30-04-06

Looking back and forward

Vandaag leek weer een schitterende dag te worden. Goedgezind opgestaan en een beetje gek gedaan. Als vanouds en ik ben er goed in ;).

Tot op een gegeven moment mijn tweede oudste zoon heel vervelend begon te doen over een futiliteit. Poef, weg goed humeur. Ik was enorm kwaad want het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Het meest kwaad ben ik altijd omdat ik effectief kwaad word in plaats van het naast me neer te leggen.

Soit. Om een lang verhaal kort te maken: voor de rest van de middag ben ik niet echt te genieten geweest, ik heb het een beetje moeilijk vandaag. Met wat er allemaal gebeurd is, wat ik mee veroorzaakt heb en waar het toe geleid heeft.

Mijn voornaamste gevoel hierbij is wel dat het tot iets beters leid, tenslotte zijn schattie en ik alles nu echt wel aan het analyseren om te zien waar er iets kan verbeterd worden. Toch heeft het ook verdriet gebracht om dingen die verkeerd gingen en ik moet mijn weg nog een beetje vinden in mijn nieuwe dagindeling: vroeger bracht ik mijn dag hoofdzakelijk achter de pc door, nu heb ik me voorgenomen dat niet meer te doen. Ik die vroeger altijd dacht dat ik zo'n makkelijk mens was om mee te leven moet nu toegeven dat ik me veel te veel afsloot van alles en dat is echt wel even schrikken...

Gelukkig ziet schattie wel dat ik het moeilijk heb en is ze heel geduldig met me. Bedankt schat!!!

18:29 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-06

De wederopbouw

Eén van mijn beloftes aan schattie is dat ik aan mijn gedrag ga werken om te bewijzen dat ik meen dat ik het goed wil maken.

Het laatste jaar heb ik enkele serieuze tegenslagen moeten verwerken en daardoor sloot ik me hoe langer hoe meer op in mijn eigen wereldje. Dat uitte zich door alleen maar aandacht te hebben voor de computer, niet al te veel meer deel te nemen aan het gezinsleven en in huis alleen maar het uiterst nodige te verrichten. Ik wist het wel maar had de moed of het karakter niet om er iets aan te doen en ondertussen dwaalde ik verder en verder af.

Nu we vanmorgen -naar het lijkt- ons eerste opbouwende gesprek weer hadden na de ruzies en de over en weer vliegende verwijten hebben we afspraken gemaakt. We hebben gekeken wat we vroeger veel samen deden, wat we samen leuk vonden maar ook wat onze irritaties over elkaar zijn. Heel eerlijk en open hebben we gepraat en dat helpt echt wel. Aan de hand van dat gesprek hebben we besloten om terug meer dingen samen te doen, meer tijd voor elkaar en de kinderen te maken en te werken aan onze tekortkomingen.

Geloof het of niet, we zijn vandaag ook voor onze ringen gaan kijken. En zijn achterover gevallen van de prijzen van die dingen! Soit, we vinden wel iets waar ons budget niet ongelofelijk van uit evenwicht valt én we mooi vinden, daar ben ik van overtuigd.

Het belangrijkste is dat we door een diep dal zijn gegaan door wat er gebeurd is, maar van daaruit nu bezig zijn om een nog mooier, nog veelbelovender toekomst op te bouwen. Iets waar ik diep van binnen altijd in heb geloofd maar ook daarvoor moet je met twee zijn natuurlijk en nu merken dat schattie nog steeds aan mijn zijde is betekent heel veel voor mij!!!

20:44 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-04-06

Shit happens ... en dan zit je daar!

Enkelen of velen van jullie weten misschien al dat ik stout ben geweest, heel stout. Ondanks de goeie relatie die ik met schattie heb, heb ik mezelf toch toegelaten om me te verliezen in iets anders, iemand anders...

