25-11-06

Mijn missie

endless-sorrow_klein





















Ondanks de supersfeer tussen schattie en mezelf was ik gisteren voor de therapie toch enorm zenuwachtig. En dat bleek terecht te zijn.

Het werd dus alweer een zeer emotionele en pijnlijke sessie voor ons allebei. Maar we weten dat we erdoor willen, erdoor moeten maar het lukt ons niet om er op eigen houtje de goeie manier voor te vinden dus doen we het via therapie, en we hebben nog geen moment spijt gehad van onze beslissing.

En geloof me, de therapeute spaart ons niet, ze haalt het onderste uit de kan. Dingen die ver, heel ver weg verstopt zitten haalt ze tevoorschijn. Die moeten ons helpen inzien waarom we sommige dingen doen, waarom sommige dingen gebeuren. Leuk is het niet, maar wel nodig.

Ikzelf bijvoorbeeld zoek wanhopig naar goedkeuring bij alles wat ik doe. Oorzaak: tekort aan aandacht en genegenheid op een cruciaal punt in mijn leven. Schuldige: niemand... en toch... hoe goed mijn moeder het ook bedoelde toen ze vocht om voor ons te zorgen, ze was zelf zo'n emotioneel wrak dat er niks meer voor ons overbleef. Dat voel je als klein kind, en zonder het te weten probeer je voor de rest van de tijd die je met haar hebt om haar gelukkig te maken maar je weet niet dat je haar nooit kan geven wat ze zo zocht: geborgenheid, genegenheid en liefde.

't Zijn heel zware dobbers die je in zo'n therapie te verwerken krijgt maar zoals ik zei: het is nodig. Want als ik nu de cirkel niet doorbreek ga ik net dezelfde kant op met mijn kinderen. Ondanks het feit dat ik met schattie heel gelukkig ben en me enorm inspan om een goeie mama te zijn kan je het verleden niet uitwissen, het speelt op. En om dat aan te kunnen moet het verwerkt worden, anders loopt het verkeerd af. En dat wil ik niet.

So wish me luck, ik ga het nodig hebben. Maar ik ga vechten, ik wil het echt, ik wil hierdoor geraken!

20:39 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (2) | Tags: therapie, hulp, praten, toekomst |  Facebook |

Commentaren

Liefste Peggy,
Het klinkt hard, pijnlijk, moeilijk
Maar ik weet zeker dat jij en je schatje erdoor gaan komen. Blijven vechten, blijven werken, blijven gaan.
Alles komt goed
Sterkte aan jullie allebei

X

Gepost door: Anna Stesia | 26-11-06

Dag Peggy,
Ik kwam juist op jouw blog terecht. Ik moet binnenkort ook therapie starten. Spijtig genoeg heb ik pas beseft dat ik verkeerd bezig was, nadat mijn vriend me verlaten heeft door de vele ruzies en het feit dat ik hem niet vertrouwde. Nu blijk ook ik té afhankelijk van genegenheid.
Deze post is al van even geleden, hoe is het afgelopen? Heeft het geholpen?

Gepost door: hypervrouwke | 30-03-07

De commentaren zijn gesloten.