30-05-06

Goodlife, feeling so good!

Eindelijk voel ik me weer mezelf: opgeruimd, optimistisch en gewoon goed gezind.

Het spreekwoord zegt dat met tijd de raad wel komt, maar in mijn geval vond ik m'n oude vertrouwde humeurtje terug en dat is al meer dan genoeg! De raad is er ook wel, in die zin dat we moeten roeien met de riemen die we hebben en dat ok vinden. Geen getreur over de dingen die gebeurden, dat haalt toch niks uit.

Mijn vrees, dat ons huwelijk niet kon doorgaan, bleek ongegrond. OEF!!! Voor de rest kan het me eigenlijk allemaal niet schelen, we hebben lang genoeg met weinig moeten toekomen. We can co it.

Toen ik schattie net sprak aan de telefoon zei ze dat ik zo zot deed en dat is inderdaad zo: ik besef meer dan ooit dat ik alles heb om heel gelukkig te zijn!!!

11:58 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-05-06

Ikke in de media

M'n hoop van gisteren kwam uit: zogauw we aan de Anspachlaan kwamen waar de muziek ons tegemoet schalde en iedereen met een grote glimlach rondliep, werd ik gegrepen door de good vibe die er hing. Iedereen begroet en dan in ons pakje gehesen: we gingen rondlopen als roze potloden. Wie goed naar het VRT- of VTM-nieuws keek heeft me misschien gezien :).

De fotografen wisten onze outfit ook wel te waarderen want we hebben herhaaldelijk moeten poseren. Vandaag al eens gezocht of ze al online stonden maar helaas. Indien ik er eentje vind die geslaagd is post ik 'm misschien nog wel ...

We waren ongelofelijk opgelucht dat de regen tijdens de stoet even ophield, kou had ik niet en iedereen was goedgezind. De potloodjes en flyertjes die we uitdeelden bleken niet genoeg voorradig want op het einde van de optocht waren we volledig door onze voorraad.

Na afloop met mijn schattietje een pitta gaan eten en dan op ons gemakje weer naar het station om de trein huiswaarts te nemen. Alwaar ik mijn klopje kreeg want ik kampte met chronisch slaapgebrek de laatste week. Ik heb op de trein dus maar een half uurtje mijn ogen toegedaan (en mens dat kan toch wel deugd doen ja).

Bij aankomst in Wetteren nog snel naar de supermarkt om een krant, het interview dat me vorige week werd afgenomen stond erin (De Standaard, katern DSM). Ondanks haar belofte had de journaliste nagelaten om het eerst door te sturen zodat ik het nog kon nalezen. Er stonden dan ook enkele missers in (ik zou oa op mijn achttiende voor de eerste keer getrouwd zijn terwijl ik 21 was), maar geen ernstige flaters.

Al bij al was het een heel geslaagde dag, m'n zorgen even van de baan en meer vroeg ik niet. En nu ga ik verder naaien, m'n hemd is bijna af ...

12:21 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-05-06

Verstrooiïng

Ik voel me nog altijd raar. Daarom zal ons uitstapje van vandaag me misschien deugd doen en me de verstrooiïng geven die ik zoek.

Ons doel: de BLGP in Brussel, de jaarlijkse optocht die door het hartje van onze hoofdstad trekt en op een ludieke manier de eisen en wensen van de holebi's in de verf zet. Dit jaar is het thema "Kies kleurig. Stem holebivriendelijk." Uiteraard in de aanloop naar de verkiezingen van 8 october.

Echt, ik hoop dat ik m'n gedachten eens zal kunnen verzetten en niet meer constant zal denken aan de dingen die deze week gebeurden, aan de dingen die me dwarszaten en me bezighielden.

Wordt vervolgd ...

11:59 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-05-06

Slowly losing my mind

Hoe hard ik ook probeer, de muizenissen gaan niet weg. Dat is de keerzijde van een gevoelsmens te zijn; als er eens iets is waar je aan denkt doe je niks anders meer en eerlijk gezegd maakt het me GEK .

Het maffe is natuurlijk dat ik eigenlijk niet teveel denk maar mijn gevoelens zijn niet meer te temmen en zijn vooral niet meer in overeenstemming met mijn hoofd. Met mijn hoofd weet ik bijvoorbeeld dat mijn ex mijn gedachten niet waard is, dat hij zijn verdiende loon wel zal krijgen, en zo zijn er nog wel meer dingen. Maar mijn gevoel is anders: ik ben heel beschaamd dat ik met dat figuur getrouwd ben geweest, vind het ronduit klote dat we - in tegenstelling tot wat we dachten, dat onze situatie comfortabel was - nu weer moeten passen en meten om rond te komen, en toch ook wel dat we zelfs bijna niet konden trouwen door de financiële aderlating die we te verwerken kregen.

Ik haat dit gevoel, normaal hoef ik niet na te denken en ik mis het ook niet. Nee, denk nu niet dat ik een dommerikske ben of zo, integendeel. Ik veronderstel dat mijn brein onder normale omstandigheden gewoon op automatische piloot draait zodat ik mijn gevoelens de vrije loop kan laten. Zo leef ik al bijna 37 jaar en it's the way for me.

Maar nu moet het wel, ik word gedwongen om bewust met mijn verstand om te gaan, dingen tegen elkaar af te wegen, analyses van situaties te maken, ... Het maakt me moe, heel erg moe.

