08-01-07

Here goes ...

Ik heb tijdens de periode dat ik thuis was zo naar deze dag verlangd maar nu het zover is voel ik alleen maar een héél dikke tegenzin om te gaan werken. 't Is maar eens proberen of het gaat maar toch ...

Nu heb ik dat altijd al wel gehad hoor, een gevoel dat lijkt op schaamte omdat ik thuis bleef ipv op mijn tanden te bijten. Zonder reden trouwens want ik blijf echt pas thuis als ik niet meer kan. Maar soit, het zal mijn karakter zijn he.

Er zullen wel wat aanpassingen zijn: ik ga vandaag voor het eerst naar het nieuwe magazijn en daarom zal ik maar zorgen dat ik ruim op tijd vertrek, ben als de dood om te laat te zijn... Verder zal ik waarschijnlijk iets nieuws moeten leren, de job die ik deed is te zwaar gezien de toestand van mijn nek. Ik hoop op de mij beloofde opleiding om met de vorklift te leren rijden maar het kan evengoed iets heel anders zijn, op een andere afdeling, bij andere mensen. Ook dat staat me absoluut niet aan: ik leer graag nieuwe mensen kennen in mijn privé, maar op professioneel vlak ben ik niet zo'n flinke; dan komt mijn verlegen aard teveel naar boven...

Eén van mijn collega's, waar ik ondertussen al goed mee bevriend ben geraakt, wist me het afgelopen weekend te vertellen dat er in het management serieuze verschuivingen aan het gebeuren zijn. De persoon die vanaf nu de algemene leiding over de magazijnen zal hebben is mijns inziens niet geschikt om die functie uit te oefenen, bijvoorbeeld om het feit dat hij geen goed Nederlands praat (dat heb ik eens zelf mogen ervaren toen ik eens op zijn afdeling stond en er een probleem was... Hij begreep niks van wat ik als oplossing voorstelde, bleef maar "ja, ok" zeggen en het resultaat daarvan was dat ik de dag daarna op het matje werd geroepen omdat ik een fout had gemaakt!). Positief is hier wel dat ik van deze persoon minder, eigenlijk geen schrik heb. Van de vorige had ik wel schrik, hij kan nogal grof zijn als er dingen tegensteken en daar kan ik niet mee om...

Wat ik niet mag vergeten is dat we sedert enige maanden geacht worden een pet te dragen, zogezegd voor de veiligheid en om de vaste werknemers op het zicht te kunnen onderscheiden van de interimkrachten: die van ons zijn rood en de interims hebben een blauwe. Bij die veiligheid stel ik me wel serieus vragen: als er een doos of palet van x aantal meter naar beneden valt komen daar sowieso brokken van, of je dat petje nu ophebt of niet. Och ja, ne mens moet maar content zijn dat hij werk heeft zeker?

12:35 Gepost door Peggy in werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werken, eerste dag, veranderingen, ziekte |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.