03-03-07

Salade mixte

Deze week veel bezig geweest met iets belangrijks: volwassen worden, of althans dat wat ik daar onder versta: evenwichtig zijn, zelfverzekerd, gevoel en verstand in synch krijgen, ... Heavy stuff dus.

Bij mij is -wat gevoel vs verstand betreft- er altijd eentje dat absoluut de bovenhand neemt. Mijn ma zou gezegd hebben: De ene keer te zot, de andere keer te bot. En hoewel ik altijd trots ben geweest op mijn ongewone karaktertje heb ik er ook veel verdriet door gehad. Zo dacht ik bijvoorbeeld altijd van mezelf dat ik een heel makkelijk persoon was, maar vele gesprekken over dit onderwerp later weet ik nu dat ik integendeel heel veeleisend ben. Ik geef heel veel maar vraag ook enorm veel terug, en er zijn maar weinig mensen die dat aankunnen...

Soit, 't gaat me wel lukken hoor, als er één eigenschap is die kenmerkend voor me is dan is het mijn enorme koppigheid. Als ik iets wil komt het er ooit wel eens van, hoe dan ook. Gelukkig heb ik ook wel geduld op dat vlak. Op vele andere niet, maar voor zo'n dingen wel.

Anyway, ondanks het feit dat ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, ben ik ook wel trots geweest op mezelf, voor enkele kleine, banale dingetjes:

  • voor mezelf opgekomen, en zelfs met succes. Iets dat ik vroeger nooit gedurfd zou hebben, met een boel frustratie tot gevolg
  • Op de snelweg niet doodgegaan van de schrik als ik een slingerende vrachtwagen voorbij moest, maar eens diep adem gehaald en rustig gebleven
  • Aangetoond dat ik een gedreven persoon ben op het werk, met als resultaat dat ik positief opgemerkt ben
evenwicht

Andere dingen die het vermelden waard zijn, die me even lieten stilstaan bij de moed die sommige mensen hebben, of hoe wanhopig iemand kan zijn, of ...

  • Het overlijden van een jongen die seropositief was... Amper 26, en kortgeleden startte hij nog een blogje. Schattie vertelde me erover, en deze week zei ze "ik ben is dood". Ik snapte het niet, tot ze verder praatte... Ben vanochtend naar zijn blogje gaan kijken en verschillende keren tranen in mijn ogen gekregen. Maar ook een diep gevoel van respect voor die moedige jongen én voor zijn mama, die na zijn overlijden de bloggers op de hoogte hield.
  • Ook tranen en de vraag hoe iemand zo depressief kan worden dat ze haar 5 kinderen de keel oversnijdt... Ik hoorde het de eerste keer op de radio en las later in de krant meer over dit familiedrama. Ik ben iemand die heel erg blijft hangen in hoe ze zich moet gevoeld hebben, moet de hel geweest zijn. Wat nog erger is, is dat ze officieel in staat van beschuldiging is gesteld voor de moord op haar kinderen. Begrijp me niet verkeerd, het is een misdaad, maar toch...
  • Toch ook plezier en geluk: me stierlijk vervelen de avond dat schattie laat werkt en me ongelofelijk goed voelen op het moment dat ze me smste dat ik haar mocht gaan halen... 'k Ben een die hard romanticus, en hoewel ik heel hard en grof kan zijn heb ik een piepklein hartje.

Bon, lieve mensen allemaal, maak er een prettig weekend van en wie weet genieten we volgende week verder van de eerste aarzelende lentedagen... Onze bloemetjes beginnen in elk geval al uit te komen

12:52 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (0) | Tags: karakter, voornemen, werk, actua, evenwicht |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.