Hopelijk kom ik snel tot de conclusies die blijkbaar wel nodig zijn, kan ik alle dingen heel binnenkort het plaatsje geven waar ze horen en kan ik me terug in mijn gevoelswereldje laten gaan, waar ik me goed voel.

19:09 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-05-06

Oh sweet revenge

Net bericht gekregen over mijn ex... Hij is een slecht mens, die denkt dat hij boven de wet staat en daarom maar doet wat hij wil. Schuwt geen criminele activiteiten zoals daar zijn geweldplegingen, druggerelateerde toestanden, inbraken, ...

Zo heeft hij in december bij een kennis van hem ingebroken, zijn televisie gestolen en de mens in kwestie een flink pak rammel gegeven. Het slachtoffer diende klacht in en eerlijk gezegd had ik er eerst mijn twijfels bij als je weet dat er al minstens 60 klachten tegen hem lopen.

Ik kan niet zeggen wat het bericht was dat ik kreeg, want officieel wéét ik het zelfs niet... Maar wees gerust, justice will be served :) ,voor een héééééééééééle tijd. Ze moeten hem nu alleen nog vinden want een officieel adres heeft hij niet meer maar ik ga hopen op de goeie afloop! YES!!!

18:06 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ik HAAT hem oftewel relaas van een machteloze woede

Vanmiddag de schrik van mijn leven, allez van de laatste maanden gekregen.

Toen ik namelijk naar de belastingen belde om terloops te vragen of mijn teruggave reeds verwerkt was, vertelde de vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn mij dat de teruggave nog niet gebeurd was, maar dat die sowieso niet aan mij zou uitbetaald worden. Wablief mevrouw?

Nu komt het, het zal aangewend worden om de schuld die mijn ex-echtgenoot bij de personenbelasting heeft, te betalen. Aangezien we zonder contract gehuwd waren en pas wettelijk gescheiden waren in juni van 2004, mag de fiscus dus mijn tegoeden aanwenden om zijn schulden te betalen. Het was echt een koude douche, maar gelukkig kunnen ze mij niet meer pluimen om de rest (jaja, de rest!) van zijn schuld te betalen. Mijn teruggave bedroeg op enkele euro's na 2700 €, zijn schuld meer dan 5200 € ...

Ik kan je verzekeren dat ik, toen ik het hoorde, in staat was om hem met mijn blote handen te vermoorden. We zijn net uit de schulden (hebben het heel zwaar gehad tijdens de scheiding want meneer vertikte het om zijn plicht te doen) en nu we financieel eindelijk een beetje stabiliteit hebben gebeurt dit. Zeg nu zelf, 2700 € is een pak geld om te verliezen en als je het dan nog niet had zien aankomen, amai!

Ik vond het verschrikkelijk om het nieuws aan schattie te vertellen. Niet alleen omdat zij er altijd voor zorgt dat ons budget mooi in evenwicht is, maar ook omdat zij nu alweer mee moet boeten voor die kl**t zijn stomme gedoe, en dat verdient ze niet.

Soit, we hebben erover gepraat, ze heeft me overtuigd dat ik er niks aan kan doen en toen is ze aan het rekenen geslagen. Tenslotte hadden we al een doel voor de centjes, niet in het minst onze trouw... Gelukkig kan mijn schattie goed rekenen én is ze dan ook nog eens creatief dus onze trouw en al wat erbij horen komen niet in het gedrang. We zullen het de eerstkomende tijd wel wat kalmpjes aan moeten doen (dat bedrag recupereer je tenslotte niet zomaar eventjes), maar dat heb ik er graag voor over!

17:57 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-05-06

Wie z'n gat verbrandt ...

...

Iedereen kent het spreekwoord wel. Steek je iets uit, dan moet je de consequenties dragen. In mijn geval zijn die consequenties dat schattie me niet meer vertrouwt, constant denkt dat ik dingen achter haar rug doe en af en toe heel emotioneel wordt. Niet zo leuk maar het had erger kunnen zijn: ons huwelijk, waar ik al van het begin van onze relatie naar verlangde, had kunnen afspringen en dan zou ik niemand anders de schuld kunnen geven dan mezelf.

Ik ben dan ook dolblij dat ons huwelijk nog doorgaat. Echt, ik zou niet weten wat gedaan alles voorbij was geweest.

Toch raakt het me elke keer enorm wanneer ze in een dipje zit, een dipje waar ze zich keer op keer verontschuldigt omdat ze vindt dat het nu wel tijd wordt dat dat gevoel weggaat. ZIJ voelt zich slecht omdat ze mij misschien een slecht gevoel zal geven door al haar vragen, haar twijfels en angsten. Maar ik moet zeggen dat ik blij ben dat ze haar hart lucht bij mij, dat ze me toelaat om te praten, haar vragen te beantwoorden naar beste kunnen. Ze begrijpt me misschien niet altijd maar probeert dat wel, en dat is het belangrijkste. Schattie vindt het vreselijk erg dat ze mij niet meer vertrouwt, zou liefst weer gewoon het gevoel van vroeger hebben. Ik ook natuurlijk, maar ik begrijp maar al te goed dat ze dat niet kan forceren, het zal tijd nodig hebben omdat ik zo mijn willetje doordreef.

