27-04-06

Shit happens ... en dan zit je daar!

Enkelen of velen van jullie weten misschien al dat ik stout ben geweest, heel stout. Ondanks de goeie relatie die ik met schattie heb, heb ik mezelf toch toegelaten om me te verliezen in iets anders, iemand anders...

Ik ben niet trots op mezelf, helemaal niet. Het had niet mogen gebeuren, ik had mezelf onder controle moeten houden. Maar dat deed ik niet en het liep ongelofelijk uit de hand. Zo erg uit de hand dat het huwelijk dat schattie en ik planden misschien/waarschijnlijk niet door gaat. Tot hier toe zijn we gelukkig nog bij elkaar. Ik ben haar dan ook heel dankbaar dat ze mij het voordeel van de twijfel gunt en mij toch nog de kans geeft om het goed te maken.

Door de leugens die ik vertelde nadat het de eerste keer uitkwam heb ik alleen maar bereikt dat ze me nu niet meer gelooft en dat vind ik heel erg want ik was altijd heel trots op de eerlijke relatie die ik met haar had.

Als je aan iets begint weet je vaak niet waar het eindigt en daar heb ik nu echt wel het bewijs van gekregen: ik was geflatteerd en gevleid, voelde me goed en dacht dat ik het allemaal wel een plaatsje in mijn leven kon geven. Maar op een bepaald punt KAN dat gewoon niet meer, dan wordt je gewoon meegezogen in wat je zelf gecreëerd hebt.

Ondanks de afspraken die het meisje waar het over gaat en ik hebben gemaakt zijn we veel te ver gegaan en daar hebben we nu alletwee heel veel spijt van. Ik heb er vooral spijt van dat ik haar kwijt ben als de vriendin die ik wou, maar nog meer van de pijn die ik schattie heb aangedaan, daar was ik me niet van bewust. Tot voor enkele dagen en eerlijk gezegd ben ik gewoon opgelucht dat ze alles gevonden heeft, ik voelde me al een tijd niet meer goed bij alle dingen die ik haar op de mouw speldde maar had het lef niet om het gewoon op te biechten.

Hoe het nu verder moet? Ik weet het niet... Ik blijf hopen dat alles op het laatste moment goed zal komen, dat ons huwelijk zal doorgaan want ik ben héél érg gek van mijn schattie. Maar besef nu ook ten volle dat ik de gevolgen van mijn daden moet dragen dus wacht angstig af hoe ze het verwerkt... Zal ze van mij blijven of zal ze besluiten dat ik onbetrouwbaar ben en daardoor haar niet waardig?

18:23 Gepost door Peggy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

potverdikke! ik las gisteren op een andere blog precies zo'n verhaal...
Ik hoop voor jullie dat alles weer totaal goedkomt, maar ik kan me voorstellen dat dit voor je vriendin echt niet makkelijk zal zijn, dat vertrouwensgevoel hé... En jij? Zie jij het nog zitten? Het huwelijk? Dat is toch een grote stap...
Jong, het is erg voor jullie alletwee, maar het gebeurd hé, alle dagen gebeurd dat ergens. Maar dat is voor jullie geen troost. Ik hoop dat jullie eruit komen en om het even hoe het afloopt, dat jullie heel gelukkig mogen worden. Ik duim er voor!!!
veel groetjes

Gepost door: dingske | 27-04-06

Jawadde Uit de rest van je blog kan ik afleiden dat jullie elkaar heel graag zien/zagen. Ik hoop dat alles weer in orde komt met je vriendin. Gewoon veel praten. Ik kan me inbeelden dat het veel pijn doet, maar jullie komen er wel.

Wat dat ander meisje betreft: ik weet niet wat er gebeurd is en ik ga je niet veroordelen. Soms denkt een mens inderdaad niet na voor hij aan iets begint. Het is wat je zegt: beter een goede vriendin dan... Maar daar hadden jullie eerder aan moeten denken.

Om het met de woorden van dingske te zeggen: Ik hoop dat jullie weer gelukkig worden. Ik duim er voor!!!

Gepost door: Geert | 28-04-06

De commentaren zijn gesloten.