Ik ben niet trots op mezelf, helemaal niet. Het had niet mogen gebeuren, ik had mezelf onder controle moeten houden. Maar dat deed ik niet en het liep ongelofelijk uit de hand. Zo erg uit de hand dat het huwelijk dat schattie en ik planden misschien/waarschijnlijk niet door gaat. Tot hier toe zijn we gelukkig nog bij elkaar. Ik ben haar dan ook heel dankbaar dat ze mij het voordeel van de twijfel gunt en mij toch nog de kans geeft om het goed te maken.

Door de leugens die ik vertelde nadat het de eerste keer uitkwam heb ik alleen maar bereikt dat ze me nu niet meer gelooft en dat vind ik heel erg want ik was altijd heel trots op de eerlijke relatie die ik met haar had.

Als je aan iets begint weet je vaak niet waar het eindigt en daar heb ik nu echt wel het bewijs van gekregen: ik was geflatteerd en gevleid, voelde me goed en dacht dat ik het allemaal wel een plaatsje in mijn leven kon geven. Maar op een bepaald punt KAN dat gewoon niet meer, dan wordt je gewoon meegezogen in wat je zelf gecreëerd hebt.

Ondanks de afspraken die het meisje waar het over gaat en ik hebben gemaakt zijn we veel te ver gegaan en daar hebben we nu alletwee heel veel spijt van. Ik heb er vooral spijt van dat ik haar kwijt ben als de vriendin die ik wou, maar nog meer van de pijn die ik schattie heb aangedaan, daar was ik me niet van bewust. Tot voor enkele dagen en eerlijk gezegd ben ik gewoon opgelucht dat ze alles gevonden heeft, ik voelde me al een tijd niet meer goed bij alle dingen die ik haar op de mouw speldde maar had het lef niet om het gewoon op te biechten.

Hoe het nu verder moet? Ik weet het niet... Ik blijf hopen dat alles op het laatste moment goed zal komen, dat ons huwelijk zal doorgaan want ik ben héél érg gek van mijn schattie. Maar besef nu ook ten volle dat ik de gevolgen van mijn daden moet dragen dus wacht angstig af hoe ze het verwerkt... Zal ze van mij blijven of zal ze besluiten dat ik onbetrouwbaar ben en daardoor haar niet waardig?

18:23 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-04-06

Genieten en opvoeden

Er zijn zo van die dagen dat je je gewoon goed in je vel voelt en vandaag was daar ééntje van.

Het gevoel van gisteren (het goede weer) duurde nog voort, 'k heb goed -zij het kort- geslapen en alles ging gewoon zoals het zou moeten gaan. Simplicity can be perfection...

De planning voor vandaag hield in dat ik het strijkje dat er lag ging doen en schattie ging op bezoek bij haar grootmoeder. We hadden ergens eerder deze week ook afgesproken dat we, als het weer het toeliet, in de tuin zouden beginnen. Uiteindelijk hebben we geen van de vermelde dingen gedaan, hebben we gewoon zitten babbelen aan de tafel, tetter tetter zoals alleen twee vrouwen kunnen doen.

En 't was heel leuk hoor, we hebben zoals altijd gepraat over onze kindjes, ik heb aan schattie gevraagd of ze het ziet zitten om de kindjes te adopteren (in co-uderschap is het vanaf nu wel mogelijk geloof ik), over onze trouw en wat er nog moet geregeld worden, ... Weet je, als wij beginnen te babbelen is er meestal geen einde te krijgen. Dit soort vertrouwdheid is ongelofelijk zalig, iets dat je praktisch nooit vindt iemand dus als je het vindt in je partner én het is dan ook nog eens alles wat je ooit gewild hebt kunnen jullie wel begrijpen dat ik one happy chick ben.

Op dit moment zit the crowd achter mij te eten, en zoals gewoonlijk zijn er weer allerlei ergernisjes en toestanden maar het kan me eerlijk gezegd niks schelen: we hebben misschien niet het meest conventionele gezinneke (ik trek me namelijk niets aan van de heersende opvoedprincipes maar hecht wél veel belang aan eerlijkheid, respect en beleefdheid, voor de rest kunnen ze veel doen, het zijn kinderen en ze moeten hun weg vinden he...) maar ik ben ongelofelijk trots op de manier waarop wij onze kindjes de laatste jaartjes hebben proberen te leiden, niet door te dwingen maar door -hoop ik- een goed voorbeeld te geven: geniet van het leven zoveel je kan, je hebt er maar eentje...