Ik vind het prachtig hoe ze mij tegemoetkomt, hoe ze me laat zien dat ze van me houdt, eerlijk is over alle gevoelens die ze heeft. Ze is een vrouw uit de duizend, nee, uit een miljoen. En ik zal heel, héél trots zijn om volgende maand met haar te trouwen.

Het wordt me best vaak gevraagd, waarom trouwen, jullie hebben het toch goed... Wel, ik kan het niet verklaren, het is een gevoel. Het gevoel me volledig aan haar te geven en haar van mij te weten. Niet bezitterig maar gewoon weten: ZE IS VAN MIJ.

19:11 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-05-06

Batterijtjes opladen

Vandaag heb ik -geheel tegen mijn gewoonte in maar met volle goesting- bijna heel de dag in mijn bedje en daarna op de zetel vertoefd. Daarmee mijn schattie's orders opvolgend. Ze had me aangeraden te rusten vandaag omdat de afgelopen week redelijk slopend was geweest en ik met de dag meer moe was.

Gisteren waren we nog bij vrienden op bezoek geweest en toen ik vanochtend wakker werd was ik nog hondsmoe. En daardoor had schattie me dus platte rust voorgeschreven.

Waar ik eerst nogal tegen protesteerde, wil me altijd nogal bewijzen en kan vooral nooit toegeven dat ik moe ben maar dat pakte deze keer niet.

Maar ik moet zeggen dat ik genoten heb van mijn luie dagje: tot half twee in bed gelegen, daarna lekker ontspannen op de zetel en terug in slaap gesukkeld. 't Zal dus wel nodig geweest zijn. Voel me nu al terug beter en zal dus morgenvroeg zonder al te veel problemen (hout vasthouden!) kunnen opstaan om mijn weekje in de vroege shift aan te vatten.

Bedankt om zo goed voor me te zorgen schattie, gelukkig weet jij wanneer je je willetje moet doordrijven ...

20:09 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-05-06

trouble with friends

Eén van de dingen die ik enorm in m'n schattie waardeer is dat ze geen loose ends in haar leven heeft en als die er al zouden zijn zorgt ze uiteindelijk dat oude ruzietjes en gedateerde meningsverschillen worden bijgelegd. De meeste mensen kiezen er volgens mij voor om zich niet te laten kennen wanneer er eens iets voorvalt maar laten daardoor volgens mij kostbare vriendschappen verloren gaan. Maar niet zo bij schattie, al kunnen er jaren voorbij gaan, toch kiest ze ervoor om op zijn minst te proberen om dingen uit te praten en dan ziet ze wel wat er gebeurt.

Zo waren er twee zussen uit haar vorige woonplaats waar ze heel goed mee bevriend was, saman met haar toenmalige vriend. Door omstandigheden raakte de relatie verzuurd maar ze had me al gezegd dat ze hoopte dat het ooit nog goed zou komen. Wat enkele weken geleden ook gebeurde.

Waar ik heel trots over was overigens, ben van mening dat het veel meer moeite vergt om ergens over te praten en misschien je fouten toe te geven dan alles te laten zoals het is.

Dus toen vorige week een andere vriend van ons verkondigde dat hij vond dat schattie met de twee zussen maar geen contact meer moest hebben werd ik heel boos (hij is dan misschien schattie's vorige partner maar denk dat ik terecht meen dat hij niks meer te beslissen heeft ...?). Hij is iemand die heel erg in het verleden blijft hangen en is volgens mij gewoon jaloers dat zij wel sterk genoeg is om verder te gaan en hij zelf niet. Hij had zelfs het lef om te zeggen dat, als wij hen zouden uitnodigen op ons huwelijk, hij dan zou wegblijven. Wel, voor mi j hoeft hij niet te komen hoor, wat denkt hij wel?

17:26 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Werken op zaterdag, pffff

'k Moest vanmorgen om zes uur beginnen en werd om half zes weer wakker. Veel te laat natuurlijk! De wekker was om vier uur afgelopen en ik had (stom, sotm, stom!!!) hem afgezet. Dacht dat het niet nodig was om de snooze op te zetten. Toen ik weer wakker werd besefte ik direct dat het al te licht was.

Bon, gelukkig heb ik een goeie werkgever. Ik heb onmiddellijk gebeld om te zeggen dat ik me overslapen had en dat ik iets later zou zijn. Het was dan ook nog eens heel hard aan het regenenn, dus zoals altijd lekker doorscheuren was er ook niet bij (ik ben bang als het regent).

Uiteindelijk was ik niet zo heel veel te laat, een half uurtje maar. Ik had een beetje gehoopt dat m'n dagje beter vooruit zou gaan maar dat bleek niet zo :( De dag bléééééf maar aanslepen en als je dan weet dat het in de magazijnen nu heel benauwd is door de hitte van eerder deze week, dan snap je wel dat het werken niet echt aangenaam is nu. Maar soit, gelukkig is de werkdag na heel veel zuchten toch tot een einde gekomen.

Bij thuiskomst schattie eens goed vastgepakt en dan naar de electrozaak gereden om onze stofzuiger te gaan ophalen. En nu is mijn schatje naar de winkel om alles voor de volgende week in huis te halen; zo zijn we weeral klaar voor de volgende (werk-)week en is de circel rond. Grote verschil: volgende week zaterdag werk ik niet, jippie!

17:17 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-05-06

"Bestaat dat dan nog "...

..., vroeg de journaliste me toen ik vertelde over holebi's die wegens omstandigheden niet uit de kast willen/kunnen/durven komen.

