12-05-06

That's what friends are for

Veertig dagen nog, en dan trouwen we. Mijn schattie en ik. Ik wilde al met haar trouwen vanaf het eerste moment dat ik haar kende (en dan mag je gerust zijn dat ik haar echt nog niet kende maar ik voelde gewoon dat ik voor altijd en altijd bij haar wilde zijn).

Vraag me niet waarom he, want daar kan ik niet op antwoorden. De meeste mensen leven volgens hun verstand, ik volgens mijn gevoel. Niet altijd even gemakkelijk, leg maar eens uit WAAROM je iets doet... Dat kan ik dus niet he. Wanneer me dat gevraagd wordt slaat het angstzweet me uit want dan moet ik de gebeurtenissen van een hele tijd gaan reconstueren én ook nog eens analyseren. Pfff, zo'n gedoe!

In grote-mensen-taal heet dat dan rationeel of irrationeel zijn en ik hoor duidelijk tot de tweede categorie. Pas op, verwar het niet met wel of niet principieel zijn want dàt ben ik wel, tot in het absurde zelfs...

Ik heb hierover al oneindige discussies gevoerd, vooral met mijn beste vriendin (mijn rots in de branding, al héél lang). Zij is namelijk nét het tegenovergestelde van mij, heel rationeel. Heeft ook overal haar mening over (ik ook wel hoor als ik erover nadenk) en is niet te beroerd om die meteen met je te delen. Opposites attract, want van haar kan ik het verdragen als ze kritiek heeft over wat ik doe, ze leert me ook mezelf beter kennen door een andere kijk op mezelf te geven. Ondanks mijn soms vreselijke impusiviteit zijn er toch dingen geweest in mijn leven die ik eerst tegen haar heb gezegd om te zien wat ze erover dacht voor ik m'n karakter de vrije loop liet. Een praktisch voorbeeld? Toen ik merkte dat ik vrouwen veel leuker vond dan mannen heb ik eerst naar haar geschreven en alles verteld en uitgelegd. Tot mijn grote vreugde kreeg ik algauw een mail terug waarin ze schreef dat, als ik me daar beter bij voelde, ik er dan voor moest gaan. En dat heb ik gedaan, o yes!Ze zegt me vaak dat ze me niet begrijpt, maar eigenlijk vind ik dat op zich niet zo belangrijk, ik snap haar ook niet altijd :) Het belangrijkste is dat ze naar me luistert wanneer ik iets wil vertellen.

Je kan niet weten hoe leuk ik het vind dat ze mijn blog regelmatig leest. Ik schreef haar al vanaf we 18 waren heeeeeel vaak en dat is de laatste jaren spijtig genoeg geminderd. Geen tijd meer, maar ook geen zorgen meer om over te klagen. Ze was nochtans al van het begin een fan van mijn schrijfsels. Dus toen ze me even geleden zei dat ze af en toe eens komt kijken deed me dat ongelofelijk veel plezier!

Gek hoe een vriendschap blijft duren als ze echt is, no matter what. Ze heeft me door heel moeilijke momenten geloodst, maar we hebben het ook heel leuk gehad samen. En dat zijn dingen die tellen. Here's at you meisje!!!

15:52 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.