19:01 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-04-06

Keep on shining...

"k Zal de enige wel niet zijn die erover spreekt maar ik heb vandaag ongelofelijk genoten van het zonnetje en het lekkere weertje!

Vanochtend zag het er nochtans niet naar uit dat de voorspellingen gingen uitkomen; toen ik om vijf uur doorreed naar het werk was het echt wel koud en nadat het licht was geworden bleef de hemel grijs en de beloofde zon verscheen niet.

Omdat we goed doorgewerkt hadden konden we om twaalf uur stoppen in plaats van om twee uur en geloof het of niet, maar toen we buitenkwamen scheen de zon volop. En wij blij natuurlijk!!!

Dat gevoel is niet meer overgegaan, overal zag ik mensen met een glimlach op hun gelaat en voor de eerste keer dit jaar in t-shirt zonder de jas of trui die we zo kort geleden nog altijd nodig hadden. De kinderen hebben buiten gespeeld en wij plannen gemaakt om in de tuin te beginnen. Van mij mag de zomer alvast héél lang duren...

19:20 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-04-06

Living in the fast lane

Druk, druk, maar dat heb ik wel graag. Ben iemand die de druk van een deadline goed kan verdragen, sterker nog: zonder doe ik niks maar hoe dichterbij ze komt hoe beter ik presteer.

Ben met vanalles en nog wat bezig en als het aan mij lag mocht een dag gerust dubbel zolang duren. Mijn bezigheden: gaan werken en mijn deel van het huishouden doen (vooral de was en de helft van de kook). Verder ben ik een ontwerp aan het maken voor ons trouwkaartje en aangezien ik redelijk perfectionnistisch ingesteld ben duurt het wel even. Het basisidee was redelijk snel klaar maar nu ben ik verschillende uitvoeringen aan het uitwerken. Wil dat het mooi en toch een tikkeltje origineel wordt dus ...

Eigenlijk is mijn leventje op dit moment echt wel perfect, het zal er dus op aankomen om het zo te houden!

12:31 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-04-06

Trouwen is houwen

Toen ik voor de eerste keer trouwde was ik 21 jaar. Uiteraard dacht ik dat ik het voor de juiste redenen deed en stond ik volledig achter mijn daad. Enkele slagen en veel verdriet later wist ik wel beter.

Nu sta ik voor een nieuw huwelijk. Ondertussen ben ik bijna 16 jaar ouder, veel wijzer, cynischer ook. Ik wéét ondertussen dat ik het ditmaal inderdaad voor de juiste reden doe en het voelt dan ook heel goed.

Maar toch ... vanmiddag kwam mijn zus hier langs. Ze is 13 jaar getrouwd en zoals zo vaak dacht iedereen dat het een "perfect" huwelijk was. Maar ze ziet het niet meer zitten, de klik is er niet meer.

Zo goed en zo kwaad mogelijk heb ik haar proberen te helpen. Raad en daad geven is wel het minste wat ik kan doen. Gelukkig ben ik ervan overtuigd dat haar man een goede kerel is die haar niet zal proberen te kraken, maar er integendeel voor zal zorgen dat alles zo proper mogelijk geregeld wordt. En zo hoort het ook. Schoonbroertje, way to go!!!

De meest wijze raad die ik mijn zus gaf was deze: als je niet meer gelukkig bent met heel je hart, zorg dan dat je gelukkig wordt. Wees niet bang om egoïstisch te zijn want dat is de enige manier om anderen geluk te kunnen geven. Blijf niet bij elkaar voor de kinderen, JIJ bent degene waar het om draait. Het heeft me in elk geval plezier gedaan haar te kunnen helpen.