Enkele woordjes uitleg voor ik verderga. Vorig jaar zocht een journaliste voor een artikel op zaterdag mensen om te interviewen, en omdat ik graag meewerk aan gelijk welke vorm van sensibilisering had ik me opgegeven. Wegens omstandigheden kon het toen niet doorgaan, en eerder deze week vond ik een mailtje in mijn mailbox met de vraag of het nu nog kon. Tuurlijk, waarom niet he?

Ik heb haar "mijn verhaal" verteld. Nu niet dat dat zo wereldschokkend is of zo maar blijkbaar toch interessant genoeg om in de krant te verschijnen. Ik vertelde haar dat ik het nooit had beseft (dat ik lesbisch ben) en toch wel blij ben dat ik het nu weet. En daardoor de kans (en de keus) heb gekregen om voor mijn geluk te gaan. Dat er nog teveel mensen zijn die het of niet weten, of het wel weten maar niet uit de kast komen omdat ze al getrouwd zijn en niemand willen kwetsen, uit schrik voor de reacties, ...

Eerlijk gezegd vond ik het nogal raar toen ze vroeg of dat nog bestaat, tenslotte is de taboesfeer toch nog niet zolang weg (als hij al helemaal weg is). Ergens bewijst dat dat we meer en meer geaccepteerd worden, als normaal gezien. Wat we absoluut ook zijn, ik voel me nu veel meer normaal dan vroeger. Maar langs de andere kant toont het ook dat de mensen in die situatie volledig anoniem en onzichtbaar zijn. Een beetje spijtig vind ik, al breng ik alle respect op als ze ervoor beslissen om zich niet te outen. Hoe vertel je bijvoorbeeld je man/vrouw waar je al jaren een redelijk goed huwelijk mee hebt, compleet met kindjes, huisje en tuintje; dat je als een blok bent gevallen voor iemand van hetzelfde geslacht? Ik kan me voorstellen dat dat een heel moeilijke beslissing is en dat sommigen ervoor kiezen om niets aan hun leven te veranderen.

Iedereen moet het voor zichzelf uitmaken, bij mij was de keuze heel snel gemaakt. Heb dan wel tien jaar van mijn leven verspild omdat ik niet wegdurfde maar eens schattie in mijn leven verscheen was de keuze snel gemaakt en uiteindelijk is het de beste uit heel mijn leven geweest.

Impulsiviteit een slechte eigenschap? Niet altijd hoor ;)

11:45 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-05-06

Houden van ...


Houden van,
Houden van,
't Is vaak niet zo'n wonder
't Is vaak niet zo bijzonder
Maar geen mens die zonder kan!!!

En het is inderdaad zo, een mens weet soms niet wat hij heeft terwijl ie de grootste schat uit z'n leven vastheeft ... Liefde wordt zo vaak als vanzelfsprekend gezien, ook ik maakte die fout. Eentje die ik nooit meer zal maken ...

12:57 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-05-06

Gay Pride Dublin, wij zullen er zijn!!!

Jippie, hebben wij even geluk, net op het moment dat we in Dublin zijn heeft daar de Pride plaats. Hebben we zaterdag ontdekt toen we ideetjes zochten om ons tijdens ons huwelijksreisje mee bezig te houden. Niet dat we die niet hebben maar we willen niet heel de tijd in bed doorbrengen ;)

Omdat schattie bij de Holebifederatie werkt zullen we er ook bijzijn in Brussel dit jaar, meerbepaald volgende week. En omdat er elk jaar volgens een bepaald actueel thema gewerkt wordt, zullen we ons dit jaar verkleden in ... Nee ik ga het niet verklappen, wie het wil zien moet maar komen kijken!!!Ik moet zeggen dat ik mijn ogen heb uitgekeken vorig jaar. Kijk, ik vind het goed dat de eisen van holebi's op een ludieke manier in de kijker worden gezet maar je houdt niet voor mogelijk hoe sommigen eruitzien, dat heeft voor mij niks meer met holebi maar alles met "raar" te maken. Maar wie ben ik om hen te veroordelen ...?

12:19 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-05-06

Mama & mama, dubbel feest!

Het was zalig ontwaken vanmorgen, en wel doordat ik nog half slapend zachte kusjes op mijn rug voelde ... 'k Heb me nog even laten verwennen en me dan al lachend omgedraaid om haar eens lekker vast te pakken en een gelukkige moederdag te wensen. En schattie ook aan mij. Ze had me voor ik wakker werd al een sms met die wens gestuurd, ook dat was een prettige ontdekking.

Heel even heb ik een traantje gelaten toen ik bedacht dat ik mijn ma geen gelukkige moederdag meer kan wensen maar dat heeft niet lang geduurd: 'k heb m'n wensje naar boven gestuurd en mijn liefste heeft me nog eens een lekkere knuffel gegeven.

Eigenlijk vind ik het heel leuk dat er in ons gezin twee mama's zijn. We bevinden ons nu al bijna vier jaar in die situatie en voor mij is het minstens even goed als een "gewoon" mama/papa-gezin. We vullen elkaar eigenlijk perfect aan en als je ziet hoe onze kinderen in de afgelopen jaren geëvolueerd zijn van onzekere en bange persoontjes naar zelfbewuste en gelukkige kinderen ben ik echt niet arrogant als ik stel dat dat komt door hoe ze door ons opgevoed en opgevangen worden.

