf ben ik ook best welbespraakt en kan terugvallen op een ruimgevulde vocabulaire maar dingen zeggen hoe ik ze voel, dat is me spijtig genoeg niet gegeven. Ik denk er teveel over na: of het niet té is: te gewaagd, te openhartig, te ... Ach ja, zelfkennis en aanvaarding van dingen is al heel wat he?

Maar toch... vind ik het elke keer weer erg als ik merk dat niemand eens de moeite doet om eens te reageren op wat ik schrijf... 't Geeft me het gevoel dat ik over saaie dingen schrijf, of heel slecht. Wat ik echt wel heel erg zou vinden.... Is dat dan echt zo?

18:24 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (5) | Tags: bloggen, vragen, onzeker, reacties |  Facebook |

(G)(K)iller (Joke)

Eergisteren mijn meest geliefde streek uitgehaald, beetje stout wel maar het lukt élke keer...

Het was op mijn werk. Op dit moment ben ik aan het helpen bij de verhuis naar een nieuwe locatie, vrachtwagens lossen en ik heb al meer dan eens verteld dat ik dat graag doe he . Verschil met vorige keer is dat ik toen moest laden, nu is het palletten uit de truck rijden. Ben zelfs zonder enige verwittiging gebombardeerd tot Verantwoordelijke wat mijn shift betreft, heb de stempel van Magazijnverantwoordelijke in mijn bezit en mag even met de Jetset van het bedrijf meedraaien. Nee da's niet waar hoor, maar toch mag ik mijn mondje ook al eens roeren en van mijn oren maken. 'k Moet niet vermelden dat dat mijn zelfvertrouwen echt goed doet zeker?

Anyway, we hebben 3 chauffeurs die af en aan rijden tussen de twee magazijnen en die mannen, da's toch een slag apart he... Beetje charmeurs en vrouwenzotten, maar zolang ze hun manieren houden kan ik het wel appreciëren. En ik ben ook niet te beroerd om mijn trukendoos boven te halen als ik iets van hun gedaan wil krijgen (ben het nog niet verleerd om mijn charmes te gebruiken, daar dienen ze toch voor he  ).

lachen

Bon, op zich vind ik het wel plezant dat de heren een beetje aandacht tonen, 't is ergens een complimentje. Maar d'r was er eentje bij die naar mijn zin toch overdreef... De eerste dag al zei hij me dat hij me ging missen toen mijn shift bijna ten einde liep (ik wist niet goed wat doen en heb wat onnozel staan glimlachen), en de volgende ochtend ging hij verder met zijn gedoe.

En al keek ik al eens wat minder lief en liet ik hem eens wachten op documenten, hij gaf niet op... Ne mens met karakter . Maar toen ik bijna gedaan had en hij weer begon over hoe erg dat wel was etc etc begon ik het wat op mijn heupen te krijgen. Toen zei hij "weet je wat, ik ga met je mee naar huis"...

Ik zag mijn kans schoon en antwoordde met mijn beste pokerface en mijn allerbeminnelijkste blik dat ik dacht dat mijn madam dat niet echt leuk zou vinden...

Awel, de blik in die mannen hun ogen, pupillen die groot worden, mond die een beetje gaat openhangen: I LOVE IT!!! En zoals gezegd, het lukt me elke keer... Niet dat ik er een geheim van maak dat ik met de liefste vrouw van de melkweg ben getrouwd maar langs de andere kant zijn dat geen dingen die je gaat vertellen als je iemand nog maar 2 dagen kent he? Ik zie er blijkbaar niet uit als de doorsnee lesbienne (grappig bedoeld he, hoe zien die er trouwens uit ... ) en daarom gebeurt het meer dan eens dat iedereen ervan uit gaat dat ik ofwel single ben, ofwel hubbie met of zonder kindjes heb. Ik vind het zalig om - als er eentje een veroveringstocht begint - te doen of mijn neus bloedt en het spelletje mee te spelen. Tot natuurlijk wordt gepolsd naar wie er thuis op me wacht en ik bovenstaande killer joke kan uithalen...