17:19 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-04-06

Elegant in tien stappen, les 1

Een hele uitdaging zal het zijn, om het klaar te krijgen, maar ik heb besloten dat ik op mijn trouwdag een Elegante Verschijning wil zijn.

Heel mijn leven ben ik nogal een casual dresser geweest. Heel veel gevoel voor stijl had ik niet maar dat kon me niet zo schelen. Als ik eens echt chique uit moest was er altijd wel iemand om mij met raad en daad bij te staan zodat ik niet uit de toon viel.

Meestal kon ik de schijn dus nogal ophouden, maar wat ik nooit heb geleerd is op hoge schoenen lopen. Ik kan het gewoon niet... Maar daar gaat nu dus verandering in komen want mijn trouwoutfit zal niet volledig zijn zonder een mooie schoen mét een hieltje. 'k Heb er wel veel over nagedacht maar heb besloten om ervoor te gaan.

Gisteren dus ineens mijn schoenen gekocht én nog een oefenpaar en vanaf dan loop ik dus op hakken. Nee, geen torenhoge stelten, zo'n vijf centimeter is wel genoeg voor mij. Ik moet toegeven, het voelt nog heel onwennig maar langs de andere kant is het ongelofelijk hoe zo'n klein detail je houding verandert!!!

Een beetje vervelend was het wel toen mijn 11-jarige dochter niet wilde geloven dat ik altijd hiel-loos door het leven was gegaan, élke vrouw kan daar toch op lopen vond ze. Aan mij dus om te bewijzen dat mama veel meer vrouw in zich herbergt dan ze dacht he...

15:31 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-04-06

Naughty girl!

Schattie zei het me onlangs... Ondanks het feit dat ik eigenlijk een lieve meid ben (wil altijd iedereen content stellen, altijd voor iedereen goed doen en er gewoon op elk moment op let dat ik mijn medemensen niet tekort doe)...Eigenlijk ben ik een stout meisje. Het is me vanmiddag in de auto duidelijk geworden. Zoals ze zeggen, it hit me...

Het uit zich in gekke dingen hoor, de spreekwoordelijke kleine dingen: als ik maar 120 mag rijden rijd ik er zeker 140, als ik maar 1 pintje mag drinken om niet boven het toegelaten promille te zitten ga ik er zeker 2 drinken, ... Enzovoort, enzovoort.

Het maffe is dat ik er eigenlijk trots op ben. Denk dat dat komt omdat ik altijd écht een braaf meisje ben geweest, en nu dat ik me zo goed voel ALLES wil beleven... Life is a gift, en ik wil er geen moment, geen stukje van verloren laten gaan!!!

16:35 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-04-06

Zoals ze zeggen, de ondertrouw...

Vandaag zijn schattie en ikke onze ondertrouw gaan doen.

Ja, ik hoor het je al zeggen, dat gingen jullie gisteren toch doen... Ja, inderdaad. Maar ik was de identiteitsgegevens van mijn getuige kwijt. Shame on me, zoiets verlies je toch niet. Tsja, ikke dus wel he...

Bon, niet getreurd, ik heb naar haar gebeld, ze heeft haar paspoort weer ingescand en het me weer doorgemaild. Problem solved.

En vanochtend zjn we geweest. Eigenlijk was het wel een redelijk intens moment, op dat moment beslis je -en laat je weten- met wie je de rest van je leven wil doorbrengen he. En wees maar gerust, het is met mijn volle goesting!!!

21:12 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-04-06

Mama is nu een jaar dood, 'k mis haar zo ...

Hoe meer ik probeer er niet aan te denken, te prominenter is het aanwezig in mijn hoofd: morgen is mama een jaar dood…

Dan zal het precies een jaar geleden zijn dat ik haar laatste doodsstrijd heb meegemaakt.

Flashback. 11 april 2005. Om half zeven in de ochtend krijg ik een telefoontje dat ik best naar het ziekenhuis kom, de verpleegster is er niet gerust in… Toeval wil dat ik nét op die dag met mijn twee zussen heb afgesproken om samen op bezoek te gaan bij mama in het ziekenhuis.