Een kind leert door voorbeelden te zien, dus mogen we er wel van uitgaan dat het ok is hoe ons leven gaat. Niet dat er bij ons nooit ruzie is of zo, integendeel, maar ik denk dat het nog belangrijker is dat ze zien dat die ruzie dan daarna op een constructieve manier wordt opgelost en dat het respect voor elkaar blijft.

De kinderen weten daardoor dat ze altijd bij ons alletwee terecht kunnen en dat we altijd voor hen klaar staan. Ik hoop dat ze daardoor later hetzelfde gevoel voor ons zullen hebben als ik voor mijn ouders heb, dat het schatten zijn ...

10:17 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-05-06

That's what friends are for

Veertig dagen nog, en dan trouwen we. Mijn schattie en ik. Ik wilde al met haar trouwen vanaf het eerste moment dat ik haar kende (en dan mag je gerust zijn dat ik haar echt nog niet kende maar ik voelde gewoon dat ik voor altijd en altijd bij haar wilde zijn).

Vraag me niet waarom he, want daar kan ik niet op antwoorden. De meeste mensen leven volgens hun verstand, ik volgens mijn gevoel. Niet altijd even gemakkelijk, leg maar eens uit WAAROM je iets doet... Dat kan ik dus niet he. Wanneer me dat gevraagd wordt slaat het angstzweet me uit want dan moet ik de gebeurtenissen van een hele tijd gaan reconstueren én ook nog eens analyseren. Pfff, zo'n gedoe!

In grote-mensen-taal heet dat dan rationeel of irrationeel zijn en ik hoor duidelijk tot de tweede categorie. Pas op, verwar het niet met wel of niet principieel zijn want dàt ben ik wel, tot in het absurde zelfs...

Ik heb hierover al oneindige discussies gevoerd, vooral met mijn beste vriendin (mijn rots in de branding, al héél lang). Zij is namelijk nét het tegenovergestelde van mij, heel rationeel. Heeft ook overal haar mening over (ik ook wel hoor als ik erover nadenk) en is niet te beroerd om die meteen met je te delen. Opposites attract, want van haar kan ik het verdragen als ze kritiek heeft over wat ik doe, ze leert me ook mezelf beter kennen door een andere kijk op mezelf te geven. Ondanks mijn soms vreselijke impusiviteit zijn er toch dingen geweest in mijn leven die ik eerst tegen haar heb gezegd om te zien wat ze erover dacht voor ik m'n karakter de vrije loop liet. Een praktisch voorbeeld? Toen ik merkte dat ik vrouwen veel leuker vond dan mannen heb ik eerst naar haar geschreven en alles verteld en uitgelegd. Tot mijn grote vreugde kreeg ik algauw een mail terug waarin ze schreef dat, als ik me daar beter bij voelde, ik er dan voor moest gaan. En dat heb ik gedaan, o yes!Ze zegt me vaak dat ze me niet begrijpt, maar eigenlijk vind ik dat op zich niet zo belangrijk, ik snap haar ook niet altijd :) Het belangrijkste is dat ze naar me luistert wanneer ik iets wil vertellen.

Je kan niet weten hoe leuk ik het vind dat ze mijn blog regelmatig leest. Ik schreef haar al vanaf we 18 waren heeeeeel vaak en dat is de laatste jaren spijtig genoeg geminderd. Geen tijd meer, maar ook geen zorgen meer om over te klagen. Ze was nochtans al van het begin een fan van mijn schrijfsels. Dus toen ze me even geleden zei dat ze af en toe eens komt kijken deed me dat ongelofelijk veel plezier!

Gek hoe een vriendschap blijft duren als ze echt is, no matter what. Ze heeft me door heel moeilijke momenten geloodst, maar we hebben het ook heel leuk gehad samen. En dat zijn dingen die tellen. Here's at you meisje!!!

15:52 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-05-06

Business as usual

Vandaag weer gaan werken na anderhalve week thuis te zijn met mijn rug. 't Was ZWAAR!!! Nochtans zag ik het zitten, mijn rug deed niet meer zo'n zeer en ik verveelde me toch al te pletter.

Maar toen ik amper een uurtje bezig was werd ik al bijna moedeloos van de pijn. Ik heb dan ook niet het meest rugvriendelijke werk ter wereld maar dat is nu eenmaal zo. Even heb ik eraan gedacht om te vragen om naar huis te gaan maar heb toch maar besloten om door te bijten. Zo gezegd, zo gedaan. Voor de rest van de werkdag heb ik iets kalmer gewerkt dan normaal en zo was het enigszins te doen.

Toch was ik wel héél blij toen het eindelijk twee uur was hoor. Op mijn gemak (jaja ...) naar huis gereden, even gerust en dan schattie in Gent gaan halen. Samen gezellig iets gaan drinken en naar de winkel geweest. Geluk kan in een klein hoekje zitten ...

19:19 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-05-06

Kids will be kids

Het gebeurt regelmatig dat de kinderen, en dan vooral de grote zoons, mee moeten helpen in het huishouden. Stofzuigen, afwasmachine/uitladen, de (gigantische berg) kousen opvouwen, ... Niet alleen zijn wij ermee geholpen, ze leren ook gelijk vaardigheden die hun later nog van pas kunnen komen.

