19-05-06

"Bestaat dat dan nog "...

..., vroeg de journaliste me toen ik vertelde over holebi's die wegens omstandigheden niet uit de kast willen/kunnen/durven komen.

Enkele woordjes uitleg voor ik verderga. Vorig jaar zocht een journaliste voor een artikel op zaterdag mensen om te interviewen, en omdat ik graag meewerk aan gelijk welke vorm van sensibilisering had ik me opgegeven. Wegens omstandigheden kon het toen niet doorgaan, en eerder deze week vond ik een mailtje in mijn mailbox met de vraag of het nu nog kon. Tuurlijk, waarom niet he?

Ik heb haar "mijn verhaal" verteld. Nu niet dat dat zo wereldschokkend is of zo maar blijkbaar toch interessant genoeg om in de krant te verschijnen. Ik vertelde haar dat ik het nooit had beseft (dat ik lesbisch ben) en toch wel blij ben dat ik het nu weet. En daardoor de kans (en de keus) heb gekregen om voor mijn geluk te gaan. Dat er nog teveel mensen zijn die het of niet weten, of het wel weten maar niet uit de kast komen omdat ze al getrouwd zijn en niemand willen kwetsen, uit schrik voor de reacties, ...

Eerlijk gezegd vond ik het nogal raar toen ze vroeg of dat nog bestaat, tenslotte is de taboesfeer toch nog niet zolang weg (als hij al helemaal weg is). Ergens bewijst dat dat we meer en meer geaccepteerd worden, als normaal gezien. Wat we absoluut ook zijn, ik voel me nu veel meer normaal dan vroeger. Maar langs de andere kant toont het ook dat de mensen in die situatie volledig anoniem en onzichtbaar zijn. Een beetje spijtig vind ik, al breng ik alle respect op als ze ervoor beslissen om zich niet te outen. Hoe vertel je bijvoorbeeld je man/vrouw waar je al jaren een redelijk goed huwelijk mee hebt, compleet met kindjes, huisje en tuintje; dat je als een blok bent gevallen voor iemand van hetzelfde geslacht? Ik kan me voorstellen dat dat een heel moeilijke beslissing is en dat sommigen ervoor kiezen om niets aan hun leven te veranderen.

Iedereen moet het voor zichzelf uitmaken, bij mij was de keuze heel snel gemaakt. Heb dan wel tien jaar van mijn leven verspild omdat ik niet wegdurfde maar eens schattie in mijn leven verscheen was de keuze snel gemaakt en uiteindelijk is het de beste uit heel mijn leven geweest.

Impulsiviteit een slechte eigenschap? Niet altijd hoor ;)

11:45 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

? verspild? je hebt toch kinderen?

Gepost door: karen | 19-05-06

Heel openhartig! Dit is zeer openhartig..!Fijn week end toegewenst

Gepost door: De Astroloog | 19-05-06

reaktie op karen

Karen, ik denk dat wat peggy wil zeggen is dat ze die jaren met een man doorgebracht heeft maar heel duidelijk lesbisch was/is en zo ergens het gevoel heeft dat ze die jaren verspild heeft.

In feite had ze zich dus al meer dan 10 jaar goed kunnen voelen bij een vrouw. En gelukkig en ik die vrouw hé!

Dat er kinderen zijn heeft hier op zich zeker niks mee te maken, hadden er geen kinderen geweest, wij zouden heel zeker een kind (of twee) gehad hebben.

Ik weet echt zeker dat peggy niet zegt dat ze "overal" spijt van heeft. Ze heeft zeker wel goede momenten gekend met haar ex ook en de kinderen zijn het beste wat er van haar vorig huwelijk is overgebleven.

Gepost door: schattie van peggy | 19-05-06

De commentaren zijn gesloten.