’t Is de laatste keer dat we haar levend hebben gezien. We hebben heel de ochtend haar hand vastgehouden, ze was zo bang om te sterven. Om kwart voor twee ’s middags is ze overleden.

Veel te vroeg, ik had haar nog veel langer nodig. Nog véél langer. Want hoe veel ik vroeger ook dacht dat ik nooit als haar ging worden is ze op één of andere mysterieuze manier in mij gekropen. Ik ben haar geworden, zeg wat zij altijd zei, ben geworden wie zij was, …

Maar dit alles zegt niet genoeg. Ik mis haar zo enorm en ben de laatste weken vooral bezig geweest om mezelf voor te houden dat ik er geen big fuss van mag maken.

Hoe meer ik mezelf dat echter probeer voor te houden, des te erger is het me vanmiddag duidelijk geworden: ik zal haar nooit kunnen wegcijferen… Ik bén haar …

We waren twee handen op één buik, mijn mama en ik, en de leegte die ze nalaat is immens. Meestal kan ik me er nogal makkelijk van distantiëren, maar nu gaat het dus niet he …

19:57 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-04-06

Wreed accident...

Toen ik gisteren na het werk naar huis reed, bleek een stuk van de Antwerpse Ring te zijn afgezet omdat er een ongeval was gebeurd. Enkele momenten later zag ik het: een tankwagen lag in de omgekeerde richting (!!!) in de gracht naast de autostrade. Moet zeggen dat het een redelijk hallucinant zicht was...

Foto: de zondag regio Oost-vlaanderen

17:24 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het weekend ... veel te kort!!!

Dit weekend is voorbijgevlogen: gisteren heb ik voor de eerste keer een zaterdagshift meegedaan (om zes uur beginnen en om twee uur gedaan). Omdat ik voor deze job stempelde komt dat goed uit: zo kan ik de extra uren opsparen en heb ik toch nog wat vakantie dit jaar.

Daarna redelijk moe thuisgekomen en van schattie de opdracht gekregen me wat op de zetel te leggen terwijl zij boodschappen deed. Toen ik mijn ogen weer opendeed was het … vier uur later!!! Ze hadden al gegeten, ‘k heb er niks van gemerkt…

Daarna ons een beetje mooi gemaakt want we gingen een stapje in de wereld zetten. Zijn in Gent bij het Pallieterke een pita gaan eten en daarna iets gaan drinken. Omdat we alletwee toch nog redelijk moe waren zijn we vroeg (het was dan al wel tegen twaalven) terug naar huis gegaan.

Vanmorgen lang uitgeslapen, naar mijn gewoonte toch. Het was al bijna tien uur toen we beneden kwamen. Dan lekker ontbijt gegeten met de hele bende + een vriendje dat enkele dagen hier logeert. Beetje gezorgd dat de boel aan kant was en vanmiddag nog even naar Gent gereden om rustig wat te wandelen. In de Lange Munt een boekhandel binnengegaan en met staaapels boeken en dvd’s terug buitengekomen.

Titels? Ahum, ok dan. Doe het zelf voor vrouwen, 101 vragen van uw kat, 3 erotische romans, deel 4 van de Aardkinderen van Jean Auel (zalige reeks!!!), … Verder nog enkele dvd’s met oa Anthony Hopkins, 2 dvd’s over het bewind van de militaire Junta in Argentinië, …

Morgen begint mijn week van de vroege ploeg dus vanavond moet ik vroeg in mijn bedje, maar we gaan natuurlijk eerst nog een dvd-tje kijken, lekker gezellig!

17:08 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-06

power of love

Ik ben vandaag heel goedgezind. Ben dat meestal wel hoor maar vandaag gewoon heel goed. Plezant gevoel... Geeft je vleugels, meer moet dat niet zijn...

En dat is allemaal omdat ik weet dat iemand heel veel om me geeft!!!