Natuurlijk proberen ze er meestal onderuit te komen, wie verdoet er nu zijn tijd aan klusjes, daar hebben wij toch twee mama's voor? Niet dat ik me dan laat doen, vele handen maken het werk lichter en langs de andere kant vind ik het heel leuk als ik ze eens extra kan verwennen omdat ze zo goed geholpen hebben.

Hun smeekbeden helpen dan ook niet, maar diep vanbinnen moet ik toch altijd lachen, want ik kan me nog perfect voorstellen hoe ik tegenstribbelde toen ik -zelf oudste van vijf kinderen- mijn vrije tijd moest opofferen om één of andere vervelende taak te vervullen. 'k Weet nu perfect hoe mijn ma zich toen gevoeld moet hebben ...

15:47 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-05-06

Nog meer heet van de naald

Soms doe je iets terug na een lange tijd, en pas dan merk je hoe erg je het gemist hebt. Waarom je het heel die tijd niet gedaan hebt weet je vaak niet, zelfs niet dat je het miste maar als je er dan mee bezig ben voel je het wel.

Precies zo gebeurde toen ik alles voorbereidde om weer eens iets te naaien na toch wel een hele lange tijd. Ik denk dat het al zeker vier of vijf jaar geleden is dat ik nog eens iets maakte (herstellingen niet meegerekend maar daar heb ik dan ook een gloeiende hekel aan).

Ik was dan ook enorm in mijn nopjes toen ik gisteren op mijn gemak alle patroonboeken bij Veritas doorbladerde, op zoek naar het patroon dat het meest leek op wat ik in gedachten had. Het was moeilijk om te kiezen dus ik heb 3 patronen gekocht voor een broek, 1 voor een hemd en ook nog twee voor een vestje - al weet ik nog niet of ik dat effectief ga dragen, 't kan warm zijn in juni he.

Dan nog alle basisbenodigdheden he, patroonpapier, nieuwe machinenaalden, kleermakerskrijt, ... Daarna de stoffenwinkel binnen, mooi stofje gekocht en naar huis.

En nu komt het erop aan om consequent te zijn en alles te doen zoals het moet. Dat is namelijk heel belangrijk om een goed resultaat te bekomen en dat is natuurlijk wat ik wil. Dus ga ik inderdaad volgens het boekje (ook maar weer gekocht, wie weet krijg ik op een bepaald moment wel met een moeilijke handeling te maken en dan komt zo'n boek enorm van pas) werken. In het verleden durfde ik dat wel eens achterwege te laten, met de gekste dingen tot gevolg. Maar dat gaat nu niet zo zijn, wil dat schattie me mooi vindt in wat ik voor onze dag gemaakt zal hebben ...

19:13 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-05-06

Couture à la carte

Het is al een hele tijd geleden, maar sinds ik het besluit nam om m'n kleren voor de trouw zelf te maken, kriebelt het weer om er zo snel mogelijk aan te beginnen.

Voor ik leerde hoe ik zelf kleren kon maken wees niks er op dat ik het ooit meester zou worden, het interesseerde me zelfs niet. Gelukkig (voor mij toch), ben ik iemand die door het zien van anderen hun talenten positief gestimuleerd wordt. Toen ik merkte hoe mijn beste vriendin er tijdens onze jeugd altijd bijliep in mooie en zélfgemaakte kleding wilde ik het dan ook kunnen.

Nog meer geluk had ik omdat mama kon toveren met stof, schaar, draad en naaimachine. En het mij graag wilde aanleren. Het duurde dan ook niet lang eer ik ook de deur uitkon in eigengemaakte creaties.

Ik heb het me nooit beklaagd dat ik het me eigen heb gemaakt want sinds mijn jeugdjaren is het me al vaak van pas gekomen. Avondje uit in stijl, baby'tje op komst en leuk kadootje maken of gewoon een leuk nieuw kledingsstuk willen? Geen probleem, patroontje tekenen, stof knippen en naaien maar en enkele uurtjes later (wanneer ik met iets bezig ben kan ik het moeilijk opzij leggen ...) hing het te pronken.

Bijkomend voordeel is dat ik tot mijn spijt niet over de ideale lichaamsvormen beschik, wanneer ik dus in de winkel een aankoop doe zijn er altijd wel dingen die te kort/lang/breed/smal zijn en dan moet je weer laten retoucheren, ... Wanneer ik echter zelf iets maak is het passend, maatwerk, de aanpassingen gebeuren immers voor het knippen. Resultaat: kleding die overal perfect aanpast en dàt is toch wat iedereen wil he?

06:06 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-05-06

Zomerzot, schoenen en geluk

't Zomerzot is in mijn hoofdje geslagen, en ik zal het geweten hebben.

Je zal me nooit of te nimmer met een rokje zien, ik voel me er absoluut niet comfortabel in. Dan moet ik namelijk op letten op hoe ik ga zitten (zeker niet op mijn eigen boertige manier met mijn benen open in de zetel zitten), ik vraag me constant af hoe mijn benen eruitzien, ... Maar niet vandaag. Ik heb vanochtend na onze douche (jaja, wij gaan gesjellig samen in de douche ...) gezwind een mooi grijs rokje uit de kast gehaald, een kort overslagrokje in een hele mooie kleur grijs.

