29-10-06

Postje zoveel :)

Deze week was vrij zwaar en druk. Niks mis met druk maar zwaar heb ik niet zo graag....

Met het werk verhuizen we naar een nieuw adres en alles uit ons magazijn moet verhuisd worden. Ik heb dus heel de week mee vrachtwagens geladen met palletten. An sich een heel prettig jobke, al was het af en toe even stressen: de collega die me hielp moest in de helft van de week iets anders gaan doen omdat er iemand wegviel wegens ziekte en ik kreeg helpers toegewezen die misschien al langer met zo'n brommerke rijden maar er niet echt bedreven in bleken te zijn. Ter illustratie: de palletten worden dwars geladen en passen zo nét in de vrachtwagen, er is ongeveer 10 cm over in het midden. Wanneer er echter dozen zijn die een beetje uitpuilen wordt het moeilijk om alles er netjes ingepuzzeld te krijgen... Ik had na een dag al door dat ik beter eerst keek hoe de dozen eruit zagen en paste dan een goeie pallet naast een dikke maar sommige mensen begrijpen dat niet he, die pakken de pallet, rijden de vrachtwagen in en snappen dan pas dat het niet gaat... Aaaaaargh!!!

Soit, woensdagnacht heb ik bijna niet geslapen door de pijn aan mijn hand (wsch carpal tunnel, een geblokkeerde zenuw in mijn linkerhand). Toch gaan werken donderdag maar om 12 uur gestopt en vrijdag ook thuisgebleven. Nu lijkt het iets beter, al voelt ze nog niet aan als mijn hand...

Vanaf morgen zitten we in het andere magazijn, ben eens benieuwd...

Het zwaarste deze week was de emotionele staat waar ik me in bevond. Er waren de dingen waar ik eerder al over schreef en waar ik het meer dan moeilijk mee heb gehad. Al geef ik dat niet graag toe, je weet wel hoe dat gaat he. Maar maandag heb ik ook mijn adhd-diagnose gehad. En vanaf deze week neem ik dan ook medicatie om de symptomen te verminderen zodat ik misschien eens wat georganiseerder word. Voor mensen die er iets over willen weten is hier en hier meer te vinden.

Gelukkig  heb ik schattie die me enorm steunt in alles, zelfs als ik wat tegendraads doe. Zo vraagt ze me regelmatig of ik niet beter dichter bij huis zou komen werken, waarop ik steevast wat vervelend begin te doen, ik voel me nl best goed waar ik ben. Toch neemt ze me dat niet kwalijk. Ook voor al de rest is ze mijn grote steun, en daar heb ik dit weekend ook weer van mogen genieten.

We zijn namelijk vrijdag nog iets gaan drinken, en het is vrij laat geworden. Natuurlijk kwam het gesprek op de dingen die die week gebeurd waren en ik ben beginnen huilen, 't kwam er allemaal uit (dat komt er van als je je zo sterk voordoet he). Maar ik ben blij dàt het er eens is uitgekomen, ik voelde me nochtans van vrijdag al beter maar hoe dan ook moeten bepaalde dingen echt slijten natuurlijk.

Bon, ik ga eens naar mijn werkzaamheden zien en verder doen. Ben weer een pc aan het maken, dit keer voor een vriend van mijn zoon. 't Is m'n lang leven en ik geniet er heel erg van om ermee bezig te zijn.

Nog een goed weekend allemaal en voor deze week: goed werken he , dat ga ik ook doen hoop ik...

15:22 Gepost door Peggy in Privé | Permalink | Commentaren (1) | Tags: prive, verdriet, werk, brommer, hand |  Facebook |

Commentaren

Peggy één goeie raad blijf gewoon wie je bent, en trek je van de rest niets aan, het is de eerste maal dat ik dit hier zag staan.
Weet je ik dat mijn beste vriend homo is, en ik me het meest op mijn gemak bij hem voel? Ik ben getrouwd en dat maakt nu juist onze vriendschap zo makkelijk, wij hebben respect voor elkaar en zijn vriend is hier even welkom.
Natuurlijk wie uitkomt voor zijn mening die wordt direkt terecht gesteld, laat je niet doen blijf gewoon wie en wat je bent, een eerlijk, liefdevol mens!
Groetjes

Gepost door: Greta | 29-10-06

De commentaren zijn gesloten.