12:59 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-04-06

Treat her like a lady

Als er iets is waar ik echt goed in ben, dan is het mensen verwennen... Nee, ik heb geen dikke nek of zo maar het is gewoon een talent waarvan ik weet dat ik het bezit.

Het wordt maar al te vaak vergeten hoe gemakkelijk het is om een klein gebaar te stellen, een vriendelijk woord kan wonderen verrichten en eens luisteren ipv te praten als iemand z'n hart bij je uitstort kan een wereld van verschil uitmaken.

Maar zelfs als dat allemaal niet zo zou zijn, zou ik het nog niet kunnen laten: ik geniet er enorm van om schattie tevreden en gelukkig te zien. Da's waar ik het voor doe: haar naar het werk brengen om nog wat langer samen te kunnen zijn (anders moet ze met de trein), 's morgens haar theetje klaarzetten, ... Eigenlijk is niks me te veel, als zij zich maar goed voelt. She's my lady...

11:23 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-04-06

Muziek en wat het met me doet

Net zoals waarschijnlijk bij veel andere mensen speelt ook voor mij muziek een heel grote rol in mijn leven: het kan me heel gelukkig maken, heel verdrietig, of me gewoon doen nadenken over dingen wanneer de tekst me raakt.

Soms gaat het zelfs zover dat ik midden in een conversatie blokkeer omdat ik niet op een woord kan komen maar ineens een flard tekst uit een liedje wil declameren… Hoewel ik van nature vrij verlegen ben, transformeer ik eens ik mensen ken wel in een vlotte prater dus wanneer het voorgaande gebeurt is dat wel onnozel natuurlijk: ik bevries en begin razendsnel na te denken wat de correcte gesproken verwoording is van het stukje muziek dat door mijn hoofd zweefde, en dat alles wil ik uiteraard in een zo kort mogelijke tijdsspanne om het gesprek niet op te houden.

Muziek is een fantastische universele taal, er zijn heel veel varianten en evenveel liefhebbers. Sommigen houden maar van één genre, anderen horen alles graag. Ikzelf situeer mezelf een beetje in het midden, er zijn veel dingen die ik graag hoor, maar als ik iets niet ken zal ik er ook niet naar luisteren. Stom, want zo loop ik soms pareltjes mis. Gelukkig krijg ik af en toe toch wel een nieuwsgierige bui, zo begon ik enkele maanden geleden na twintig jaar terug naar Studio Brussel (tegenwoordig Stubru genoemd) te luisteren. ‘k Heb het me nog niet berouwd want naast muziek die ik graag hoor waar ik gewoon niet meer naar luisterde, heb ik zalige nieuwe tonen ontdekt…

11:27 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Mensen en hun mening ...

Gisterenavond na het werk kon ik het niet laten om nog rap even te komen kijken want schattie had me al verteld dat er al verschillende reacties waren. Tenslotte vind ik het wel fijn als mensen geïnteresseerd zijn in wat ik te zeggen heb. Had zelfs nog even een stukje geschreven maar natuurlijk te lang gewacht om te posten en het was weg. Soit.

Dus nu maar een tweede poging...

Eigenlijk vind ik het best leuk om via dit medium nieuwe mensen te ontmoeten, al is het "maar" door door verschillende blogs te surfen en zo een kijkje te kunnen nemen in hun leven; en door reacties te lezen. Zo ook de reacties die gisteren kwamen op mijn stukje. Het deed me plezier dat er zich een heuse conversatie ontwikkelde tussen mijn schattie en Nele, en uiteraard vond ik het schitterend dat die zo positief was. Toen ik in mijn bedje kroop was ik dan ook heel tevreden.

07:13 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-04-06

Perfectie is mooi maar echt is leuker ...