Eén probleem natuurlijk, als je nooit rokjes draagt heb je ook geen schoenen die erbij passen he... Ik heb enkele weken geleden wel twee paar "geklede" schoenen gekocht maar de kleur paste er absoluut niet bij. Dus maar even mijn gewone schoenen aangehouden en op jacht gegaan. Naar schoenen die wel mooi bij het rokje stonden. En dan toch nog even een kledingzaak, waarom ook niet he (achterliggende gedachte was dat we toch niks in onze kast hadden hangen om mee naar de receptie van schattie's collega te gaan die vandaag getrouwd is).

Heb een enorm mooie geklede broek gekocht, knielang voor mensen met een normale lengte, voor mij is het een driekwart-broek ;).

Tussen de bedrijven door ook min of meer besloten om mijn trouwkleren zelf te maken (het l'histoire se répète-gevoel bekruipt me wel een beetje maar soit) want ik heb op een foto in een etalage het mooiste hemdje van de wereld gezien en wil DAT...

Net een verfrissend badje genomen, groot onderhoud gedaan en ik voel me er helemaal klaar voor...

Toch nog even meegeven dat ons leven terug on track is na de gebeurtenissen van de laatste week. Het contact met ... en ... heeft ons goed gedaan en we hebben (denk/hoop ik) allemaal het gevoel dat het goed komt. Natuurlijk moeten onze partners hun vertrouwen in ons hervinden, maar op dezelfde manier als ik eerder te koppig was om op te geven, ben ik nu heel koppig van plan om mijn blik op één doel te richten: voor m'n schattie zorgen zoals ik ooit beloofde. Ik voel me sinds enkele dagen heel rustig, vol goeie moed en moet zeggen dat dat een zalig gevoel is!!!

17:15 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-05-06

I got a girl who thinks I rock

Amai, ik blijf schrijven vandaag, zeker goed voor mijn eigen plaatsje in de literaire geschiedenis, haha.

Aanleiding van dit postje is het liedje dat net uit de boxen schalt, No Tomorrow van Orson. Ik vind het een schitterend nummer, elke keer dat ik het hoor word ik helemaal goedgezind.

En ook bovenstaand zinnetje vind ik de maxx "I got a girl who thinks I rock", wie wil dat nu niet...?

17:15 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Life in modern society

Probeer maar eens een ticket te boeken zonder in het bezit te zijn van een kredietkaart. Al gedaan? Spannend he, want je bent er quasi zeker van dat het toch niet gaat lukken.

De wereld is overgenomen door creditcardholders, niet eerlijk!!! Niet alleen word je in bijvoorbeeld hotels als compleet achterlijk beschouwd als je zo'n ding niet in je bezit hebt, je hebt ook haast geen toegang tot alle goeie deals, de koopjes, de interessante dingen.

Toen ik dus vandaag op zoek was naar de goedkoopste vlucht van en naar Ierland voor onze huwelijkscitytrip botste ik keer op keer op deze vervelende hindernis. Nu zal het erop neer komen dat ik naar het reisburo moet gaan (waar ik natuurlijk niet diezelfde schitterende voorwaarden krijg als online, of wat dacht je???) ipv het gemak te krijgen van een snelle en vlotte afhandeling via het net.

Nieuwe media? Ik ben 200 % voor, echt waar, maar ik hoop dat er in de toekomst ook voor minder kapitaalkrachtige mensen leuke dingen uit de bus komen.

Om te sluiten: eigenlijk ben ik maar aan het zeveren, ben nog steeds goedgezind maar moest het toch effe kwijt.

Voor iedereen: een heel prettig weekend gewenst, ga het er zelf ook van nemen ;)

15:45 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Met de vlam in de pijp

Afgezien van de rugpijn voel ik me vandaag heel goed. Opgewekt weer, en vol goeie moed.

In tegenstelling tot wat ik woensdag dacht, dat ik er nooit meer ging uitgeraken, voel ik me nu echt sterk, we gaan er geraken en dat is best wel fijn.

Schattie en ik hebben gisteren besloten waar we naartoe gaan op huwelijksreis. 't Wordt een citytrip naar Dublin. Ierland heeft me altijd al geïnteresseerd dus we waren allebei super-enthousiast.

Morgen terug op ringenjacht, bloemen kiezen en naar de receptie van het huwelijk van een collega van schattie. Daarna ga ik vast bekaf zijn, dus meer verwacht ik niet. Maar 't is genoeg!

10:22 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-05-06

Derdegraads kruisverhoor

Gisteren ging ik de wereld nog eens verbeteren, ik wilde praten met ..., de partner van ... :)

Zo gezegd zo gedaan, ik stuurde een mailtje dat, als ze wilde praten, ik dat ook wel wilde. Even later floepte het msn-venstertje op en ik zal het geweten hebben: ik heb me laten onderwerpen aan niks minder dan een derdegraads kruisverhoor. 'k Heb me bij momenten heel piepklein gevoeld, ze was zo boos (wat ik uiteraard volledig begrijp) en ik voelde me met het moment slechter.

Uiteindelijk is het zowel voor haar als voor mij heel verhelderend geweest, na afloop bekeken heb ik er goed aan gedaan.

Toch moest ik nog even slikken toen mijn schattie de log van de chat las want daar stonden dingen in die voor haar niet zo leuk waren. Na een eerste impulsieve reactie heeft ze gelukkig toch heel begrijpend en goed gereageerd en we gaan er weer voor.

