14-08-06

In een notedop

Inspiratie zat, in mijn hoofd dan toch, als ik niet aan de pc zit. Maar eens ik hier zit komt het er maar niet uit. Maar dat trek ik me niet aan.

Maar nu zal het wel lukken! Even vertellen hoe de afgelopen dagen waren: druk! Vrijdag was de voorlaatste werkdag. Eens temeer door de gietende regen weer naar huis gereden 's avonds en me geërgerd aan het pokkeweer. Thuisgekomen en snel mijn bed ingedoken want enkele uren later moest ik alweer paraat staan. Zoals altijd bang om niet op tijd wakker te zijn maar dat was deze keer geen probleem.

Na het werk enkele uurtjes geslapen (was heel erg nodig) en toen ik opstond hadden we bezoek. Altijd leuk natuurlijk. Nog leuker was dat we werden uigenodigd bij hen, ze gaven een feestje. Feestje was heel plezierig, veel gebabbeld, spelletjes gespeeld en ons goed geamuseerd. Time flies when you're having fun en plakbeesten als we zijn werd het ineens half acht in de ochtend. Oeps.

Toch maar tijd om naar huis te gaan vonden we. Net op dat moment kreeg schattie een smsje van vrienden, wanneer we bij hen zouden zijn. Huh??? Gelukkig moesten we niet lang raden, want schattie herinnerde zich ineens dat ze had afgesproken met hen om ... hen naar Zaventem te brengen, ze vertrokken op reis. Even vervloekten we het moment dat we dat hadden toegezegd maar flinke meiden als we zijn besloten we dat belofte schuld maakt en togen we snel naar huis om ons wat op te frissen en even daarna reden we alweer richting Gent om hen af te halen.

Vandaar naar Zaventem, en hen gezelschap gehouden tot ze naar de gate moesten. Mission accomplished en wij fier natuurlijk. 't Was al half drie toen we thuiskwamen. Niet echt een uur om in bed te kruipen en dat deden we dan ook niet. Schattie heeft uren met haar beste vriendin die in Londen woont gebeld en ik besloot om de dingen die ik gepland had voor het weekend toch maar te doen. En dus ging ik vol goeie moed aan het werk, al was ik toch wel moe. Maar daar wilde ik niet aan denken, er was een boel was die gedaan moest worden, er moest voor 's avonds gekookt worden en ik wilde de auto poetsen, de binnenkant dan toch.

Enige uren later waren mijn doelen bereikt en kon ik wat gaan zitten. Dom dom want ik kreeg natuurlijk onmiddellijk een klop van de hamer. Daarom maar vroeg gaan slapen met de hoop om toch een beetje van de verloren uren te kunnen recupereren maar dat had ik beter niet gedaan. Want net toen ik me voelde wegzakken in een zalige slaap kwam zoonlief heel trots tonen dat hij een tekening had gemaakt. Even een moordneiging onderdrukt en hem dan gezegd dat ik wilde slapen omdat ik vroeg op moest. Spijtig genoeg kon ik daarna de slaap niet meer vatten en het was al half 1 voorbij eer ik insliep. Om twee uur daarna weer wakker te worden, gewoon door de angst om te laat te zijn. Een half uurtje liggen draaien en keren en dan gekozen om maar ineens op te staan.

En ik moet zeggen, ik denk niet dat ik al ooit zo moe ben geweest op mijn werk en ik was dan ook heel blij toen ik gedaan had. En nu zit ik hier mijn stukje te schrijven ('t was tenslotte toch al lang geleden). Eigenlijk zou ik nu mijn bedje in moeten gaan maar ik heb nog geen zin. Nog teveel dat ik wil doen. Dus doorbijten maar he, tot ik echt niet meer kan om dan zalig te kunnen crashen in schattie's armen. Het beste van al is dat ik morgen niet eens om 4 uur moet opstaan door de feestdag, joepie!!!

19:24 Gepost door Peggy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.