Schattie is vanaf het eerste moment dat ik haar kende voor mij mijn ultieme doel geweest. En daar mag je je heel wat bij voorstellen ;)

Op dat moment zat ik nog vast in mijn huwelijk, maar twee weken nadat ik haar voor de eerste keer zag heb ik de knoop doorgehakt, ben weggegaan van mijn ex en heb sindsdien geen enkele kans laten liggen om mijn doel te bereiken. Met veel plezier overigens en niks dat me kon tegenhouden want zonder enige duidelijke reden wist ik dat mijn leven bij haar moest zijn en dat het anders niks waard zou zijn.

Ondertussen is gebleken dat ik inderdaad goed wist wat ik deed want we zijn al vier jaar heel gelukkig samen en gaan binnenkort trouwen... Mijn droom die uitkomt en ik ben er ongelofelijk trots op dat we die dag aan heel de wereld kunnen zeggen dat we voor elkaar kiezen. Ik weet het, ik ben een hopeloze romanticus maar voel me daar ook heel goed bij.

Toch heb ik kortgeleden iets gedaan wat haar verdriet heeft gedaan. Wat is niet belangrijk, maar wel dat zij er zo door gekwetst is want dat was het laatste wat ik wilde... Gelukkig gelooft ze in onze relatie en we hebben de laatste week al heel veel gepraat en voor mij is er iets heel duidelijk geworden: we dachten dat we de perfecte relatie hadden en die gedachte is heel leuk... Maar niet realistisch want nu we onze diepste angsten en gevoelens aan elkaar blootgeven blijkt dat we elkaar ondanks onze toewijding aan elkaar, elkaar toch niet helemaal kenden.

En daar zijn we momenteel aan aan het werken en ik kan alleen maar zeggen dat het zalig voelt!!!!

12:47 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-04-06

En maar prutsen aan mijn lay-out ...

Ik moet het zeggen, in de korte blogtijd die ik al had vind ik Skynet een zéér fijne provider. Redelijk veel mogelijkheden, niet te moeilijk, kortom, iedereen kan bloggen. Voor deze blog had ik er eentje bij mijn eigen provider, maar daar waren zo goed als geen opties bij de -gratis- basisversie... Het heeft dan ook niet lang geduurd eer dat blogje roemloos vergeten werd.

Zoals hierboven gezegd, bij Skynet vind ik het plezant. Wie hier al eerder langskwam zal gezien hebben dat mijn lay-out al meerdere keren veranderde. En zo ook vandaag weer.

Ik had nochtans een mooi blogje maar door al mijn gepruts trok het op niet veel meer. Dus huppekee, weg ermee en in een nieuw jasje... Maar ik kan weeral niet wachten om ook nu mijn personal touch na te laten. Gewapend met mijn cursus HTML (heb een tijdje geleden een cursus bedrijfsinformaticus gevolgd) en het internet vol goede tips en hulp waag ik het er telkens weer op om mijn blog te tunen. De ene keer met al wat meer succes dan de andere natuurljk. Maar dat kan mijn pret niet drukken, ik vind het schitterend om ermee te spelen.

Op deze manier heb ik eindelijk een redelijk gezonde manier gevonden om met mijn computerpassie om te springen. Het leukste is natuurlijk dat schattie een van mijn grootste fans is én zij is HTML wél machtig dus dat komt soms wel eens van pas als ik strop zit :)

18:16 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-04-06

Annelies' feestje...

Door alle ziektekes van de laatste weken had ons Liesje geen feestje gehad, en dat hebben we vandaag goedgemaakt. Sommige mensen dachten effectief dat het een 1 aprilgrap was maar niks was minder waar.

Tenslotte, als je kind 11 wordt en een fuif wil, geef je daar toch gehoor aan ...

Dus zijn we vanmorgen hapjes en drankjes gaan halen, versieringen voor onze living die voor de gelegenheid werd omgetoverd tot fuifzaaltje, ... En we verwensten de weergoden dat het geen stralend weer was zoals vorig jaar deze tijd!

Maar al bij al is het nog heel goed meegevallen, we hebben haast geen moeilijkheden gehad met de in totaal 11 kids die hier rondliepen dus je hoort me niet klagen!

19:08 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |