26-05-06

Slowly losing my mind

Hoe hard ik ook probeer, de muizenissen gaan niet weg. Dat is de keerzijde van een gevoelsmens te zijn; als er eens iets is waar je aan denkt doe je niks anders meer en eerlijk gezegd maakt het me GEK .

Het maffe is natuurlijk dat ik eigenlijk niet teveel denk maar mijn gevoelens zijn niet meer te temmen en zijn vooral niet meer in overeenstemming met mijn hoofd. Met mijn hoofd weet ik bijvoorbeeld dat mijn ex mijn gedachten niet waard is, dat hij zijn verdiende loon wel zal krijgen, en zo zijn er nog wel meer dingen. Maar mijn gevoel is anders: ik ben heel beschaamd dat ik met dat figuur getrouwd ben geweest, vind het ronduit klote dat we - in tegenstelling tot wat we dachten, dat onze situatie comfortabel was - nu weer moeten passen en meten om rond te komen, en toch ook wel dat we zelfs bijna niet konden trouwen door de financiële aderlating die we te verwerken kregen.

Ik haat dit gevoel, normaal hoef ik niet na te denken en ik mis het ook niet. Nee, denk nu niet dat ik een dommerikske ben of zo, integendeel. Ik veronderstel dat mijn brein onder normale omstandigheden gewoon op automatische piloot draait zodat ik mijn gevoelens de vrije loop kan laten. Zo leef ik al bijna 37 jaar en it's the way for me.

Maar nu moet het wel, ik word gedwongen om bewust met mijn verstand om te gaan, dingen tegen elkaar af te wegen, analyses van situaties te maken, ... Het maakt me moe, heel erg moe.

Hopelijk kom ik snel tot de conclusies die blijkbaar wel nodig zijn, kan ik alle dingen heel binnenkort het plaatsje geven waar ze horen en kan ik me terug in mijn gevoelswereldje laten gaan, waar ik me goed voel.

19:09 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

wij komen er wel! Laat je niet doen door dat stukje verleden want wij hebben een mooi heden en een nog mooiere toekomst!

Gepost door: anja | 27-05-06

De commentaren zijn gesloten.