Ik moet zeggen, hij herstelde zich vlug hoor, maar ik weet: I did it again... Gisteren was hij toch al wat voorzichtiger in zijn avances, ze gingen zover dat het lief was en daar kan ik wel mee leven... After all: 't leven is toch veel leuker als je op een prettige manier met elkaar kan omgaan he. Ben zelf - volgens deskundige Mevrouw Schattie - een enorme flirt, het gebeurt zonder dat ik er erg in heb... Flirt of geen flirt, ik hou het op heel sociaal: probeer om altijd vriendelijk te zijn, iedereen gedag te zeggen of te glimlachen als iemand voorbij loopt. Geef toe: zo is 't toch veel aangenamer?

15:14 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, killer, giller, grap, verbazing |  Facebook |

Salade mixte

Deze week veel bezig geweest met iets belangrijks: volwassen worden, of althans dat wat ik daar onder versta: evenwichtig zijn, zelfverzekerd, gevoel en verstand in synch krijgen, ... Heavy stuff dus.

Bij mij is -wat gevoel vs verstand betreft- er altijd eentje dat absoluut de bovenhand neemt. Mijn ma zou gezegd hebben: De ene keer te zot, de andere keer te bot. En hoewel ik altijd trots ben geweest op mijn ongewone karaktertje heb ik er ook veel verdriet door gehad. Zo dacht ik bijvoorbeeld altijd van mezelf dat ik een heel makkelijk persoon was, maar vele gesprekken over dit onderwerp later weet ik nu dat ik integendeel heel veeleisend ben. Ik geef heel veel maar vraag ook enorm veel terug, en er zijn maar weinig mensen die dat aankunnen...

Soit, 't gaat me wel lukken hoor, als er één eigenschap is die kenmerkend voor me is dan is het mijn enorme koppigheid. Als ik iets wil komt het er ooit wel eens van, hoe dan ook. Gelukkig heb ik ook wel geduld op dat vlak. Op vele andere niet, maar voor zo'n dingen wel.

Anyway, ondanks het feit dat ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, ben ik ook wel trots geweest op mezelf, voor enkele kleine, banale dingetjes:

  • voor mezelf opgekomen, en zelfs met succes. Iets dat ik vroeger nooit gedurfd zou hebben, met een boel frustratie tot gevolg
  • Op de snelweg niet doodgegaan van de schrik als ik een slingerende vrachtwagen voorbij moest, maar eens diep adem gehaald en rustig gebleven
  • Aangetoond dat ik een gedreven persoon ben op het werk, met als resultaat dat ik positief opgemerkt ben
evenwicht

Andere dingen die het vermelden waard zijn, die me even lieten stilstaan bij de moed die sommige mensen hebben, of hoe wanhopig iemand kan zijn, of ...

  • Het overlijden van een jongen die seropositief was... Amper 26, en kortgeleden startte hij nog een blogje. Schattie vertelde me erover, en deze week zei ze "ik ben is dood". Ik snapte het niet, tot ze verder praatte... Ben vanochtend naar zijn blogje gaan kijken en verschillende keren tranen in mijn ogen gekregen. Maar ook een diep gevoel van respect voor die moedige jongen én voor zijn mama, die na zijn overlijden de bloggers op de hoogte hield.
  • Ook tranen en de vraag hoe iemand zo depressief kan worden dat ze haar 5 kinderen de keel oversnijdt... Ik hoorde het de eerste keer op de radio en las later in de krant meer over dit familiedrama. Ik ben iemand die heel erg blijft hangen in hoe ze zich moet gevoeld hebben, moet de hel geweest zijn. Wat nog erger is, is dat ze officieel in staat van beschuldiging is gesteld voor de moord op haar kinderen. Begrijp me niet verkeerd, het is een misdaad, maar toch...
  • Toch ook plezier en geluk: me stierlijk vervelen de avond dat schattie laat werkt en me ongelofelijk goed voelen op het moment dat ze me smste dat ik haar mocht gaan halen... 'k Ben een die hard romanticus, en hoewel ik heel hard en grof kan zijn heb ik een piepklein hartje.

Bon, lieve mensen allemaal, maak er een prettig weekend van en wie weet genieten we volgende week verder van de eerste aarzelende lentedagen... Onze bloemetjes beginnen in elk geval al uit te komen

12:52 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: karakter, voornemen, werk, actua, evenwicht |  Facebook |