24-01-07

Daddy Cool

Eén van de dingen die ik altijd zeg over mijn positie binnen ons gezin is dat ik de papa ben...

Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat ik een autoritair en machtsgeil persoon ben, en net zo min dat ik mijn vrouwtje alle taken laat uitvoeren. Dat zijn de cliché's, al ben ik ervan overtuigd dat die al lang voorbijgestreefd zijn want ik ken een hoop toffe papa's die veel met hun kindjes bezig zijn, er veel aandacht aan schenken, er geduld mee hebben én ook een handje toesteken in de dagelijkse beslommeringen van het huishouden.

Wat ik er wel mee bedoel? 't Is moeilijk om uit te leggen maar ik voel me de daddy... Toen ik weer begon te werken een jaartje geleden was ik apetrots dat ik voor mijn gezin kon zorgen. Toen Schattie eens dagdroomde over een jaartje tijdskrediet vond ik dat super want ik kon voor haar zorgen. Die dingen he.

Toch is het niet altijd even gemakkelijk. En dat komt natuurlijk doordat we bij ons ook een Nieuw Samengesteld Gezin hebben: mijn liefste heeft gekozen voor een leven met mij, en heeft in één trek door ook mijn kids in haar hartje gesloten.

Met mijn ploegenwerk komt natuurlijk onvermijdelijk toch een hoop van het werk op haar schouders neer. Ik probeer wat meer bij te springen tijdens de uren dat ik thuis ben maar daar staat tegenover dat zij ofwel 's ochtends ofwel 's avonds altijd met de kinderen zit.
daddy_cool

 

En kinderen kunnen zagen... En hebben hun kuren... En kunnen het al eens fameus uithangen... En dan meestal nog op het moment dat zij/ik/wij het gevoel hebben dat we hun extra tegemoet komen.

Gevolg: soms barst er eens een bom! Zoals gisteren, al was het maar een klein bommeke eigenlijk hoor. De twee grote zoons hadden geprobeerd om wat extra privilegies te krijgen (hey, ze kunnen maar proberen he ...) maar eigenlijk verdienen ze het niet. Ik mag niet zeggen dat het ettertjes van kinderen zijn of zo, maar toch mogen zij nu eens laten zien dat ze iets extra verdienen voor ze het krijgen ipv dat ze een toegeving van ons krijgen na een belofte van hen die naderhand weer niet ingelost blijkt te worden.

't Is geven en nemen in een gezin. Meestal geven wij veel en nemen genoegen met wat we terugkrijgen maar dit keer zal het andersom zijn: eerst het bewijs dat ze het waard zijn en dan met heel veel plezier hun tegemoetkomen.

Soit, ik dwaal af. Gisterenavond na het werk had ik van Schattie het hele verhaal gehoord en me voorgenomen om vanochtend vroeg op te staan en hen zoals een "goeie huisvader" eens te woord te staan. Je weet wel:"Gasten, komaan he zeg. Schattie doet zoveel voor jullie en ikke ook. Jullie doen goed je best maar de laatste tijd is het een beetje aan het slabakken. Ik zou graag zien dat jullie echt eens laten zien dat je waard bent wat je vraagt en dan gaan we dat met veel plezier toestaan." Zoiets in de aard.

Maar ... ik was hondsmoe vanochtend en geraakte niet wakker. Wekker afgeduwd en terug in slaap. Jongens weg voor ik ze kon spreken. Klein zaagske van schattie dat ik ze niet had kunnen spreken... En terecht. Dus mijn gsm gepakt en de oudste opgebeld. Hem gezegd waar het op stond en dan zijn broer aan de telefoon gevraagd en ook preekske afgestoken.

En nu eens zien of het iets gaat uithalen... Ik hoop het voor hen want hoe dan ook haalt het niks uit als je altijd toegeeft he... Ook in het echte leven (en dat is niet zo gek ver meer voor hen) moeten compromissen gesloten worden om te krijgen wat je wil en hoe eerder ze dàt leren, hoe beter he?

12:40 Gepost door Peggy in Gezin | Permalink | Commentaren (1) | Tags: daddy, kinderen, compromis, conflict |  Facebook |

Commentaren

Rumble in the Bronx Ge hebt groot gelijk Peggy! Alleen maar nemen en weinig of niks geven gaat hen nog zuur opbreken als ze de grote wereld instappen. Op tijd aan de bel trekken en de grenzen duidelijk afbakenen is de boodschap! En als da ni helpt zegt ge maar dat Nonkel J. anders eens afkomt.... ;-)

Gepost door: Nonkel J | 26-01-07

De commentaren zijn gesloten.