Aan de twee dames aan de overkant, bedankt voor de babbel, geduld en begrip; aan mijn schattie: ik hou van je, jij en ik gaan alles overwinnen en gaan onze mooie toekomst tegemoet!!!

11:30 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-05-06

Een goed gesprek, zo'n enorme rijkdom...

Soms kan een goed gesprek wonderen doen. En dat heb ik vandaag gehad. Met mijn vader nota bene.

Ik heb hem alles verteld wat er gebeurd is en weet je, hij had er begrip voor. Niet dat hij zei dat ik juist was geweest of zo, dat hoeft ook niet. Maar hij begreep dat het dat ik spijt heb van de vriendschap die verloren ging. Omdat het mee is door hem en de opvoeding die ik van mijn ouders kreeg. Even onconventioneel als degene die ik onze kids probeer mee te geven. Maar wel een opvoeding waar ik heel trots op ben, omdat ik daardoor heel veel heb geleerd. Moeilijk ook, omdat de meeste andere mensen het niet begrijpen. Maar soit, so be it. Ik was in elk geval al heel blij dat hij begrip voor me toonde.

Eén van de dingen waar ik met hem over praatte was hoe ik de kinderen in de kou heb laten staan de laatste tijd. En spijtig genoeg niet alleen de laatste tijd, sinds het huwelijk met hun papa alles van me vergde wat ik in me had ben ik niet meer in staat om hen te knuffelen. Ja, ik heb de verantwoordelijkheid voor hen opgenomen en ze zijn op dit moment veel beter af dan toen, toen waren het schimmen van zichzelf. Maar toch, het emotionele ligt sindsdien heel moeilijk voor mij. Schattie heeft gelukkig op dat vlak heel veel goed gemaakt maar daar neem ik geen genoegen meer mee ... Ik ga stukje bij beetje proberen om ook op dat punt terug te worden wie ik ooit, heel lang geleden eens was.

De tekst hieronder betekent heel veel voor me, heb Billy Joel leren kennen toen ik een jaar of achttien was en ben sindsdien verslingerd aan veel van zijn liedjes en vooral teksten. Deze bepaalde tekst zet ik hier omdat eerlijkheid heel belangrijk voor me is en ik toch leugens verteld heb en daarmee mensen, die me heel dierbaar zijn, heb gekwetst. Ik wil het niet meer, wil terug eerlijke ikke zijn want alleen daardoor voel ik me goed...

HONESTY - BILLY JOEL

If you search for tenderness
it isn't hard to find.
You can have the love you need to live.
But if you look for truthfulness
You might just as well be blind.
It always seems to be so hard to give.

Honesty is such a lonely word.
Everyone is so untrue.
Honesty is hardly ever heard.
And mostly what I need from you.

I can always find someone
to say they sympathize.
If I wear my heart out on my sleeve.
But I don't want some pretty face
to tell me pretty lies.
All I want is someone to believe.

Honesty is such a lonely word.
Everyone is so untrue.
Honesty is hardly ever heard.
And mostly what I need from you.

I can find a lover.
I can find a friend.
I can have security until the bitter end.
Anyone can comfort me
with promises again.
I know, I know.

When I'm deep inside of me
don't be too concerned.
I won't as for nothin' while I'm gone.
But when I want sincerity
tell me where else can I turn.
Because you're the one I depend upon.

Honesty is such a lonely word.
Everyone is so untrue.
Honesty is hardly ever heard.
And mostly what I need from you.

15:53 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-05-06

Over pijn en verveling

Vanmorgen werd ik om zes uur wakker, was heel goed uitgeslapen want we lagen er gisterenavond heel vroeg in. Ik besloot naar beneden te gaan en wat te lezen. Zo gezegd zo gedaan, ik nestelde mij in ons makkelijke zeteltje met één van de boeken die we onlangs hadden gekocht en liet me meevoeren in het verhaal.

Op een gegeven ogenblik wilde ik wat gaan verzitten, deed dat en onmiddellijk verspreidde een scherpe pijn zich door mijn rug. Ik wist niet wat er gebeurde en ben stil blijven zitten tot het ergste voorbij was. Zo bleef ik zitten lezen, af en toe naar adem happend van de pijn.

Toen schattie beneden kwam zat ik daar nog steeds zo dus vertelde ik haar wat er gebeurd was. Ze heeft me mee terug naar boven genomen en terwijl zij in de douche stond viel ik prompt in slaap. Niet dat ik uiteindelijk toch niet uitgerust was maar ik was vermoeid door de pijn. Ze heeft me laten slapen en heeft de dokter van wacht gebeld. Die was er al een uurtje later.

Het verdict: een verschoven tussenwervelschijf en minstens twee weken plat liggen. Pffff dat is nu net iets voor mij, ik kan nooit stilzitten (behalve aan de pc, hihi). Nee even serieus ik denk graag van mezelf dat ik een redelijk aktief persoon ben dus het zal niet makkelijk zijn om me aan de doctors orders te houden maar het moet. Ik wil hier niet te lang mee zitten en wil ook snel terug van de pijn vanaf want die is vreselijk.

Bon, in elk geval kan ik nu eindelijk alle boeken die hier al zo lang liggen te slingeren, lezen. Op het menu: mijn erotische romannetjes, het vervolg op Dances with wolves en het vierde deel van de stam van de holebeer. Mijn literaire ik zal in elk geval de eerstkomende weken niets tekort komen...

15:09 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |